Nonstop

Nonstop
bruisen mijn gedachten door elkaar.
Geen controle.
Geen pauze.
Geen rust.

Een wereld in mijn hoofd
waar anderen in leven.
Maar niet ik.

Alsof iedereen zijn mening telt.
Behalve de mijne.

Mezelf altijd moeten bewijzen.
Wat moet die denken van mij?

Waarom zei ik dat?
Waarom keek die zo?

Piekeren.
Piekeren.
Piekeren.

Zeggen wat in me opkomt.
Het voelt goed
op het moment zelf.
Maar daarna niet meer.

Denken.
Denken.
Denken.

Nooit anders gekend.
Nooit anders gewend.

Ik bedoelde het niet zo.

Was ik TE luid?
Was ik TE stil?

Ben ik genoeg?
Vind ik mezelf genoeg?

Ik vul de gedachten van anderen in
alsof ik ze kan horen,
alsof het feiten zijn.
Geen raadsel.

Geen vraagteken,
maar een punt.

Steeds meer willen geven aan anderen.
Geloven dat het zo hoort.

Iedereen vergeven.
Iedereen begrijpen.
Maar elke fout die ik zelf maak,
laat ik ontploffen.

De lat schuift hoger
telkens ik denk
dat ik er bijna ben.

Waarom zo lief
en begripvol zijn voor iedereen?

En zo streng
voor wie ik ben?

Tegelijkertijd
moet ik alles zijn.

Maar wat als ik mezelf
niet altijd terugvind?

En niemand me komt zoeken?

Dan val ik diep.
En raap ik mezelf stilaan op.

Elke keer opnieuw.

Ik wandel verder.

Stenen raap ik telkens op.
Op zoek naar een finish
die rust belooft.

Mijn doel:
een nieuw hoofd
waar ik zacht kan zijn voor mezelf.

Onderweg verlies ik telkens een steen.

Een steen die me kostbaar is.
Een steen die me al zo vaak geholpen heeft
om de weg te vinden.

Het gevoel
dat ik er altijd bijna ben.

Maar dan toch weer niet.

Ik blijf zoeken.

Zoeken
tot ik ze weer gevonden heb.

Soms momenten van helderheid.

Ze duren niet lang.
Maar lang genoeg
om intens te zijn.

Energie
die door mijn lichaam stroomt.

Alsof alles
even mogelijk is.

Bloemen vallen me eindelijk op.

Vogels klinken
alsof ik ze voor het eerst hoor.

En heel even
wordt het stil
in mijn hoofd.

Even trots zijn op wie ik ben.
Bijna weten wat ik wil.

Vooruit willen
na al die tijd van struikelen.

Niet luid.
Niet lang.

Maar aanwezig.

... Een gedicht over de stemmen in mijn hoofd die nooit stil worden. Over piekeren, twijfelen en mezelf steeds opnieuw kwijtraken en terugvinden. ...

piekeren mentale gezondheid overthinking

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4