Netgedichten over algemeen

staande in de ontvankelijkheid van licht gelegen aan veredeld water aan voorgedrukt evenwicht ontsnapt geruisloos geruimd kwetsbaar als kattenkruid wentelend in wanorde zie deksel voor houdbaarheid buiten ademt een horde -met stervend geluid…

verblijf nog even verpoos met lege dozen beidt uw tijd tref ergens aan een aanzet tot de wet van eeuwige constante te lezen wat er staat een zwartregel zwijgzaam zoekend naar het gezochte niet minder staal dan hard niet minder zee dan oceaan niet minder verloren dan gemis niet minder gebeurd dan werkelijk…

naam bij gezicht niet in een glansrol maar als zachte hand die me draagt als ik zelf vergeet te staan of vervaag met inkt in regen voor als het mocht dagen in de pauze tussen ademteugen als gelijkenis op vervulling van wensen voor wie ik niet zie maar ook nooit meer verlies…

Zij bladert haar zomer door trachtend, van achter naar voor paginagroot waren sommige dagen en toch — heel wat lijnen gingen vervagen bladzijden zijn nagenoeg leeg gebleven er is zoveel tussen regels geschreven Zij bladert haar jaren door zoekend, van achter naar voor ze keert elk blad, elke zin in terugblik zie je van elk vervolg het…

Een vreemde schaduw valt over de trap. Geen kat die struikelt, geen vader die aardappelen weegt op straat, maar het ruisen van een ver verleden dat in de hoek van de kamer slaapt. Wat raakt mij nog het geruis van een nieuwe lente? Ik heb mijn hoofd op kussens gelegd waar ver vergeten dromen stierven, en voelde hoe oude liefdes als scherpe doornen…

Ze bestaan nog steeds kijk om u heen en luister naar de podcast van infloeënzers en hun contra-antipoden winnie the potter & harry poet en hun queeste naar de bizarre goudencirkelredenerende haagse kringentaal hanterende  hermetisch dichte en plenaire volzinnen prevelende feeks Niets nieuws onder de volle maan en de verre horizon?…

dit is haast een must nog meer dan voorheen hou in gedachten dat elk woord telt vermijd eindeloos zoeken het regent vrede op het balkon verder weg klinken schoten het najaar dreunt vandaag nog luider dan voorheen er schuilt stilleven als steentijd in dit verlaten huis soms terugkerend of definitief; het schaap vermijdt zijn wol…

Opgejaagd door tomeloze zilveren vogels, hoogvliegers met scooters in de buik op weg naar Madagascar Malediven en Robinson's safaridieren Out of africa impala's hoornaars wilde wespen cobra's babeltorenbouw termieten zebra's reebokken gazellen die de toeristen gaan plezieren stapt wereldwijze Akhal-teke monter verder moedig…

geen voorbeschouwing wel erflatend artefact in aarde te ontgronden dagzoom, stuifmeelkorrel luister hoe verweesde stilte de vertelling overmeestert strak uitgelegd liggen de iconen meerdaags ongezoet bijgezet in praalgraf -foto’s ontbreken menu noch maaltijd, alles van cijfers ontdaan voren en sporen doorakkerd ga terug met…

Verledens hebben gebouwen, door jaren, eeuwen, heen gevormd, hersteld, aangepast en herkenbaar gehouden. Wat in gebleven steen nog is, manifesteert de geschiedenis. kan worden aangeraakt en ook digitaal op foto gezet. Gebouwd om in te wonen, werken en om geloof vol eerbied te belijden. Het heden valt te onderscheiden, maar hoe echt anders…

Brenger van wind Nemer van kind Oorzaak van slijk Sloper van dijk Verraderlijk, koud en nat s avonds een zwart gat De zee... Ik heb er helemaal niets mee…

ik vraag me af wie ook naar deze lichtbron kijkt op hetzelfde ogenblik een andere plaats wellicht hoor ik ‘n gedempte stem op dit twijfelachtig halfrond? het strand ligt vol nachtelijke schelpen kiezels en korrels houden zich in het water schuil kalkhoudend, zo stelt dit moment zich voor nog altijd prikkelarm maar terdege aanwijsbaar…

Zij zagen slechts mijn grijze haar, mijn holle wang, mijn moede tred; geen mens vermoedde hoe haar ogen mij stiller dan een cel bezet. Ik jaag door straten, dag na dag, naar goud dat telkens verder wijkt — een vrije man in volle stad, wiens hart aan eigen tredmolen slijt. Misschien is wie zijn keten ziet al minder arm dan wie haar draagt.…

licht daalt af een kom bebouwd de kat grijs -welbeschouwd adempauze zeewater bedaart een tijdstip naderbij het hart licht bezwaard…

Wat maakt ze af van wat niet meer bestaat, als tijd zich stilletjes uit haar handen laat ze zoekt geen antwoord geen verzoenend woord, alleen wat nog in haar lichaam voortspookt en boort soms loopt de middag dwars door het verleden heen, een boom werpt schaduw op een plek waar nooit iets scheen de wereld houdt zich vreemd genoeg niet…

en we noemen haar maan -nieuwe maan ter onderscheid van de oude maan om verwarring te voorkomen in een voorburgerlijke tijd moet alles nog blijken is niemand doof of in de wind geslagen toch blijven onze roepnamen ongehoord de vlucht naar ‘t heden slaat een bres waar precies waarschuwen we voor een dode maan in ongelezen nawoord…

dit is niet tijdelijk evenmin voorwaardelijk klinkt als uiteenzetting halverwege aan te treffen we bevinden ons in bewoonbaar gebied op gepaste afstand van eerdaags vertrek van lichtjaren ontdaan in directe nabijheid zelfs in onbepaalde mate recht voor onze neus volstrekt feitelijk; staande op grond die aarde ademt…

heerlijk lezend op het balkon -mandje van luchtballon tussen aarde en zon-- laat onverwacht een kille wind veel wolken binnen drijven Kon terug zon, wees sterk, overwin, laat mij niet van ijskou verstijven…

snedig maar geen koffiedik kijkend herleef ik de goede dagen die in uren zijn geperst vanaf de moederschoot telde ik de minuten, niet per uur maar tot nu waar ik applaudisseer daar mijn Aow en Pensioen bijna voor het grijpen liggen achteraf gezien heb ik hoge ogen gescoord door me af te bakenen tegen al het “ normale “ waar het syndroom…

Ik was vier, en woonde bij mijn grootmoeder aan een pad onder de dijk, waar het groen welig tierde. Met een stok sloeg ik door het gebladerte. Een wilde duif vloog op. Naast ons werkte de wagenmaker. Hij sprak met het hout en uit planken en wielen maakte hij boerenkarren. Na school mocht ik op de kar die klaar was. Het hout rook naar…

De zomer heft haar gouden hand omhoog en strijkt het licht langs weide, sloot en dak. Het koren ruist als wind door zwaar geel zachte golven breekt. De middag sluimert onder de blauwe boog. Een witte wolk verdwijnt, zo stil en traag, en in de sloot die het hemelblauw bewaart drijft blad en bloem voorbij de zomerdag. O zomer…

hoe verder de verte leek hoe dichter bij mezelf ik was over de weidse velden liep een spiegelbeeld voordat ik dat kon inlijven -op mijn netvlies vastleggen bracht een naderende sluier mij verder van zienderogen…

dwingend doch transparant cureert de zomer naargelang dat de dagen zich inbedden met zacht vloeiende tijd verschuivingen naar de schemer die het donker lengt naar de secessie van het moment waar vergiffenis als een erfdienstbaarheid wordt vereffend en een zonde is die als een open kaart ter tafel gelegd zich vergaloppeerd aan valsspelerij…

wijkende stralen over bergtoppen heen beschijnen mijn hunkerend hart straks is het donker en kil maar het licht dat verwarmt wenkt en wacht heel de nacht maakt wakende weemoed stil…

O, dappere sluitspeld, klein en fijn, als een trouwe vriend in mijn leven, altijd nabij. Jij weet in stilte een wereld van chaos te sussen, met jouw metalen armen die alles vast kunnen kussen. Je ligt verscholen in de diepten van mijn tas, een bescheiden held, zonder strepen of blaas. Wanneer de nood het hoogst is, ben jij daar, klaar om te…

Ook de naamloze, vooralsnog nomen nescio onbekenden, in het zweet huns aanschijns van ellende weggeteerden in kamp, aan spoorweg of erger misdeelden Ook in vergetelheid geraakten de stoutmoedigen de dapperen die god noch gebod volgden het lot tartten die hun eigen leven waagden met leeuwenmoed, de anoniemen Ook de moeders: liefdevolle…

dit geheel moet nog uiteenvallen in de som van alle delen het vruchtvlees is nog niet volmaakt gedragen tot voortgang tot hier geldt berichtgeving als vanouds onder voorbehoud door tijdgebrek komt het moment zich in grondlagen te onteigenen eerder dan ontwrichting in voorbestemde bloedlijnen uit lijfsbehoud van het eigen totale,…

deze plek is onbekend toch zegt iedereen ervan te weten alles rechtlijnig, geen doolhof van twijfel of milde fluister hier is geen waarheid te vinden daarvoor is de vindplaats te stellig het water nog te vloeibaar en bomen te schaars voor bos voorbij onaangeroerde weelde lonkt wederkeer in veilige haven het blijft bij woorden, vastgelegd…

de halte plaats herbergt voorttrekkende wielen, schoenen en overmaatse jassen - rugzakken vol gestouwd met kluwen ergernissen peuken en afgematte matrassen fragmenten van uitgeholde gedachten van een in vorm gegoten persona die het wachtgeld aan een willekeurig gekozen passant heeft geschonken dubbele glazen wijn weerspiegelen de bitterkoekjes…

de bezigheid van het voortbewegen trekt diepe sporen in de bedding van een volgzame kalender welke dag wordt het vandaag hebben alle dagen namen zodat we weten van hoe en wanneer wat als alle muren op elkaar lijken weten we dan nog waar we zijn zonder te hoeven vragen om over het tijdstip maar te zwijgen en alle vruchten die nog nadragen…