Je ging weg bij ons je belde me niet meer en als je belde en ik vraag je waarom zei je met weinig woorden dat ik maar bellen moest ik heb geen spijt van m'n vraag wel van de stilte voor je me antwoord gaf…

Zijn foto baadt in 't morgenlicht wanneer de gordijntjes opengaan. Als dagelijks ochtendritueel steekt zij twee kleine kaarsjes aan en bidt dan voor z'n zielerust want niets voor hem is haar teveel. 'Ik zet alvast een kopje thee, zal ik een boterham voor je smeren, eentje met kaas, dat heb je graag'. Fluisterend blijft zij fantaseren,…

Mijn kleine trots, dat was jij voor heel even. Totdat "pappa" zei dat ik jou niet alles kon geven. Een pappa zou je niet hebben, die wilde het niet. Je had alleen je mamma en die durfde dit niet. In zo'n harde wereld met een kleintje, alleen Zo'n moeder wilde ik niet worden, waar moesten wij dan heen? Dertien weekjes, ouder zou…

Verdriet is wat jij mij aandoet, je maakt me aan het huilen, dat weet je best, maar het doet je niets, het kan jou gewoon niets schelen dat ik kapot ga. Jij maakt je nergens druk om, ook al zak je elk jaar een niveau, zelfs wat je mij aan doet kan jou niets schelen. Maar hoe slecht je ook voor mij bent, ik blijf van je houden en misschien…

Helemaal alleen tussen het groen Ik stijg maar op Weg van hier Op zoek naar vertier Ze is er niet meer Ik ben alleen Elke dag nog het verdriet Denkende aan de dag dat ze mij verliet Ik stijg maar eens op Op weg naar wat geluk Hetgeen ik wel verdien Nu ik haar nooit meer zal zien…

Kon ik nog maar even wachten Maar het leven duwt me voort Naar dit kruispunt van gedachten Naar die storm die niemand hoort En de vragen die daar wachten Op een eerlijk duidelijk woord Want als de stille jammerklachten niet worden gesmoord Zullen ze deze liefde slechts ontkrachten En wordt ons geluk vermoord…

Mijn tranen voeden een waarheid. Die van een onvervalste leugen.…

Op de berg, werd zij herdacht die hoge berg, zorgde voor een diep dal op die berg gebeurde iets wat geen mens verwoorden zal Op de hoogte waar een jaar terug haar as verstrooid werd, wat ging het vlug werd zij herdacht men legde een roos ’t was die plek, die ze bij leven uitkoos om als laatste te mogen vertoeven Op die berg, die hoge berg…

Onderdrukte tranen met een glimlach getuigden in haar ogen van een bevroren hart…

Weet je nog... hoe het allemaal begon we zouden onafscheidelijk bij elkaar blijven Weet je nog... waar we liever niet aan wilden denken af en toe over gingen praten Weet je nog... je bent er plots niet meer en ik blijf verder praten weet jij het nog?…

Op een vreemd strand aangespoeld Uitgekotst door het woeste water Lichaam en geest totaal doorwoeld Word ik wakker met een kater Op een ver strand vol schelpen Uit balans door de koude kermis Lijkt niemand me te kunnen helpen Voel ik alleen maar droefenis Op zilt zand en in het duister Krabbel ik met moeite overeind Hou even stil…

In de hoop dat niemand nog iets wil Blijf ik liggen Doodstil.…

Jij hebt me geleerd Wat belangrijk is in het leven Maar je hebt me niet geleerd Zonder jou te leven Het was zo fijn Het ging zo vanzelf Nu voel ik de pijn En al weet ik zelf Het leven gaat verder Ook zonder jou Maar ik kan niet verder Neen, niet zonder jou Nog steeds kan ik niet geloven Dat jij er niet meer zult zijn En ik kan…

Ik heb me ontzettend naar gevoeld Maar nu gaat het alweer wat beter Ik heb ontzettend veel gehuild Maar nu gaat het alweer wat beter Ik heb je ontzettend veel gemist Maar nu gaat het alweer wat beter Ik heb veel aan je moeten denken Maar nu gaat het alweer wat beter Ik heb heel veel van jou gehouden Maar nu gaat het alweer wat beter…

ik hou me groot en sterk tot dat iemand eindelijk eens merkt hoe mijn tranen zich inhouden in de hoop ons bijeen te houden leunen kan op op mij jullie verdriet kan er wel bij totdat ik breek maar tot die tijd laat ik jullie niet in de steek maar stop als het teveel gaat worden ook ik kan instorten .....…

Verlaten Nooit meer zien, Maar in gedachten voelen Als een gevoel in hoofd en hart Geland en gevlogen naar het verre Zonder echt afscheid naar boven gaan Verlies van persoon, maar niet van gedachte Als een herinnering in het hart geschreven Zal hij/zij er voor je zijn Denk aan de tijden en volg je gevoel, Want het hart zal de goede weg…

van binnenuit naar buiten die blik van jou door de beslagen ruiten van mijn hart met tranen als roet zo zwart…

Een traan rolt Vanuit ’n hoek van m’n oog In een boog Bolt Over m’n wang naar benee Zoals het water Van vloed naar eb Het strand verlaat Het zilte water zich bang Terugtrekt naar de zee Om zich te voegen Bij alle tranen Die ooit in al hun banen Stroomden Van alle zanderige gezichten Als stille gedichten Naar oceanen Van week ach…

de stilte zegt niks, hij zwijgt ik zit hier en kijk naar mezelf in de spiegel en verrast zag ik dat de stilte aandacht nodig had de stilte wilde zich verstoppen achter een stoel maar toen ik hem achter de stoel wilde weghalen zag ik zijn woede en verdiet toen ik nog een keer in de spiegel keek was het niet de stilte maar ik die de stilte…

Ik ben nu 18 jaartjes ouder dan eerst. Ik heb begrepen dat je het alcohol drinken compleet beheerst. Dat je boven een café woont, helemaal alleen. Je denkt dat er mensen om je geven maar nee dat doet er geen. Ik heb nooit geweten wat je toen dacht. De dag dat je me niet meer thuis bracht. Volgens iedereen was je erg stoer... Maar echt pa mij…