Alle inzendingen over zichzelf ,sluiten

getaand door de strijd het gevecht met zichzelf sluit zij haar ogen, rusteloos aanvaardt zij het dromen die geen antwoorden schenkt berust in de keuzes waar zij zich hervindt maar niemand begreep het gekoesterd verlangen haar toekomst verloor zij vandaag…

getaand door de strijd het gevecht met zichzelf sluit zij haar ogen, rusteloos aanvaardt zij het dromen die geen antwoorden schenkt berust in de keuzes waar zij zich hervindt in het licht haar omgeven van de blauwe maan twee maal gegeven tot wensen vergaan ps; de benaming"blauwe maan wordt gegeven aan het fenomeen van…

We kunnen onze ogen sluiten voor iets wat men niet wil zien. Maar ons hart blijft altijdt open voor de pijn die we niet willen voelen.…

Iedereen probeert te zijn zoals hij denkt dat een ander hem graag ziet Daarom is niemand wat hij eigenlijk zou willen zijn: zichzelf. Want dat accepteert men niet…

het begon te dichten in mij mijn gedachten werden gedicht het gedicht in mijn hoofd sloot zichzelf ik legde er een vaatdoek over…

de koffie is op na zestig dagen sluit de deur zichzelf bij de condoleancebel de zon krijgt een schijntje kans enkel het zand moet nog uit mijn gitzwarte regen…

pasgeboren kind Dat al heel snel De ogen herkent Die hem vertrouwend En met liefde zoeken, Elke dag opnieuw, Dat in die zoekende Ogen hen herkent Die hem als geschenk Door de liefde kregen - Dat zich hecht Aan die liefdevolle Blik die hoort bij Mensen die deel Van hem zijn, Hechting aan hen Die zorgt voor Veiligheid in zichzelf…

Zeker en onzeker Het wisselt zich af Maar vaak trouw Trouw aan jezelf Een sterke ik Of zeer eigenwijs Niet anders kunnen zijn Dan jezelf Die behoefte Zie mij hier Wie ik ben En heb mij lief Het is puur En eerlijk Een bladzijde gelezen Blader ik graag verder Altijd zal Wie je bent Gezien worden Door die ander Door diens…

een rij poppen op de kast netjes naast elkaar het babypopje bij de mammapop een rij autootjes op de plank netjes naast elkaar samen met de pappapop het meisje kijkt naar de poppen ze pakt de autootjes het jongetje kijkt naar de autootjes hij pakt de poppen ze spelen vadertje en moedertje het meisje wil de vader zijn het jongetje…

in hun stil verdriet nog op zichzelf te lijken…

Het individu koning maken dat is wat hij doen wil niemand heeft hem nodig hij heeft niemand nodig heeft aan zichzelf genoeg zijn cocon is goed gevuld met een grote voorraad de deur sluit als vanzelf grendels worden verschoven voor een lange winterslaap…

in opperste volmaaktheid ligt hij verwaand in 't nest bewondert hij zijn naaktheid en vindt zichzelf het best in opperste verrukking neemt hij zichzelf ter hand ziet zijn gelaatsuitdrukking in de spiegels aan de wand in opperste verbazing blijft bevrediging lang uit beseft hij zijn verdwazing als hij zijn ogen sluit?…

Sluit de wereld even buiten geniet gewoon van elkaar doe de kaarsjes maar vast aan toe, maak dat kleine gebaar. Vertel elkaar je geheimen zeg precies wat je wilt geef je over aan de liefde tot de storm van het spel is gestild.…

vertel me hoe ik adem de wolken, de oorsprong het vrouw zijn, de zee zodat ik kan zien hoe liefde beweegt ik leef en sterf ben hier en daar korter, verder dan de kreet van een meeuw zeg jij, de duinen ik leg je neer dichter de vrijheid met jou om mij heen de wind, het waait vleugels vol jou je geeft me het trillen en maakt…

in het woord van de avond woont een donkere schaduw waanzinnig broos hij draait zich om en om in mijn hoofd, verscheurt gelaatstrekken tot groteske vogels, nog lelijker dan de as waarin ze hun vleugels zoeken ik breek de stilte tot bestemming verzwijg mijn zinnen voor ieder die mij draagt ergens vallen stenen, eenzelvig in hun vlucht…

Sluit nu de deuren... Of toch maar niet?…

Terugblik op een tijd geleden In een kwetsbaar wankel heden Verledens zijn verdreven Functies uit functies ontheven Vanaf gisteren is het mooi geweest Viering van een levensfeest Een scherpe blik, een gulle lach Vanaf morgen is er weer een dag! Toekomst is verheven Doel en doen verweven Gevoel ontmoet verstand Ze schudden elkaar de…

Sluit mij in je armen, schat 't is zo lang geleden Sluit mij in je hart ook schat ondanks de omstandigheden... Nee, ik bedoel niet vandaag want het moet spontaan gaan het is mijn allereerste vraag Maar ook de laatste tot vandaag...…

Geloof me nu maar lieve schat Heel langzaam dooft elk gevoel De afstand werpt zijn vruchten af En bereik jij uiteindelijk je doel Het contact is nu zo summier Terwijl dat eens anders is geweest Dan was je er als ik je nodig had En was iedere ontmoeting een feest Liefde veranderde in vriendschap Jij vond me lief noemde mij je zusje Er…

Sluit, mijn vriend, de ogen - niet het hart - en aanschouw het slapeloze blinde zwart van mijn berouw…

wat heeft de jeugd in godsnaam daar te zoeken van al dat lezen word je lui en week ach, zie zo’n kind nou zitten, stil en bleek bevangen door de weeë geur van boeken ik zou zo’n wijsneus graag naar buiten vloeken ga naar een hangplek of een discotheek of maak je oude oma flink van streek het is nu tijd de leeszaal op te doeken van letters…

Wij willen hier beslist geen AZC Die lui moeten zichzelf maar zien te redden Zet liever in Ter Apel extra bedden Of sluit die gasten op in een moskee De kwestie lijkt ons niet gecompliceerd Want wíj́ zijn in de stad de baas, zegt Geert…

Je staart me in de ogen, ik zie de tranen op je gezicht, die daar glinsterend vallen in het felle ochtendlicht. Je gebroken blik, eenzaam en alleen, even zou ik willen vragen, gaan we samen heen? Maar je draait je om, ik laat de spiegel staan, ik zal weer met dat meisje, mijn weg op moeten gaan...…

En altijd hoorde zij weer dat lachen Bepalend voor de rest van haar leven Dat gehoon tijdens de pauze op het plein Maar nu, bevrijd van dit psychische juk, Kon zij eindelijk zichzelf zijn…

'k Ben als een speler, maar die zo goed speelt, Dat hij zichzelve niet-te-spelen schijnt, En zich eerst schoon vindt in zijn eigen spel; En zich in 't leven met zichzelf verveelt, En zich op straat met de gedachte pijnt: Hier ben 'k mijzelf niet, - op de planken wél.…

in dat laatste woord past alles de stilte en het tegenlicht de verwarring van poëten door het telkens nieuw geluid van rivieren en rotsen onder het gedichtendak van een kathedraal waarin vrijheid duizelt om de duizend kreten, de tweestrijd in hem of haar om het zwijgen van de stenen en de eindeloze ogen van de minnaar en…

WIE KAN SPAREN, SPAART ZICHZELF…

Hij zoekt zichzelf kan z’n zich niet vinden In de dingen die hem daarbij hind’ren vindt hij dat wat hij niet zoekt Het blijkt een kwestie van plussen en minnen die je gewoon tegen elkaar afboekt…

geboren met een gat in zijn hart dat niet kon helen in stukken geknipt vergeefs aan elkaar geplakt het doorweekte lijf stonk naar een hond in de regen het water was kouder en zwarter dan hij had gedacht het laatste daglicht was uit de lucht verdwenen…

Woorden worden begraven blz worden blanco blad letters worden verlaten zonder hun lijnen voelt ze naakt ... Ze ontkleedt zich van zinnen nestelt tss de versnipperde hoofdstukken het kaft als deken voelt zo volmaakt... De punt comma´s dansen raken de einders op de notenbalk geen mens zal weten hoe diep of hoog haar dalen haar ziel…