Ik zie je nog zo zitten Met die blik in je gezicht Kom ik wel bij je binnen? In jouw ogen zonder licht? Je bent zo heel dicht bij me Maar toch ook zo heel ver weg Kijk jij naar mij? Of langs me? Hoor je wel wat ik zeg? Toch zijn er soms momenten Dat je lacht Om wie? Om wat? Toch blijf ik je bezoeken Jij bent mijn lieve schat Zonder jou…

Niet iedere dag wordt je wakker en zie je hoe je werkelijk bent. Want het is simpeler om te doen alsof je jezelf niet kent. Dit ben ik zonder masker mijn angsten en mijn pijn. Het masker heb ik afgezet, omdat ik echt bij jou wil zijn. Ik wil doen wat ik wil doen en zijn wie ik eigenlijk ben. Ik wil zeggen wat ik voel, zodat ik voor mijn…

Ach, ik ben een mens die teert op het geluk van vroeger. Een mens, die hoopt op het geluk van later. En langzaam strompelt in het heden, waar vroeger voorbij is en later maar nooit komt.…

als het weer tóch voorspeld moet worden laat het dan ook wonderbaarlijk zijn rolletjes king, pastilles of wilhelmina`s alles mag, van kussentjes tot poederfijn ondersteboven rent men de deur uit en houden dames parapluutjes op heren keren hun hoedjes en petten de halve wereld staat op z`n kop het wit verovert nu heel de aarde van wereldstad…

Zij hier….hij daar met alleen de schaduw van de glimlach tussen hen Als hij haar aan haar denkt hoort ze hem fluisteren in de wind Als zij zijn naam zingt glanzen zijn ogen Hij daar….zij hier maar nooit verder van elkaar weg dan die ene glimlach…

Oké Het duurt even Dus heb maar geduld De wens van je leven Wordt spoedig vervuld De vrijheid zal komen Je handen zijn vrij Doe wat je doen moet Maak anderen blij Een lach voor het leven Een kus voor het hart Voorkom dat de kleur van het leven wordt Zwart Het klinkt zo eenvoudig 't Is realiteit De spirit van 't leven Wil niemand toch…

Alleen de wind kent haar verhaal en troost streelt zuchtjes weten door haar haren ze zou het anders willen veel anders maar ja dat kan nu eenmaal niet hij weet het ook….zij ook en de wind koestert hun geheim en draagt het mee geeft wolkjes troost just when she needed it most…

rode lichten vervagen, rode lichten vervagen in de verte, regelrecht uit mijn vergezicht verdwijn jij weer, in het donker het maanlicht in.…

Sneeuwvlokken Dwarrelen zacht Haast donzig In mijn gezicht De wereld Om mij heen Kleurt wit Blij kijk ik omhoog Steeds meer Vlokjes vallen Stilletjes naar benee Met ontzag loop ik verder.…

Waar ik zoek vind ik de kou van het ontwaken. Van dromen die bevriezen en ogen die bedriegen. Het is geen vlucht maar een gebaar van de winter en zijn tijdloze geduld. Langzaam ontwaar ik zijn mantel en is de lucht weer het gordijn waarachter hij graag zijn roeping viert. En ik kijk toe en voel de kou…

een helder sterrenlicht twinkelde mij vannacht voor mijn ogen apathisch bleef ik kijken wandelde in gedachten mee in dit verblindende licht geen wanklank viel er te bespeuren ik was beland in de zevende hemel van een gelukzalig moment in een eindeloze stroom het wees mij een weg van warmte, liefde en licht die elkaar kruisen…

Ik loop over gloeiende kolen en heb voor heter vuren gestaan…

Laat mijn handen je innerlijke voel betasten en strelen geef vanuit je hart warmte en liefde mee Uiterlijk is schijn wanneer het innerlijk straalt omarm me en voel de fluistering van de wind spelend met je haar strelend over je natte wang je ogen kussend Vanuit donkerte en schemering lacht mijn schaduw je wolvend toe krachtig…

Vangen wil ze in haar handen de schaduw van geluk de adelaar vliegt met wijd gespreide vleugels cirkelend door de lucht Draagt een slinger van gesponnen liefde in gouden veren brengt haar een warme droom omdat haar liefste niet kan komen schrijft hij de glimlach in haar hart…

Je beseft pas wat het is, als je het niet meer hebt! Alles duister als de nacht, alles op de tast... Fietsen en dan niks zien, lekker in bad...nu even niet! 'n lekker bakkie koffie, vergeet 't maar! Dan naar de winkel, want dat moest gisteren al..gesloten! Kaarsen en een plaid over je benen, Een ontredderde dochter met baby, zoekt warmte…

Vuisten tot bloedens toe stuk geslagen op gepantserd glas tranen gehuild met droge ogen schreeuwend zonder geluid struikelend over keien die rotsblokken bleken licht wordt schemer schemer tot schaduw schaduw tot angst wat blijft over voelende handen in wanhoop zoekend het kan erger fluistert de wind en ik prop mijn oren…

Er zit mist in mijn hoofd De vangrail dwingt me Hij vangt me niet op Maar duwt me Loodrecht de verkeerde kant op De zon schijnt weer Schijnt Om vervolgens De regen weer op te zuigen En de wolken uit te spuwen Wacht op een afslag Het einde van de tunnel Nadert niet Als je stilstaat Niet links Niet rechts Niet rechtdoor Recht…

Half oog open Toch weer dicht Laat me slapen De wereld gaat niet weg Zachtjes port ze in mijn zij Slapen doe ik toch niet meer Waarom huil je Is mijn kille vraag Een waterval van tranen Daalt op mijn lichaam neer Woorden spreekt ze niet waarom help ik haar niet meer Zonder antwoord Sluit ik mijn ogen weer Laat me slapen De waarheid…

vandaag hangt de dag aan de vlaggenmast omdat het gisteren morgen werd en wat hierna komt zo mogelijk meer of minder feestelijk kan zijn met wimpel dan maar…

Wat voor mij geweldig is hoeft voor jou niet zo te zijn wat voor mij, wanstaltig is is voor jou dan prachtig? wat voor mij heel erg lief is heb jij totaal niks mee wat voor mij waardevol is trek jij dan door de plee? Maar wat mij aan het hart gaat is dat je er nooit op stáán mag want als iemand mij op het hart stapt, die brandt ik genadeloos…