1003 resultaten.
Tot jij nergens kleiner hoeft te zijn
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
4 Voor jou
die voor het slapengaan
nog even bij je dochter kijkt
en zacht de deken hoger trekt,
alsof je met dat kleine zorgen
ook de wereld zachter maken kunt.
Voor jou
die nog een meisje bent,
met plannen die niet passen
in de zakken van je jas.
Dat niemand jou zal leren
dat je minder ruimte vragen moet.
Voor jou…
De rijkdom van de jaren
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
30 Vandaag tel ik geen jaren,
maar wat het leven gaf:
de mensen die mij raakten,
de wegen die ik ging,
en wat ik leren mocht
onderweg van een nieuw begin.
Ik kijk met andere ogen,
zie scherper wat er telt:
een hand die uitgestoken blijft,
een vraag die echt wordt gesteld.
Niet alles is vanzelfsprekend,
niet alles hoeft van mij -
soms komt…
Vrijheid op de voederplaats
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
23 Daar troont ze, vleugels uitgeslagen,
alsof ze zelf het land moet dragen.
Maar kijk voorbij dat groot vertoon:
ze draagt geen land. Ze draagt een kroon.
Yeşilgöz bewaakt het graan
en prijst de vrije toegang aan.
Wie dichterbij komt, merkt meteen:
de vrijheid geldt voor haar alleen.
‘Voor ondernemers!’ klinkt haar kreet.
De bakker veegt…
Het licht bijeen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
11 Je hoeft vandaag niet verder
dan de oever van dit uur.
Het gras draagt nog de nacht,
de bomen staan te wachten,
en tussen hun vermoeide takken
komt de zon je tegemoet.
Er is zoveel dat niemand ziet:
wat je hebt gedragen,
wie je mist,
hoe je soms blijft zorgen
terwijl je zelf
wat zachtheid nodig hebt.
Ga maar even zitten.
Laat de wereld…
Wat ons verwarmt
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
13 De ochtend legt zijn hand op het water,
het riet buigt zachtjes naar het licht.
Tussen de oevers hangt de nevel nog
alsof de wereld haar ogen niet openen durft.
We hoeven vandaag niet veel te zeggen.
Kom maar even naast me staan.
Er is al zoveel dat om woorden vraagt,
zoveel dat verder moet, en af,
en liefst nog vóór de avond.
Hier mag…
De vliegenzwam
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
12 Alsof de aarde nog één keer bloeien wil
voordat de winter haar wortels raakt,
heeft zij met avondrood en witte vlokken
het Schollebos met een mooie hoed verrast.
Tussen het koperbruine blad staat hij,
een kleine weelde in het lage licht.
Wie hier vertraagt en even knielt,
ziet de rafels oplichten langs zijn steel.
Wat hem draagt…
Een reis die niemand kiest
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
17 Je koffer staat niet bij de deur.
Er is geen kaart, geen tijd van gaan.
Alleen het licht valt door de ramen
en raakt je bleke handen aan.
We praten over kleine dingen:
de regen, iemand die nog belt.
Ik luister langer dan ik vroeger deed
wanneer je iets van toen vertelt.
Ik wil je vragen niet te gaan,
maar zie hoe moe je bent vandaag.
Ik…
Wat blijft, is jouw naam
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
13 Er stond een wieg te wachten,
er lagen kleertjes klaar.
Je had al ruimte in ons leven,
nog voor je bij ons was.
Toen werd het stil.
En iemand nam je mee,
alsof het minder pijn zou doen
wanneer ik niet kon zien
op wie je leek.
Mijn armen wisten niet
waar ze naartoe moesten
met alle zorg
die voor jou was bedoeld.
De dagen gingen verder…
Vandaag hoort bij jou
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
9 Vandaag is het nog altijd jouw verjaardag.
De datum weet niet dat je hier niet bent.
En wij, die jou zo graag nog zouden bellen,
zoeken je in alles wat wij kennen.
In een gebaar, een lach, een kopje koffie,
een stoel waarop het zonlicht even rust.
In iets gewoons dat plotseling bijzonder
de afstand tussen toen en nu overbrugt.
Je was voor…
Aan beide kanten van de deur
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
35 Geen konijn uit een hoed,
geen antwoord op ieder verdriet.
Wel iemand die naast je komt zitten
en ook je stilte ziet.
Die grenzen stelt,
maar jou niet afwijst.
Die na een ruzie
toch weer naar je uitkijkt.
En wie zo vaak een ander draagt,
heeft zelf ook iemand nodig
die niet om wonderen vraagt.
Misschien begint ‘vertrouwen…
Onvoltooid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
34 Je kijkt naar iets
dat buiten deze tekening ligt.
Daar waar het papier nog leeg is,
blijft je blik
een ogenblik rusten.
Een losse lok
valt langs je wang.
De rest is opgestoken,
zorgvuldig bijeengebracht,
alsof je straks de deur uit moet
maar nog niet weet waarheen.
Wie jou tekende,
heeft vaak haar hand
boven het papier gehouden.
Er…
Waar het hart mag uitademen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
33 Je hebt je groot gehouden,
ook toen je kleiner wilde zijn.
Je legde om wat kwetsbaar was
een ketting, schakel voor schakel,
om niet opnieuw te breken.
Wees zacht voor wat je heeft beschermd.
Er waren dagen
dat je niet anders kon
dan vasthouden,
doorgaan,
de adem hoog bewaren in je borst.
Maar niemand kan een leven lang
alleen maar inademen…
waar jij bent
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
40 De avond heeft de velden toegedekt,
de huizen houden licht voor ons bewaard.
Jij legt je arm zo zacht om mijn schouders
alsof je mij voor even thuis verklaart.
We hoeven nergens eerder aan te komen,
de weg mag langer duren dan gedacht.
Er is nog zoveel waar ik van kan dromen,
maar niets waarvoor ik nu op iemand wacht.
Mijn hand vindt jou…
En toen was er niets meer
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
59 Er zijn geen woorden voor een dag
waarop de wereld verdergaat,
terwijl voor jullie alles stilstaat
en niemand weet wat te zeggen.
Twaalf jaar.
Er had nog zoveel mogen komen:
een volgende zomer, een groter paar schoenen,
gewone dagen, nieuwe dromen.
Nu is er een gemis
dat niemand kleiner kan maken.
Een lege plek aan tafel,
verdriet in…
Zonsondergang
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
60 De dag legt zacht zijn kleuren neer,
het licht omarmt de wolken nog één keer.
De stad wordt stil, de hemel gloeit,
alsof er goud door alle uren vloeit.
Wat zwaar was, mag nu lichter zijn,
de avond draagt de laatste zonneschijn.
En in de warmte van dit stille uur
blijft liefde branden als een zacht vuur.…
Je hoeft het niet alleen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
154 Je hoeft niet sterk te zijn vandaag.
Kom zitten, met je jas nog aan.
Je mag de woorden laten rusten,
ik zal niet zomaar gaan.
Een kind hoeft niet de wereld
op zijn schouders mee te dragen.
Het mag een toren bouwen,
huilen, spelen, vragen.
Soms begint ‘veerkracht’ klein:
een stoel, een warme boterham,
iemand die naar je luistert
en blijft…
Herfstlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
149 De zon legt warme handen
op de schouders van het land,
strijkt langs de rood geworden blaadjes,
raakt het water aan de kant.
Een boom buigt zacht zijn takken,
het riet beweegt en komt tot rust.
De wereld hoeft nog nergens heen,
de dag heeft haar nog niet gekust.
Er hangt wat nevel op het water,
een dunne sluier, teer en licht.
En tussen…
Nog altijd mijn pa
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
91 Dezelfde datum. Dezelfde dag.
Vierentwintig jaar geleden.
En toch is dat ene telefoontje
soms maar één ademtocht van het heden.
Dat kuttelefoontje, pa.
Daar is geen mooier woord voor nodig.
Jij was er - en ineens niet meer.
De rest klonk even overbodig.
Nu kijk ik naar je foto.
Je lacht, je ogen bijna dicht.
Ik zou zo graag…
Dichtbij
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
42 Kom, blijf nog even aan het water,
waar het licht de bomen raakt.
Ik schuif wat dichter naar je toe,
je hand ligt open in de mijne.
De wolken drijven langs hun spiegel,
een gouden rimpel breekt het blauw.
Je wijst me waar de nevel opstijgt;
ik kijk, en kijk dan weer naar jou.
Er zit een blaadje op je schouder.
Ik neem het weg, je buigt…
Het regent zonnestralen
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
66 Het regent zonnestralen
tussen takken, blad en lucht,
alsof de ochtend zachtjes fluistert
dat de nacht weer is gevlucht.
Over het gras ligt gouden stilte,
een deken van geduld en groen,
waar dauw nog even blijft vertellen
van het donker van daarnet.
De bomen staan als oude wachters,
hun stammen diep in mist gehuld,
maar…
Een briefje
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
71 Er lag een beschikking
op papier,
met woorden die zwaar kunnen wegen
als deuren die dichtvallen.
Maar vóór die regels,
vóór het besluit,
vóór alles wat niet meer anders kon,
lag een brief.
Niet aan een dossier.
Niet aan een nummer.
Niet aan een probleem
dat opgelost moest worden.
Aan jou.
In woorden die niet te…
Naast mij, onderweg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
431 Vijf jaar geleden stonden jullie stil
om samen verder te gaan.
Er was de zee, er was de wind,
er waren mensen om jullie heen.
En midden in dat alles
zeiden jullie ja.
Sindsdien hebben jullie geleerd
hoeveel liefde in gewone dagen past:
in een maaltijd samen maken,
een hand op een schouder,
een nachtzoen als de dag niet…
Wat blijft
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
223 Er zijn dagen waarop de pijn
eerder wakker is dan jij.
De kamer heeft geen kleuren meer,
alleen nog als een trilling
bereikt een stem bereikt je soms.
Ik zal niet zeggen
dat het wel goed komt.
Je hebt recht op woorden
die de waarheid niet ontwijken.
Maar ergens in jou wonen nog
de mensen die je liefhad.
Niet als een troost…
Elke stap telt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
75 Sinds die dag is niets meer
vanzelfsprekend als voorheen.
De tijd beweegt soms sneller
dan het hart en hoofd aankunnen,
en wat ooit moeiteloos ging,
vraagt nu geduld, moed en aandacht.
Er zijn dagen waarop woorden zoeken,
beweging wachten laat,
of vermoeidheid als een zware jas
over de schouders valt.
Dagen waarop de wereld…
Voor altijd, Quin
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
67 Ik kwam van school,
zette mijn fiets in de schuur.
Door het raam zag ik jullie staan,
alsof de kamer iets wist
wat ik nog niet wist.
‘Ga even zitten, lieverd,’
zei mama.
Maar ik bleef staan,
geleund tegen de tafel,
toen zij vertelde
hoe weinig tijd er over was.
Ik zei alleen: ‘O.’
Niet omdat het klein was,
maar omdat ik geen woorden…
Dans met het leven - van harte
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
118 Verjaren is dansen door de tijd,
een pas naar wat nog komen gaat,
een glimlach naar de toekomst,
een warme blik op wat je achterlaat.
Je danst langs herinneringen,
langs mensen die je nooit vergeet,
langs mooie dagen, soms wat verdriet,
langs alles wat je heeft gevormd
tot de mens die je vandaag bent.
Soms gaat het licht en onbevangen,…
Voorbij de ruis
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
166 Voorbij de ruis
begint het echte gesprek.
Niet daar waar iedereen
het snel met elkaar eens is,
waar woorden keurig aansluiten
en de verschillen verdwijnen
onder een laag van goede bedoelingen.
Maar daar waar het schuurt.
Waar belangen hun eigen taal spreken,
waar stilte soms harder klinkt
dan wat er gezegd wordt,
waar…
Tot ooit, lieve Danboy
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
84 Twaalf jaren mocht je bij ons zijn,
veel te kort, veel te vroeg voorbij.
Een kind nog, met je eigen lach,
maar voor altijd: onze Danboy, jij.
Al tweeëndertig jaren zonder jou,
maar nooit werkelijk ver weg.
Want waar de stilte soms het hardst klinkt,
is het jouw aanwezigheid die iets zegt.
Je leeft in duizend kleine dingen,
in een herinnering…
Boaz - elf jaar!
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
116 Boaz – elf jaar
Elf kaarsjes staan te stralen,
elf jaar vol dromen, groot en klein.
Van straat tot veld, van doel tot stadion,
waar zal jouw volgende wedstrijd zijn?
Met Sparta diep in hart en hoofd,
rood-wit als jouw kompas,
weet jij van elke voetballer
precies wie waar de beste in was.
Je kent hun namen, hun specialiteiten,
hun voetenwerk…
Eigenwijs, stralend en op weg
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
151 Negentien jaar geleden kwam jij erbij,
een klein meisje, bijzonder en blij.
Met grote ogen keek je de wereld rond,
en voor ons vanaf het begin goud waard.
Je groeide van meisje naar jongedame,
met een eigen wil en een eigen naam.
Je hebt je mening, je stijl en je kracht,
en precies dát maakt wie je bent en wat je brengt.
Je leerde, je groeide…