Hartenkreten

hartenkreet (nr. 60.096):

De nacht die vordert

De nacht vordert
Nog twee uren.
Laat thuis na een gesprek
over voelen,
of over het ontbreken ervan.
De honden kijken op.
Ze vragen niets meer.
Ze kennen de dagen waarop ik verdwijn
zonder weg te gaan.
Ergens wachten dossiers.
Oude versies van mijzelf,
opgeslagen voor een toekomst
die ze telkens opnieuw oproept.
Nieuwe halsbanden.
Geen wandeling.
Te moe om de wereld in te gaan.
Tijdens het gesprek leek optimisme mogelijk.
Even maar.
Een lichtvlek op water.
Daarna kwam het verleden weer boven.
Niet als herinnering,
maar als iets dat overal opgeslagen ligt,
altijd bereikbaar,
altijd bereid terug te keren.