Hartenkreten

hartenkreet (nr. 59.801):

Ruw fatsoen

Vuilnis staat weer
in een rij
alsof het wacht en
kijkt naar mij

wat werd verworpen
achteloos,
ligt daar nog steeds
verrassend broos

een lepel buigt
een sok alleen
een brood dat hard
werd, droog als steen

zij liggen daar
zonder verband
vormen toch een
vreemd bestand

de deksel sluit
maar nooit geheel
er blijft altijd
iets net teveel

een geur die stil
naar buiten glijdt
zich niet laat
beperken door de tijd

wat wordt verlaten
uit het zicht
verliest niet zomaar
zijn gewicht

het wisselt van vorm
verschuift van naam
maar blijft aanwezig
stil en saam

en na het liggen
komt het sjouwen
in zakken die
het samenhouden,

ik zou het liefst
bewaren hoog en fijn,
maar dan, zo fluistert
elk fatsoen

behoor je zacht gestigmatiseerd tot
stinkend asciociaal
doen.