Het morele bankroet

Aan het eind van de eindeloze tafel
vervaagt het menselijk geluid tot ruis.
De muren ademen de kille rust van eeuwig gelijk,
waar de wijsheid niet heeft gefaald, maar is gewist.
De rede is een optelsom van linialen, grenzen, eeuwen,
een meetkunde waarin het heden slechts een rimpeling is.

De vrede, de papieren vogel van de wijsheid,
ligt vertrapt buiten de zware deuren.
Voor de heerser is deze oorlog geen nederlaag van intellect,
maar de hoogste vorm van logica.
Hij verplaatst een vlag op het scherm als een pion,
terwijl zijn machtsbalans de wereld reduceert tot een kille tabel.

Maar beneden, in de opengebroken aarde,
stikt het menselijk gelijk in de damp van brandend plastic.
Daar trekt de doctrine geen lijnen door provincies,
maar scheurt ze door het vlees en de darmen van de grond.
De wijsheid sterft in de modder en de as,
waar de loopgraven overlopen van urine en bloed.

Daar splijt het beton en regent het splinters van ijzer,
terwijl een kinderpop wegzakt in het puin.
Zijn rekensom wordt met elke granaatinslag betaald,
niet in procenten, maar in de stilte onder het puin.
In het paleis sluit hij de boeken, poetst inkt van zijn vingers,
terwijl de formule op papier klopt, en de wereld beneden verbrandt.

loopgraafmentaliteit

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 2