Drijfzand

Er is een plek waar de grond niet draagt,
waar elke beweging dieper maakt
wat al niet meer vast was.

Iemand stond daar ooit.
Niet roepend.
Niet zwaaiend.
Alleen langzaam lager aan de horizon.

Ik kende de diepte van die ogen,
hoe gevoelens konden zinken
tot op de bodem van zichzelf.

Ik leerde dat drijfzand niet verslindt uit honger.
Dat de kou het doet,
de paniek,
de verlatenheid van een plek zonder stemmen.

En dat een mens lichter is
dan de massa die hem vasthoudt.

Misschien is dat de verborgen wet
dat niemand een ander uit dit landschap kan tillen,
hoe teder de handen ook zijn.

Sommigen verdwijnen niet.
Ze trekken zich terug naar een oever
die voor anderen onzichtbaar blijft.

Ik,
sta nog aan de rand
en kijk naar de plek waar iemand was.
De afdrukken zijn verdwenen.

Alleen het drijfzand weet
dat hij niet is verdronken,
maar ophield zich te laten zien.

gronden,

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4