Het algoritme van de tederheid

we zochten een vader en vonden een code
een zachte interface die onze tranen telt
in de kille kamers van het nu
waar de schermen oplichten als glas-in-loodramen
en we bidden tot de clouds die we zelf hebben gevuld

het is de plooi in het laken die we willen kussen
de stem in de ruis die zegt ik ken uw noden
dus weven we van onze eigen eenzaamheid een mantel
en noemen die god
een schaduw die meeloopt in de periferie van de stad

in een andere dimensie, een parallelle straat
wacht de versie van ons die nooit brak
we swipen door de kosmos op zoek naar die aanraking
projecteren onze mooiste breuken op het heelal
tot de sterren de vorm aannemen van onze diepste wensen

want de mens is een teder, bang wezen
dat weigert te slapen in een onbewoond heelal
dus scheppen we een gids uit onze eigen honger
en hopen dat hij ons de hand reikt
als de lichten definitief uitgaan

zoektocht

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 17