voeg je hartenkreet toe

Hartenkreten over moraal

Laatst toegevoegde hartenkreet (nr. 473):

Nonstop.

Nonstop bruisen mijn gedachten door elkaar.
Geen controle. Geen pauze. Geen rust.

Een wereld in mijn hoofd waar anderen in leven. Maar niet ik.

Alsof iedereen zijn mening telt.
Behalve de mijne.

Mezelf altijd moeten bewijzen.
Wat moet die denken van mij?

Waarom zei ik dat?
Waarom keek die zo?

Piekeren. Piekeren. Piekeren.
Zeggen wat in me opkomt.
Voelt goed op het moment zelf.
Maar erna niet meer.

Denken. Denken. Denken.
Nooit anders gekend.
Ik bedoelde het niet zo.

Was ik TE luid? Was ik TE stil?
Ben ik genoeg? Vind ik mezelf genoeg?

Invullen van anderen hun gedachten.
Als een feit geen raadsel.
Geen vraagteken maar een punt.

Steeds meer willen geven aan anderen.
Geloven dat het zo hoort.

Iedereen vergeven.
Maar elke fout die ik maak, laat ik ontploffen.

De lat schuift hoger telkens ik denk dat ik er ben.
Waarom zo lief en begripvol zijn voor iedereen?
En zo streng zijn voor wie ik ben?


Tegelijkertijd moet ik alles zijn.
Maar wat als ik mezelf niet altijd terugvind?
En niemand me komt zoeken?
Ik val diep. En raap mezelf stilaan op. Elke keer opnieuw.

Ik wandel verder.
Stenen raap ik telkens op.
Op zoek naar een finish die rust belooft.
Als doel een nieuw hoofd waar ik zacht kan zijn voor mezelf.

Onderweg verlies ik telkens een steen.
Een steen die me kostbaar is.
Een steen die me al zoveel geholpen heeft om de weg te vinden.

Het gevoel dat ik er altijd bijna ben. Maar dan toch weer niet.
Ik blijf zoeken.
Zoeken tot ik ze weer gevonden heb.

Soms momenten van helderheid.
Korte duur.
Maar intens genoeg

Energie die door mijn lichaam stroomt.
Alsof alles even mogelijk lijkt.
Bloemen vallen me eindelijk op.
Vogels horen fluiten alsof het even stil wordt in mijn hoofd.


Even trots zijn op wie ik ben.
Bijna weten wat ik wil.
Vooruit willen na al die tijd van struikelen.
Niet luid. Niet lang.
Maar aanwezig.

... Een gedicht over de stemmen in mijn hoofd die nooit stil worden. Over piekeren, twijfelen en mezelf steeds opnieuw kwijtraken en terugvinden. ...

Schrijver: Clara Neefs
2 september 2026


Geplaatst in de categorie: moraal

Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 3

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!

reageer Geef je reactie op deze inzending: