Alle inzendingen van peter+paul

1003 resultaten.

Sorteren op:

Tot jij nergens kleiner hoeft te zijn

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 4
Voor jou die voor het slapengaan nog even bij je dochter kijkt en zacht de deken hoger trekt, alsof je met dat kleine zorgen ook de wereld zachter maken kunt. Voor jou die nog een meisje bent, met plannen die niet passen in de zakken van je jas. Dat niemand jou zal leren dat je minder ruimte vragen moet. Voor jou…

De rijkdom van de jaren

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 30
Vandaag tel ik geen jaren, maar wat het leven gaf: de mensen die mij raakten, de wegen die ik ging, en wat ik leren mocht onderweg van een nieuw begin. Ik kijk met andere ogen, zie scherper wat er telt: een hand die uitgestoken blijft, een vraag die echt wordt gesteld. Niet alles is vanzelfsprekend, niet alles hoeft van mij - soms komt…

Vrijheid op de voederplaats

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 23
Daar troont ze, vleugels uitgeslagen, alsof ze zelf het land moet dragen. Maar kijk voorbij dat groot vertoon: ze draagt geen land. Ze draagt een kroon. Yeşilgöz bewaakt het graan en prijst de vrije toegang aan. Wie dichterbij komt, merkt meteen: de vrijheid geldt voor haar alleen. ‘Voor ondernemers!’ klinkt haar kreet. De bakker veegt…

Het licht bijeen

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 11
Je hoeft vandaag niet verder dan de oever van dit uur. Het gras draagt nog de nacht, de bomen staan te wachten, en tussen hun vermoeide takken komt de zon je tegemoet. Er is zoveel dat niemand ziet: wat je hebt gedragen, wie je mist, hoe je soms blijft zorgen terwijl je zelf wat zachtheid nodig hebt. Ga maar even zitten. Laat de wereld…

Wat ons verwarmt

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 13
De ochtend legt zijn hand op het water, het riet buigt zachtjes naar het licht. Tussen de oevers hangt de nevel nog alsof de wereld haar ogen niet openen durft. We hoeven vandaag niet veel te zeggen. Kom maar even naast me staan. Er is al zoveel dat om woorden vraagt, zoveel dat verder moet, en af, en liefst nog vóór de avond. Hier mag…

De vliegenzwam

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 12
Alsof de aarde nog één keer bloeien wil voordat de winter haar wortels raakt, heeft zij met avondrood en witte vlokken het Schollebos met een mooie hoed verrast. Tussen het koperbruine blad staat hij, een kleine weelde in het lage licht. Wie hier vertraagt en even knielt, ziet de rafels oplichten langs zijn steel. Wat hem draagt…

Een reis die niemand kiest

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 17
Je koffer staat niet bij de deur. Er is geen kaart, geen tijd van gaan. Alleen het licht valt door de ramen en raakt je bleke handen aan. We praten over kleine dingen: de regen, iemand die nog belt. Ik luister langer dan ik vroeger deed wanneer je iets van toen vertelt. Ik wil je vragen niet te gaan, maar zie hoe moe je bent vandaag. Ik…

Wat blijft, is jouw naam

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 13
Er stond een wieg te wachten, er lagen kleertjes klaar. Je had al ruimte in ons leven, nog voor je bij ons was. Toen werd het stil. En iemand nam je mee, alsof het minder pijn zou doen wanneer ik niet kon zien op wie je leek. Mijn armen wisten niet waar ze naartoe moesten met alle zorg die voor jou was bedoeld. De dagen gingen verder…

Vandaag hoort bij jou

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 9
Vandaag is het nog altijd jouw verjaardag. De datum weet niet dat je hier niet bent. En wij, die jou zo graag nog zouden bellen, zoeken je in alles wat wij kennen. In een gebaar, een lach, een kopje koffie, een stoel waarop het zonlicht even rust. In iets gewoons dat plotseling bijzonder de afstand tussen toen en nu overbrugt. Je was voor…

Aan beide kanten van de deur

netgedicht
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 35
Geen konijn uit een hoed, geen antwoord op ieder verdriet. Wel iemand die naast je komt zitten en ook je stilte ziet. Die grenzen stelt, maar jou niet afwijst. Die na een ruzie toch weer naar je uitkijkt. En wie zo vaak een ander draagt, heeft zelf ook iemand nodig die niet om wonderen vraagt. Misschien begint ‘vertrouwen…

Onvoltooid

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 34
Je kijkt naar iets dat buiten deze tekening ligt. Daar waar het papier nog leeg is, blijft je blik een ogenblik rusten. Een losse lok valt langs je wang. De rest is opgestoken, zorgvuldig bijeengebracht, alsof je straks de deur uit moet maar nog niet weet waarheen. Wie jou tekende, heeft vaak haar hand boven het papier gehouden. Er…

Waar het hart mag uitademen

netgedicht
2.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 33
Je hebt je groot gehouden, ook toen je kleiner wilde zijn. Je legde om wat kwetsbaar was een ketting, schakel voor schakel, om niet opnieuw te breken. Wees zacht voor wat je heeft beschermd. Er waren dagen dat je niet anders kon dan vasthouden, doorgaan, de adem hoog bewaren in je borst. Maar niemand kan een leven lang alleen maar inademen…

waar jij bent

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 40
De avond heeft de velden toegedekt, de huizen houden licht voor ons bewaard. Jij legt je arm zo zacht om mijn schouders alsof je mij voor even thuis verklaart. We hoeven nergens eerder aan te komen, de weg mag langer duren dan gedacht. Er is nog zoveel waar ik van kan dromen, maar niets waarvoor ik nu op iemand wacht. Mijn hand vindt jou…

En toen was er niets meer

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 59
Er zijn geen woorden voor een dag waarop de wereld verdergaat, terwijl voor jullie alles stilstaat en niemand weet wat te zeggen. Twaalf jaar. Er had nog zoveel mogen komen: een volgende zomer, een groter paar schoenen, gewone dagen, nieuwe dromen. Nu is er een gemis dat niemand kleiner kan maken. Een lege plek aan tafel, verdriet in…

Zonsondergang

netgedicht
1.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 60
De dag legt zacht zijn kleuren neer, het licht omarmt de wolken nog één keer. De stad wordt stil, de hemel gloeit, alsof er goud door alle uren vloeit. Wat zwaar was, mag nu lichter zijn, de avond draagt de laatste zonneschijn. En in de warmte van dit stille uur blijft liefde branden als een zacht vuur.…

Je hoeft het niet alleen

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 154
Je hoeft niet sterk te zijn vandaag. Kom zitten, met je jas nog aan. Je mag de woorden laten rusten, ik zal niet zomaar gaan. Een kind hoeft niet de wereld op zijn schouders mee te dragen. Het mag een toren bouwen, huilen, spelen, vragen. Soms begint ‘veerkracht’ klein: een stoel, een warme boterham, iemand die naar je luistert en blijft…

Herfstlicht

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 149
De zon legt warme handen op de schouders van het land, strijkt langs de rood geworden blaadjes, raakt het water aan de kant. Een boom buigt zacht zijn takken, het riet beweegt en komt tot rust. De wereld hoeft nog nergens heen, de dag heeft haar nog niet gekust. Er hangt wat nevel op het water, een dunne sluier, teer en licht. En tussen…

Nog altijd mijn pa

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 91
Dezelfde datum. Dezelfde dag. Vierentwintig jaar geleden. En toch is dat ene telefoontje soms maar één ademtocht van het heden. Dat kuttelefoontje, pa. Daar is geen mooier woord voor nodig. Jij was er - en ineens niet meer. De rest klonk even overbodig. Nu kijk ik naar je foto. Je lacht, je ogen bijna dicht. Ik zou zo graag…

Dichtbij

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 42
Kom, blijf nog even aan het water, waar het licht de bomen raakt. Ik schuif wat dichter naar je toe, je hand ligt open in de mijne. De wolken drijven langs hun spiegel, een gouden rimpel breekt het blauw. Je wijst me waar de nevel opstijgt; ik kijk, en kijk dan weer naar jou. Er zit een blaadje op je schouder. Ik neem het weg, je buigt…

Het regent zonnestralen

netgedicht
1.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 66
Het regent zonnestralen tussen takken, blad en lucht, alsof de ochtend zachtjes fluistert dat de nacht weer is gevlucht. Over het gras ligt gouden stilte, een deken van geduld en groen, waar dauw nog even blijft vertellen van het donker van daarnet. De bomen staan als oude wachters, hun stammen diep in mist gehuld, maar…

Een briefje

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 71
Er lag een beschikking op papier, met woorden die zwaar kunnen wegen als deuren die dichtvallen. Maar vóór die regels, vóór het besluit, vóór alles wat niet meer anders kon, lag een brief. Niet aan een dossier. Niet aan een nummer. Niet aan een probleem dat opgelost moest worden. Aan jou. In woorden die niet te…

Naast mij, onderweg

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 431
Vijf jaar geleden stonden jullie stil om samen verder te gaan. Er was de zee, er was de wind, er waren mensen om jullie heen. En midden in dat alles zeiden jullie ja. Sindsdien hebben jullie geleerd hoeveel liefde in gewone dagen past: in een maaltijd samen maken, een hand op een schouder, een nachtzoen als de dag niet…

Wat blijft

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 223
Er zijn dagen waarop de pijn eerder wakker is dan jij. De kamer heeft geen kleuren meer, alleen nog als een trilling bereikt een stem bereikt je soms. Ik zal niet zeggen dat het wel goed komt. Je hebt recht op woorden die de waarheid niet ontwijken. Maar ergens in jou wonen nog de mensen die je liefhad. Niet als een troost…

Elke stap telt

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 75
Sinds die dag is niets meer vanzelfsprekend als voorheen. De tijd beweegt soms sneller dan het hart en hoofd aankunnen, en wat ooit moeiteloos ging, vraagt nu geduld, moed en aandacht. Er zijn dagen waarop woorden zoeken, beweging wachten laat, of vermoeidheid als een zware jas over de schouders valt. Dagen waarop de wereld…

Voor altijd, Quin

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 67
Ik kwam van school, zette mijn fiets in de schuur. Door het raam zag ik jullie staan, alsof de kamer iets wist wat ik nog niet wist. ‘Ga even zitten, lieverd,’ zei mama. Maar ik bleef staan, geleund tegen de tafel, toen zij vertelde hoe weinig tijd er over was. Ik zei alleen: ‘O.’ Niet omdat het klein was, maar omdat ik geen woorden…

Dans met het leven - van harte

netgedicht
2.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 118
Verjaren is dansen door de tijd, een pas naar wat nog komen gaat, een glimlach naar de toekomst, een warme blik op wat je achterlaat. Je danst langs herinneringen, langs mensen die je nooit vergeet, langs mooie dagen, soms wat verdriet, langs alles wat je heeft gevormd tot de mens die je vandaag bent. Soms gaat het licht en onbevangen,…

Voorbij de ruis

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 166
Voorbij de ruis begint het echte gesprek. Niet daar waar iedereen het snel met elkaar eens is, waar woorden keurig aansluiten en de verschillen verdwijnen onder een laag van goede bedoelingen. Maar daar waar het schuurt. Waar belangen hun eigen taal spreken, waar stilte soms harder klinkt dan wat er gezegd wordt, waar…

Tot ooit, lieve Danboy

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 84
Twaalf jaren mocht je bij ons zijn, veel te kort, veel te vroeg voorbij. Een kind nog, met je eigen lach, maar voor altijd: onze Danboy, jij. Al tweeëndertig jaren zonder jou, maar nooit werkelijk ver weg. Want waar de stilte soms het hardst klinkt, is het jouw aanwezigheid die iets zegt. Je leeft in duizend kleine dingen, in een herinnering…

Boaz - elf jaar!

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 116
Boaz – elf jaar Elf kaarsjes staan te stralen, elf jaar vol dromen, groot en klein. Van straat tot veld, van doel tot stadion, waar zal jouw volgende wedstrijd zijn? Met Sparta diep in hart en hoofd, rood-wit als jouw kompas, weet jij van elke voetballer precies wie waar de beste in was. Je kent hun namen, hun specialiteiten, hun voetenwerk…

Eigenwijs, stralend en op weg

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 151
Negentien jaar geleden kwam jij erbij, een klein meisje, bijzonder en blij. Met grote ogen keek je de wereld rond, en voor ons vanaf het begin goud waard. Je groeide van meisje naar jongedame, met een eigen wil en een eigen naam. Je hebt je mening, je stijl en je kracht, en precies dát maakt wie je bent en wat je brengt. Je leerde, je groeide…