Wat er ooit was Het is voorbij Ik ben er nog Dat is wat telt Waar je bent Wil ik niet weten Wat we nu delen Draait slechts om geld Wat er ooit komt Is niet belangrijk Waar het om gaat Is wat geluk Ik heb mij daar Voor afgesloten Ik voel mij leeg Kapot en stuk…

Je zoog het vuur uit mijn hart Verbrandde mijn geluk Verkwanselde mijn liefde De rest dat sloeg je stuk Je brak me keer op keer Maakte me kleiner ieder jaar Liet mij gebroken achter Voltooide missie, alles klaar Maar iets dat smeult gaat weer branden Geluk is altijd in de buurt Echte liefde niet snel voor handen Alles is te repareren zolang…

Sterren schitterden in deze nacht en het donker deed mij zo’n zeer Deelnemend had zij geglimlacht vertrek nu, ik moet jou niet meer Bladeren ritselden de stilte weg edoch waarom ontbrak de stem Die mij vrede gaf door een uitleg waarom ik vast zat in haar klem Regen druppelde op mijn hoofd ach, wat deed die nacht mij pijn Mij voelde het…

Je zegt, dat het je spijt Dat woordje komt achteraf altijd Je zei, het voelt zo goed Daarom snap ik niet dat het eindigen moet Je woorden snijden dwars door mijn ziel Kan ik het helpen dat ik voor je viel? Ging het te snel Of kwam het te dichtbij? Duidelijk is nu wel Het betekende voor jou minder dan voor mij Ik voel me gebruikt, gekwetst…

Ik heb oprecht gedacht Oud met je te worden Samen levend als een stel Wat een blunder Wat viel dat tegen Die schone schijn Dat bleek de hel Jouw mooie lach Die is verdwenen Waar ik voor viel Bleek niet zo fijn Daar sta je dan Verzopen in de regen Ik trek een muur op Om mij heen Hou nu iedere vrouw Angstvallig tegen Mijn hart is koud…

We zitten samen aan de kade Jij gooit een steentje in de maan En dan verlaat je me Het was allang tijd om te gaan Oh, in ons spiegelbeeld Gooi ik een handvol kiezelstenen Langzaam wordt ons beeld weer zichtbaar En ben jij eruit verdwenen De horizon kwam rakelings voorbij (De twijfelwilg neuriet een voorzichtig melodietje) De horizon kwam…

Dieper dan mijn liefde voor jou Kon ik niet gaan Je had me bij jouw eerste blik Je zag door mij Je keek me aan Zonder woorden Die ene klik De konijntjesfase was fabuleus De tijd erna echt enorm De relatie groeide als een reus Toch nam het een andere vorm Waar is het misgegaan Ging ik niet zuinig om met jou Liet ik je onbewust vaak staan…

De tafel is gedekt voor twee personen De maaltijd is gereed Voor die twee die hier wonen Alleen de stoelen zijn nog leeg Ik zit aan tafel en ik wacht Nog hoop ik dat je terug zult komen Al is het in de nacht Ik wil het blijven dromen Het wachten duurt en duurt Het eten wordt al koud Ik wacht nog of je binnengluurt Ik wil het blijven dromen…

Ooit had ik een mooi doel, het kwam op mijn zeldzaam pad, zal ik stoppen of doorgaan ? zonder nadenken, enkel gevoel. Ontsprongen kracht van de zon, in passie, genegenheid zo warm, vele mooie werkelijke dromen, vanuit mijn ziel, de eeuwige bron. Afstand en tijd liet zich bedwingen, donderwolken schoven stil nader, een denken liet alles…

Misschien heb ik het fout gedaan Was wat ik deed niet goed genoeg Had ik er vaker voor je moeten staan Meer inhoud moeten geven aan wat je vroeg Misschien ben ik niet diep gegaan Gaf ik mezelf te weinig bloot Ik reken dit mezelf aan Ons vuur is uit, de liefde dood…

Ik hou nog steeds van je, tenminste dat denk ik. Maar misschien mis ik wel het houden van. Ik mis nog steeds onze gesprekken. Maar misschien mis ik wel een goed gesprek. Ik mis nog steeds de vreugdesprong van mijn hart als ik je zag. Maar misschien wil ik gewoon weer vrolijk kunnen zijn. Ik mis nog steeds je meedenken in. Maar misschien…

Langzaam dringen geluiden door van de wereld buiten Ik ben in de mijne de warmte van het bed het verlangen naar jou Jouw lijfs warmte naast me je buik, je borsten, je billen te voelen tegen me aan Zo samen te ontwaken langzaam, snuivend van elkaars lucht Vermengend ons nachtvocht De geilheid te voelen zwellen Te verenigen Te versmelten…

Mijn pijn zit zo diep Net zo diep als mijn liefde toen ik me verbonden had met jou Me gegeven had aan jou Jij aan mij Dit kan niet los Nu niet Misschien later losser Het is achter me en in me in het nu in het niet nu in het nu niet meer ontbonden, gespleten in me Het niet is zwart ik voel het komen dat wat er niet was is er…

Mag ik een glaasje Om mijn gedachten in te stoppen Dat glaasje verstop ik dan Heel ver weg Waar ik hem niet meer weet te vinden Ik wil een glaasje Zodat mijn gedachten kunnen wervelen En rondspoken Zonder er aan te hoeven denken Want wervelen dat doen ze Nu je niet meer bij me bent Wervelen dat doen ze Nu jij een ander gekozen hebt…

Het heeft zo lang geduurd Zo godsgruwelijk lang Om afstand te kunnen nemen Mijn leven te hervatten Zonder jou opnieuw op gang Heel lang dacht ik nog Dit gaat me echt niet lukken Dit trek ik niet alleen Mijn leven lag in stukken Stond stil, kon nergens heen De dagen liepen uit naar weken Al snel volgde een maand Mijn stemming werd niet beter…

Wat nu als de kaarsjes verdwenen zijn al hou je nog zoveel van iemand maar je kunt hem niet meer geven wat hij nodig heeft dan vecht je omdat je bang bent.. omdat je wel weet dat je alles hebt omdat je wel weet dat hij alles voor je doet omdat je wel weet dat dan alles gaat veranderen omdat je wel weet dat je veel mensen gaat verliezen toch…

na al die jaren na al de vragen zijn het nog steeds de tranen die mij herinneren ik heb je zoveel liefgehad lief, zoveel maar kan de stukjes jij niet meer ontwaren in schimmen van leugens verknipte verhalen van verlangen…

Ik had je lief in duizend woorden Al vertel ik je die niet Ik moest ze allemaal inslikken Ik lust geen liefde meer Ik verdrink in mijn verdriet Scheiden is een beetje doodgaan Verteerd van angst Verziekt van pijn Weer handelend onder eigen naam Weer alleen durven te zijn Ik had je lief met duizend woorden Duizend maal diep in de grond Waar…

Waar je mij voortaan kunt bereiken is zeer ver weg van je hart van steen Daar waar ik de tijd laat verstrijken is op adres Lijdensweg nummer één Waar ik jou totaal poog te vergeten is waar ik welhaast elke nacht ween Heb je dan alleen mijn lief geheten denk ik op Lijdensweg nummer één Waar ik steeds aan je moet denken hoe de maan maar voor…

Misschien had ik niet moeten komen op die dag dat jij mij dat briefje zond Dan had je mij de adem niet benomen toen je daar in al je schoonheid stond Misschien had ik door moeten lopen op die dag dat ik even stil bleef staan Dan was ik nooit in je hart gekropen en leefde ik nu zonder smart en traan Misschien had ik nooit mogen kijken die…