Hartenkreten

Laatst toegevoegde hartenkreet (nr. 60.071):

Kippenvel

Kippenvel trof mij
toen ik de hoogten aanraakte met mijn blik
De lucht lag open als een belofte,
maar onder mijn voeten
spande de diepte haar stille mond

Mijn huid wist het eerder dan mijn denken
De afgrond schoof langs mijn wimpers,
zelfs door de verf heen,
alsof niets zich laat verhullen
wanneer het vallen dichtbij komt

Er werd standvastigheid gevraagd
een geloof in het dragen van de rand,
in het blijven staan
waar de leegte trekt als water aan
de maan

Maar het kippenvel—
dat kleine dier van waarheid onder de huid—
fluisterde anders

Niet iedere stap vooruit
is moed
Soms is het lichaam wijzer
dan de honger van de ogen

Ik deed een stap achterwaarts
en hoorde daarin
geen lafheid ,maar
dat kijken genoeg kan zijn
om de afgrond te begrijpen.