Breng dichterbij, o Orion, de maan,
Als tepelhoven die mijn lippen kusten,
In haar omhelzing blijf dan even rusten,
Om daarna bij haar achterlangs te gaan.…

Het ontbrekend licht barst los als stoom,
in stilte.
Het licht is als de dood, er komt geen einde aan,
het kent geen falen.…

Ooit was hier welvaart
bloeiende handel, een lint
van havens vol schepen:
het land van de Filistijnen…

Het lijkt meer overleven, dan leven.
Het geluk lijkt lang geleden.
Ik zie de vakjes aangetikt, vervreemde blikken, bij een nieuw begin of weer een verlies reikend naar de kick.
Als je naar buiten gaat wanneer het regent, zie je iedereen die niet zo is gezegend, je leeft weer heel even.

Op de Voys: Ick bender een arme Pellegrim siet.
De Minne die in mijn hertje leyt,
Die sal niet eynden noch sterven,
Al schijntet dat ick door teghenheyt…