De Horeb

Klom de Horeb op.
Zag de lichten van de stad
De wind waaide, maar de tijd stond stil

Een adelaar vloog door de nacht
Het was iets waar de ogen zich voor openden.
Aantrekkingskracht verkleinde de afstand.
Voeten verankerd, zenuwen gespannen.

Dwars door de nacht, een stem.
Ik kon niet geloven wat ik hoorde
Vertrouwend op zintuigen, ging het hart te keer.

“Zoon, “klonk het, pak je spullen; je ziel en zaligheid bij elkaar.
Het is tijd om op weg te gaan.

Het hart sprong op, het ging tekeer, en hoe.
Mijn vrienden dachten dat ik gek was, omdat ik water in wijn wilde veranderen.
Er was geen informatie, maar transformatie.

Over zien en niet kunnen zeggen.
Over voelen en niet vast kunnen houden.
Over horen en omarmen.
Over stilte en je laten meevoeren op de wind.

Ik zag de adelaar met machtige slagen zijn weg vervolgen.
Ik leefde vanaf die dag,
naar de volgende dag.
In mijn hart een brandend vuur.

Met gesloten ogen zag helder wat niet te zien was
Een glimlach gleed op het gezicht.
Ik ben op weg, op weg naar… huis.

Schrijver: Rob van der Knaap
31 augustus 2026

robvanderknaapoutlook.com

transformatie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 5