Breng dichterbij, o Orion, de maan,
Als tepelhoven die mijn lippen kusten,
In haar omhelzing blijf dan even rusten,
Om daarna bij haar achterlangs te gaan.…

Het ontbrekend licht barst los als stoom,
in stilte.
Het licht is als de dood, er komt geen einde aan,
het kent geen falen.…

ik rouw niet omdat ik je mis
maar omdat ik zag wat waar was.
zoiets komt vanzelf als ik me vergis
en niet in andermans spiegel pas…

De lente is al begonnen
En tooit haar wondere schoonheid
Met ontluikend groen en
Bloemenpracht…

Op de Voys: Ick bender een arme Pellegrim siet.
De Minne die in mijn hertje leyt,
Die sal niet eynden noch sterven,
Al schijntet dat ick door teghenheyt…