Donkere handen strelen door krullende haren voorzichtig wordt een zilveren ring aan haar vinger geschoven uit genegenheid is liefde gegroeid een winterlang zegt ze aarzelend ja een winterlang beaamt hij en de wind vlecht twee tranen te samen tot een lint van weten de maan vangt het liefdeslint en laat rozen bloeien aan…

Ik gaf aan elke golfslag iets van mijn woorden mee en als het tot gedicht gevormd was, dreef het in de grote zee daar waar het zonk en opnieuw tot leven kwam bij een zeeman die er ooit verdronk En als de zee het weer teruggeeft en jij woorden ziet liggen op het strand koester ze dan met liefde want ze kwamen van mijn hand.…

Niet identiek, Beide uniek, Zo bijzonder, Ontroerd, Zie ik een dubbel wonder……

Zij schaatst niet tegen de tijd maar met jolijt geluk onder de sterren gravure op het ijs meer speels dan snedig weet dat ik naar haar kijk…

Ben niet boos   als ik het uitschreeuw Met piepende banden   op de rem trap Blijf stilstaan   op deze eindeloze weg Van het leven weg   van de kleuren weg   van alles weg   met heimwee in ieder moment Dwars door het veld   ga ik Op weg naar de zee   ga ik Of wat er ook is   achter het graan Dwars door de dag   ga ik Op weg naar…

Ik loop op straat helemaal in mijn eentje. het is 's avonds laat. Ik loop zachtjes op mijn tenen. Ik kijk om me heen, Opeens zie ik een been. Andere lichaamsdelen kwamen te voorschijn. Ik dacht ooohh mijn...... Ik schreeuwde heel hard, Ik greep naar mijn hart. Ik keek of het waar was Maar toen merkte ik het pas, Dat ik aan het dromen…

in banden geketend, van het niets herhalend de roep, vergeet me niet…

Een specht die hamert het restje bos verkaveld de ekster gebelgd…

winden voelen koud herbergen schaduwen in mijn ogen in de luchtstroom van adem inhaleer ik krachtig en diep tot in de tenen mijn lippen en ogen worden vochtig wanneer ik langs de zee loop een meeuw strekt zijn vleugels en zweeft over de vloedlijn ik kijk en vlucht met hem mee over het zilte water mijn gedachten vliegen uit mijn vingers…

Ik heb een muur om me heen ja een vesting van steen en niemand komt er doorheen. Gebouwd om mijn hart, ziel en emoties te beschermen, want ik heb door de jaren heen flink moeten kermen Er wordt dagelijks op de poort geklopt maar ze worden door de wachten bij de muur gestopt. Niemand komt er zomaar binnen en daar valt niets tegen te beginnen…

Terwijl je slaapt kijk ik naar je het licht van de straatlantaarn laat zien dat de rimpeltjes op je voorhoofd zijn glad gestreken je snurkt zachtjes ik druk een kus op je wang je mompelt iets er welt een traan in mijn ogen dit moment vast kunnen houden stil blijf ik kijken een moment van geluk en de wind fluistert de glans van je…

Ik hou van wandelwegen waterplassen nevel boven meersen zon het wonder van een blad ook als het valt jaargetijden een fazant ondergedoken geschrokken opvliegend uit de sloot moeiteloos argeloos door dit lage land bekoord…

Jouw troostende handen drogen de tranen op mijn wangen je kust mijn ogen en fluistert, het komt goed ach we weten het beiden beter worden zal het niet mijn hand in de jouwe een hoopvolle glimlach de morgen tegemoet neem me nog even in je armen laat me voelen ruiken proeven van de liefde tussen ons jouw huid tegen de mijne zweetdruppels…

Onveiligheid, een gevoel dat zich in mij heeft neergevleid. Komt het door de televisie of door boeken, ik zou niet weten waar ik het moest zoeken. In het donker zit ik achterom te kijken, bomen die op psychopaten lijken. Een autobusje dat aan de overkant staat, het is iets dat een overweldigende angst nalaat. De echo van mijn voetstappen tussen…

Ogen wazig, glazige blik… Gevangen in gevoelens die niet verduidelijken wie de persoon is achter die ogen, die ‘ik’ Het spoor totaal bijster van het ene op het andere moment. Een onbehaaglijk gevoel tot in je tenen. Je maag voelt aan als met een nijptang omklemd… Het gevoel kun je niet plaatsen. Alleen weet je dat je ervan af wil raken…

het zijn herinneringen die mij verlichten in mijn verdriet mijn glimlachen, streelt het verleden in de maan, de sterren de wolken, de straatverlichting laat mijn gedachten in herinneringen herleven het raakte mij aan in kleuren van prachtige beelden die na de nacht het zonlicht mij schenkt in een nieuwe dag...…

jij bent een onbekende voor mij je gedachten niet te lezen onbekende zinnen die je zei ik heb alleen te vrezen ik durfde je niet te tonen ik schaamde me ervoor met afkeer kon ik je belonen geen vertrouwen maar waardoor een muur tussen ons tweeën ingebouwd ik wilde niet weten wie je bent niet weten hoe iedereen je beschouwt je blijft voor…

dagen vol met zorgen uren met verdriet wachtend op de dag van morgen was die er maar niet hoop is een illusie gebleken niets is wat het lijkt ik raak op mezelf uitgekeken maar er is niets waaruit dat blijkt iedereen ziet een tevreden mens de buitenkant is zo tevree de binnenkant op orde is mijn wens rot gevoelens, weg ermee! verstopt…

soms voel je je rot soms zie je het allemaal zwart soms zit je even op stot maar al snel is er weer warmte in je hart soms blokkeer je even en lijkt alles langs je heen te gaan heel soms wil je zelfs niet meer leven maar daar weet je je doorheen te slaan soms weet niets je meer te raken en in je ziel zie je een traan een traan die zich…

ze heeft me door maakt het me soms moeilijk haar lachje dat omslaat in tranen vraagt om telkens te troosten uiteindelijk toch nog iets te krijgen. papa smelt weg moet terug wel eens "ja" zeggen snoetje van twee weet wat ze doet haar fantasie overtuigt mij om terug alleen te zijn met haar.…