Beslotenheid muren en geblindeerde ramen Ik maak me klein, de kamer groot Groeiend Dwangmatigheid Deur, ergens in dit omhulsel Is de weg uit, want ik kwam toch ook Binnen Echoënd Geluiden in pulserend ritme Walsen vanuit mijn hart Circuleren Roepend Ontvang ik mijn eigen woorden, Mij omhelzend tot warme deken, Cocon Kamer…

gedachte zie mij aan gedenk mij doordrenk mij laat mij niet verder gaan gedachte fluister mij toe herinner mij bemin mij speel toch geen kiekeboe gedachte slis in mijn oor ‘k vergis mij ze mist mij bij haar vind ik gehoor gedachte wát dacht je…

Sommige dagen houd ik van iedereen vrienden familie de kamergenoot bij wie ik aan tafel zit en ja, ook de voorbijganger die blij leek met mijn glimlach. Andere dagen wil ik liever niemand meer laat me gewoon mensen kunnen het toch zo ingewikkeld maken misschien ben ik beter zonder gewoon ik en mezelf, alleen. Nee, ik had niet mogen…

De woorden van droefheid dwalen door mijn hoofd over de snelweg naar mijn verdriet. De linkerrijstrook, afgesloten, file tot aan mijn hart. Maar op de andere weghelft rijdt heel alleen en veel te snel een klein hoopvol woordje, het weet niet dat het de verkeerde kant op gaat.…

Ik ken zoveel mensen niet, al kom ik ze tegen, hier of daar in werkelijkheid of verbeelding ze blijven me vreemd, verafstaand. Gedreven overdreven of overdreven gedreven: het tempo is me vaak bizar, onaards, alsof duivels jagen op reddeloze zielen vol angst. Vertrouwen is eenzaam weten dat je geliefd bent, dat er iemand aan…

En de wereld bleek niet wat jij altijd voor ogen hield Daar sta je dan als gevolg van fouten eerder zelf gemaakt Nooit eerder zo diep gezonken Nu kan je dan alleen nog maar omhoog............…

ik zag iemand gekleed in een pyama het raam uit het luchtruim in lopen tralies waren op zijn lichaam geschilderd ik zag een kurk drijven van een waterval waar ik geen handvol van kan bewaren vergeten waren de dingen voor een ogenblik ik zat stil en liet het water drijven in sluiers door mijn gedachten heen opdat mijn landerijen vruchtbaar…

het hek is van de dam het schaap erover raad eens wie ik tegenkwam de herder ik keek mijn ogen uit hij zag mij niet staan zocht het verloren schaap liep verder…

Op de evenaar van mijn leven Tracht ik de even en oneven aren van mijn innerlijke storm eindelijk te bedaren Positieve en negatieve herinneringen te voegen gelijk een ritssluiting die niet langer scheidt doch gapende wonden verbindt Opdat uiteindelijk alleen wat littekenweefsel achterblijft…

Alleen in bed, staat zij naast me. Het meisje van toen. Zij reikt me mijn beer, verscheurd door kinderleed. Ik omsluit hem in mijn armen en weet dat hij begrijpt. Zonder een woord.…

Passiviteit kijkt me recht in de ogen: “Vertrouw je me niet, denk je dat ze mij niet mogen?” Ellendig stuk verdriet, naar de Mokerhei, ik wil je kwijt! Passiviteit loopt me voor de voeten: “Stop! Ik hou je gezelschap, blijf nog even…” Ik beheers me, kook inwendig, bal mijn vuisten, gereed voor de strijd. Passiviteit kruipt in mijn zere huid…

perplex over eigen overreactie kinderlijk naïef hinderlijk star in het licht van actuele feiten mistige autobiografische fictie fantasie slaat wereld knock-out abnormaal primeert momenteel waarschijnlijkheid mailt kwaad naar schrik die zich verstout de grijze muis uit het verlangen naar vergeten fascinatie leeft benepen gebonden aan bekende…

Tijd, streelt van ver De hoop die schuilt Opzoek naar de ster Een jij die niet huilt Kracht, vecht voor erkenning Een masker af te zetten Uit de cirkel van gewenning Om altijd maar op jezelf te letten Wil, om bestemming te halen De ster in de spiegel te herkennen Niet langer in vervreemding te dwalen De weg van waarde te verkennen…

Ik voel me sinds kort koning Van mijn eigen land Verdedig mijn eigen grenzen Tot elk korreltje zand! Ik ben mijn eigen leger Heb niemand anders nodig Is er ook geen corruptie En overleg is overbodig Ik bepaal wie ik verover En waar ik wil verblijven Ik bepaal mijn vijanden En wie mijn vrienden blijven Ik ben echt geen dictator Niet…

ze verzetten zich met handen en voeten maar bij kop en kont pak ik ze op doe ze in een doos verzegel die met kop-dicht tape en zet hem op het spoor in een platte wagon naar de horizon kleiner wordt de doos en kleiner gedachten proberen uit te breken ik zie ze beuken maar het tape houdt stand klein wordt de trein en verdwijnt…

Negatieve gevoelens beheersen mijn ziel Geen lach maar tranen Somber staar ik voor mij uit Alle hoop verloren Deze marteling kan niet eeuwig duren Geestelijk is de kaars gedooft Dagelijks verlangend naar het einde Rust is mijn enige hoop Vergeef me lieve dierbaren Heb gevochten, maar verloren…

het is moeilijk verder te leven als je het verlangen hebt gehad het allemaal op te willen geven een gedachte die aan je vrat maar met hulp van vele mensen ik geef toe ik kon het niet alleen heb ik nu vaak andere wensen mijn hart is niet meer van steen nu alle blaadjes zijn gevallen heb ik het "ergste" nu gehad? kijk, de knoppen staan…

als je alle kruizen op een hoop gooit zie ik een brandstapel een oudere vrouw zegt dat iedereen toch het eigen kruis pakt geslapen als een os gewerkt als een paard geslapen als een os met mijn blote voeten op het ijskoude beton maak ik een foto een bedruppeld web tegen de gesloten hemel achter de tralies van het balkon…

Ik voel me zo gewoon Niet anders dan al die anderen Ik voel me zo onnodig Zonder mij zal er niks veranderen Leven in mierenhoop Waar je dagelijks hetzelfde doet Zoals je opgedragen wordt Gewoon omdat het moet Als ik uit de hoop wegloop Dan zal ik heel erg eenzaam zijn Zonder iemand die ik ken Heel alleen heel erg klein Maar toch droom…

O my God nooit meer moe waar ben ik aan begonnen star stilstaan op de snelweg is het écht wat ik nu voel negativisme in wandelgangen je huid is zeker niet zo dik kijk eens goed om je heen dakje blijft zolang het nodig is aan de mouw getrokken is het moeilijk te vatten: je weet niet wie je bent als je beter bent…