Toveren

de fee sprak in wat
nauwelijks nog woog
alsof het lichte zonder
grens kon zijn

alsof betekenis zich daar
bewoog
waar vorm verdween
en oploste in
schijn
maar onder dat wat geen gewicht
droeg
verschoof een orde en
zonder naam
iets dat zich niet liet vangen
maar toch
vroeg
om ruimte die zich sloot
in eigen raam
nu is de fee verdwenen
uit het zicht maar,

als een andere staat,
waar
wat verschijnt
zich keert van haar gewicht
en slechts als afwezigheid
bestaat

haar moraal laat zich
niet vangen in een zin,
wat lichter wordt
keert soms het zijnde
in.

... Dit gedicht toont geen
beperking van vrijheid
van het woord,
Maar de keerzijde,
woorden zijn nooit neutraal,
maar gebonden aan de context.
Ogenschijnlijke lichtheid
kan verschuiven
en existentieel geduid worden.

Dit mag geenszins het doel
worden.
Ik geef mijn visie hierop. ...

spreken, grens

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.5 met 2 stemmen 29