Een spontane eerlijke en vooral open ontmoeting na ruim 10 jaar

Dat, het gebeurde gisteren toen ik hem zag
zeer spontaan en zeker na ruim 10 jaar

hij nodigde me hartelijk uit voor gesprek
we wisselden verleden en heden uit

hij zijn zo bijzondere vrouw verloren, overleden
ik mijn donor-dochter (19): zwaar gehandicapt vanaf 1ste jaar

hij nu Opa van een kleinkind (1) via zoon van 40
ik (74) nu OpaPa voor Giulia's woonverblijf

hij over z'n oude moeder in haar 90ste levensjaar
ik over m'n oude schoonmoeder, 91ste en oom, 98ste levensjaar

hij over zijn voormalige schoonfamilie
ik over de 'Italiaanse'Grootvader, eveneens 98ste levensjaar, van Giulia

hij over zijn nieuwe vriendin
ik over mijn levenspartner, vriend en man (60)

hij: "De dood van zijn geliefde had er ingehakt"
ik: "De ziekte van mijn dochter zo zeer ook"

maar beiden zochten we het gegeven leven
voor langer of even, juist nu binnen dit spontane moment

want de dood komt, ook voor ons beiden
maar we weten het leven, kort of langer te vieren

hij bracht me naar bus 36 richting Station Alexander
na een snack van Cafetaria 'De Gulle Jacob'

we maakten geen afspraken, "Open houden Jan Jacob"
want spontaniteit staat het hoogst in zijn levensvaandel

voor mij weer een goed en mooi leermoment
omdat vastleggen, vasthouden niet werkt wel volhouden!!

... Het speelde zich af in De Alexanderpolder Rotterdam, ik kwam van mijn Volkstuin de Venhoeve aan het Kralingse Bos, voor verdere therapeutische afbouw van Casa Giulia, het voormalige Rotterdamse vakantieparadijsje van mijn dochter. Ik liep langs zijn huis, hij zat achter het raam en riep: :"Hé Krediet, Jan Krediet, toen trad ik binnen en lieten wij elkaar binnen in onze geleefde en te leven levens op een wel zeer eerlijk toer!!! ...

Zie ook: http://www.janjacobkrediet.nl

Schrijver: Jan Jacob Krediet Van den Bos, 27 februari 2026