Hartenkreten

hartenkreet (nr. 60.084):

De passant

De tafel was vol
schalen die hun
geuren deelden
glazen waarin het
licht bleef hangen
vruchten die hun kleuren
zonder schroom uitstalden

alles was aanwezig,
alsof de middag zelf
zich had neergelegd
op het witte linnen

toen kwam de passant

zijn schaduw streek
over de rand
een vluchtige aanraking
tussen zien en niet zien

hij liep voorbij
geen hand reikte uit
geen blik bleef rusten
geen verwondering
vond een plaats
om te landen

de tafel bleef achter
in haar overvloed
en begreep langzaam
wat leegte werkelijk is

niet het ontbreken van kleuren
niet het verstillen van stemmen
maar ongezien blijven
terwijl je alles hebt
om te geven

niet iedere voorbijganger
op weg is naar vervulling,

sommigen zijn op weg geraakt
van zichzelf.