Erfgrond

Onder de huid van een volk
ligt soms een schaduw te slapen
een fluistering die zegt
dat men kleiner is
dan de ruimte die men inneemt.

Maar aarde vergeet niet.
In elke voetstap trilt een herinnering
aan wie men ooit was,
aan kracht die generaties lang
door aderen stroomde
als een ondergrondse rivier.

Geen volk kan tot volle wasdom komen,
dat erfelijk met een minderwaardigheidsgevoel
blijft belast
en toch, zie hoe een volk recht kan groeien
wanneer het de schaduw optilt,
haar naam uitspreekt,
haar gewicht erkent
en vervolgens neerlegt
als een steen die eindelijk
uit de rugzak wordt gehaald.

Dan pas
kan de horizon openbreken,
kan de lucht zich vullen
met stemmen die weten
dat waardigheid geen gift is
maar een teruggevonden erfdeel.

minderwaardigheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 11