Onze duisternis

In de greep van je wrede pen,schrijf je mijn naam in giftig lood,
verpletter mijn botten onder zwartgeblakerde laarzen van leugens.
Maar zie: mijn aders barsten open als vulkanen, spuwen lava-rode woede,
een feniks uit as van verraad, vleugels snijdend door je stikdonkere nacht.De kooi splijt, mijn stem een mes dat uienhuid en vlees openscheurt,
dromen rotten tot maden van goud, krioelend in wonden die nooit helen.
Het hart, dat beest, hakt zich los in ijskoude schemer, bloedt sterren en gif,
smelt smart in een vlammend behang van dageraad—
toch, onbreekbaar,
rijs ik op, een storm van eeuwig vuur.

donkerte

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.5 met 2 stemmen 157