Hartenkreten

Laatst toegevoegde hartenkreet (nr. 59.791):

Spiegelbeeld

Ik ben bang, zeg ik tegen haar,
en kijk naar de vele rimpels in het verouderde gelaat.
De jaren hebben haar getekend.

Haar spiegelbeeld...

En toch

Er verschijnt een zachte geruststellende glimlach.

Het is ok, het ouder worden.
Het brengt ook zoveel mooie andere dingen mee.

Wat maakt dat jij daar zo rustig bij blijft? Zeg ik tegen haar.

Haar spiegelbeeld...

Het is een fluistering bijna onhoorbaar uit mijn licht geopende mond, bijna bewegingsloze lippen...

Haar ogen verzachten en kijken liefdevol.
Alle puzzelstukjes van het leven vallen dan samen, zegt ze :

de groeipijnen,
de liefdes,
de barsten,
de vreugdes,
de verlorenheden,
de geluksmomenten,
de stukken die moesten losgelaten worden,
de blijvende verbondenheden,
de inzichten,
de wijsheden,
de chaos,
maar ook de rust....

haar zachte spreken dat mijn denken sust.

de dieptegang,
het weten,
het overgeven aan wat is,
het eigen ritme,
het absurde,
het gehoorde,
het onbekende
van het leven,

Maar vooral het thuiskomen
in het kloppen van eigen hart.

Haar ogen staan nu dromerig.

Ik lees een soort van tevredenheid op haar gelaat
en het besef van schoonheid van elke rimpel die ze in fierheid
als een sierraad draagt.

Ik omarm haar

Mijn spiegelbeeld...!