De boekenrug

In de voortuin staan
ruggen schouder aan
schouder
wachtend op handen
die hun stilte openen

Hij legt enkele woorden
tussen hen neer
zo licht als veren
op water, maar zij
keren terug als vogels
die geen tak herkennen

Er zijn huizen waar
boeken blijven
vertrekken,
bladzijden reizen
van hand tot hand

Het aanreiken als
een gesloten blad
in het licht van
ongelezen

Misschien is luisteren
de zeldzaamste taal
een ruimte die niet
spreekt,

maar bewaart tot
het zichtbaar wordt
tussen de regels.

buurtpraatje, doorpraten,geen interesse minibieb tuin

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 4