Netgedichten over algemeen

Een arme grot was 't einddoel van hun reizen. Trouw blonk de ster en bleef hen wijzen. 't Is of de wereld draait en tolt, En ruikt slechts stank en stoom; Tussen ster en stoom slingert zich donker en diep de rivier, schatert en schittert en davert de zon. Dan liever log en loom!…

in plaats van kaarten of dingen die er niet zijn slapend voorlopig totdat rook in waarde daalt is ginds een kamer vrij met de gordijnen geopend voor elke bedevaartganger zo hevig onderweg zonder bezittelijk te zijn zeer bestaanbaar desondanks de weg te vervolgen slaapwandelend desnoods over land, in de taal die voor ons ligt…

Er is een moelijk woord voor Toeval in je leven Het is een mooi woord Maar was het vergeten Het schijnt toevallig te zijn Net zoals je dagje plezier Je tranen in pijn Een stomende rijn Een klavertje vier Toevallig is ook de zon Je lucht in je longen Hoe je ooit begon Hoe we ooit zongen Het was niet meer dan toeval Het was niet…

zometeen weet het licht zich overschaduwd sluiten deuren en luiken is de kamer leeg niemand luistert vanzelf overal is gisteren we houden ons op de vlakte daar is aanwezigheid achtergelaten in dit vertrek op een plek op gepaste afstand in een ruimte aan begrip voorbij waaruit geen mens ontsnapt waar ons leven doorheen snijdt…

In de hoek hangt een net van stof dat al jaren niemand weghaalt achter het hek ligt de stad al een eeuw leeg geluid plakt aan de stenen bomen staan er hard en wit je hoort niks dan je eigen stap op het natte asfalt ik was dertien in de vroege herfst bij oma op een kamertje en wachtte op wat niet kwam de kade zet een vast gezicht op…

mijn leven is een optelsom van negatieve breuken, ik heb het nochtans geprobeerd, dat moet gezegd zijn. wat ik erbij krijg, verdwijnt langs de onderkant ervaringen verzameld, fouten herhaald, af en toe iets geleerd waar ik vervolgens niets aan had de uitkomst zakt verder weg, op de bodem van de droge waterput, aan de oostzijde van de…

Zuivere schaduw aan het water Als wij, aan de kant van ’t stille water, half gedoken tusschen omgebogen staven, in een koele schaduw rusten, heffen koeien tongen naar de malse bronnen. De steerten sloegen verder dan de slagveldstilte, en der bloemen frisse geuren verspreidden zich door de zuiv're lucht, tot koeiersdjak en krijgslied in één adem…

het hert lekt open op het beton kop door de goot de hiel belikt met bloed niemand heft hem op de zon brandt niet alleen de stank van de bus de blomme praat niet ze stinkt naar pis in de scheur van de stoep waar de rat knaagt ik wacht of ze nog iets zegt ze zwijgt mijn vingers raken de steel niet aan de stortstroom slaat de blokken kapot…

Haar buik ligt open in het late licht als water dat de wind langzaam omhoog duwt en de glans dringt door de huid heen tot diep waar iets gouden wil opstijgen en de adem raakt. Tussen de bladen van het bos valt maanlicht in smalle strepen die over takken lopen en even lijken te dansen zonder wind op het pad waar mijn voet blijft en niet verder…

De stoel staat naast het bed. Hij valt om. Klaar. Ik wil de lucht open zien. De bij bromt tegen het glas. Dan is de bij weg. Ik durf niet op te staan. Iemand kleedt zich bij de spiegel. Ik zeg hou op. Het rokje slingert nog. Daarna is het rokje er niet. Beneden klinkt een bel. Ik wacht. De bel houdt op. De stoel ligt scheef. Het bed…

transformatie. een mooi begrip, nu we het er toch over hebben je bent nog steeds dezelfde klootzak als gisteren, alleen heeft de tijd je voorzien van een uitgebreider vocabularium om dat te ontkennen wat weet ik van veranderen, mijn leven is een puinhoop. de brokstukken liggen waar ze gevallen zijn, inmiddels kan ik er redelijk over praten…

de kamer stinkt naar citroen en perzik die niemand meer eet de blinden klepperen hard alsof een vuist ze opent en dichtrukt ik blijf op de stoep stof krast mijn keel de klok slaat door mijn botten over de heide blaren fluisteren zeg het zeg het toch mijn mond zit vol zand ik wil roepen wie luidt loopt al weg voor ik durf het land was eden…

de mond van het kind ligt open op de borst die nog warm is van melk stamelt de eerste keer over de huid tranen smaken zout in de lach de man loopt de laan uit stappen hakken de grond die koud wordt zij houdt de lamp brandend bij de muur het hok ruikt naar stof aan de voeten van de troon zit een jongen schoon en zonder wapens in de hand…

Licht-lieve mensen, waar het duister lag, wekt gij een vlam en richt haar naar de nacht. Lichtglans-gewapend in de donkre wereld, draagt gij het vuur dat niemand heeft verwacht. Uw gang is licht, gelijk de wind die strijkt, toch wijkt het licht waar schaduw ademhaalt. O lieve, onverwachte lichte paren, gij zijt het vuur dat door de nacht heen dwaalt…

Lucht die nog niet gaat De lucht staat scherp over het water dat stil ligt en de mast spiegelt zich zonder te bewegen in het heldere vlak dat geur van nat hout houdt. Ik wacht tot de lucht trekt. Snaren in mij trillen als licht over huid van het land waar kleur in water loopt; zout bijt op de tong. De lucht keert scherp terug en wil me meenemen…

De reling trilt nog van de laatste golf tegen de steiger. Een jas hangt over een leuning alsof de drager even weg is. Rook van de veerboot blijft hangen tussen de lantaarns en het water. Niemand stapt aan.…

Niet louter in mijn hoofd spelen herinneringen, buitelend, verspringend, af en toe schakelend. Mijn lichaam kent het doorleven in cellen van ervaringen, een tot in mijn nerven ondervinden van paletten vol emoties. Mijn leven is geen gaan over paden of betreden van gewoon plaveisel, evenmin van wegen waaraan het aan onderhoud zichtbaar niet…

dit is wat we zien dit is wat we willen bedoelen daar zullen we het mee moeten doen vandaag geen wonderen niemand die jonger wordt geen doden die ontsterven geen oorlog die stopt nergens gouden bergen hier langs dit pad met begroeiing van honderden van duizenden voorgangers vertrokken naar een ouder verleden dat steeds wijkt…

De tong kruipt over de droge wang en proeft zout dat niet van de regen komt knorgeluid in de keel waar geen haan meer kraait alleen het kuiken dat zichzelf kust tot het vel scheurt Stof van de stad vult de neus waar ooit koren stond nu distels en graven van jongens die ik zelf heb getekend met vieze nagels de koning eet zand en wacht tot…

Drie steentjes lagen op de vensterbank. Ze rolden. Hard. Naar beneden. Kapot. Ik pakte lijm. De lijm droogde. Te snel. Er bleef een snavel. Aan een poot. Buiten tikte iets. Tegen het glas. Ik deed de ruit niet open. De steentjes lagen stil. Net anders.…

Zout bijt in de open wond van mijn palm terwijl de branding steen tot gruis maalt Haar schouders stonden vast als basalt tegen elke golf die mild op mij brak ik duwde het warme water terug en hield de maalstroom die nooit week Gerookte zalm en ui vullen de kamer brood kraakt tussen tanden ik zit op de koude vloer handen open tot de honger…

nu ik erover nadenk weet ik wat jij ervan vindt dan kijk ik omhoog naar adembenemende wolken en, alsof schoonheid verbindt ben ik dichterbij dan ooit zijn we samen onze hemelboog…

Jong licht giet zich over de huid die trilt van kleur waar landschap en lichaam samenvloeien in warme golven en de Bosweg kronkelt door het groen vol zonnige tinten terwijl houtduiven hun vleugels slaan in de heldere lucht Een golem rijst op uit de leem van vergeten dromen en stapt naar Atlantis dat gloeit onder de kim van water met schuimende…

In het dal staat de abdij bijna verborgen. Een oude melkkar tut voorbij de muren, brengt stilte aan de deuren in plaats van melk. Dieper dan het pad opent zich een ravijn. Op de bodem openen zich bloedbloemen, rood en wonderlijk zonder gevaar. Ik zeg nee tegen de haast van het verkeer. Eén maat rust, brood gebroken zonder woorden. De dagen…

vergeet niet door te pakken met het krommen van een boog om aan te leggen voor gelijke afstand, liefst rechthoekig aan de zuivere zijde van het gelijk of de gedachte daaraan op het punt waar onze lijnen onversneden kruisen, doch evenwijdig aan een gemeenschappelijke richting zodat het voorkomt alsof het werkelijkheid lijkt door…

Kindje dat op blote voetjes speelt met wind die nergens blijft, lach maar zoetjes, kom maar dichter — vraag waar alles van vandaan drijft. Weet gij waar de wind geboren is, waar de dauw zich openvouwt? In je ogen, stil en zuiver, ligt een antwoord dat niet wordt genoemd. Kindje, vrindje, lach mij toe… ik weet niet of ik het vind, of de wind…

Wij waren één, wij waren twee, wij namen onszelf overal mee. Ik zocht in jou wat ik verloor, jij hoorde mij, maar hoorde door. Wij moesten weg, wij moesten gaan, om ooit volmaakt bijeen te staan. Geen hand die houdt, geen hart dat vraagt, geen liefde die zichzelf belaagt. Logos zwijgt en Tao beweegt, de berg staat stil, de wind veegt. Wat ik bemin…

we gaan de tuin aanharken de ramen nogmaals zemen het leven leiden dat we opdelen in herinnerbare stukken als vergezichten met foto’s vastgelegd souvenirs, geboortekaartjes, geuren we bladeren door fragmenten stellen ons nogmaals de vraag -gaan ter tafel en vergeten de namen…

in dromen reiken sterren en bomen elkaar de hand, ze schuiven aan bij de dis van een groter geheel spreken is voor later zegt de kruin tegen de staart van een vallende ster hun ogen breken schimmen en gedaantes maken elkaar het hof, het universum raakt geen einde en begin op deze aarde nestelen woudreuzen als bewoners van verre…

nu vele gedachten bij vlagen over goedlachse zandgrond gaan die bij het breken van dagen en momenten in slagorde staan is er sprake van spiegeling van vliegden en grondverzet met blik op wijde omgeving in elke richting een breed palet om in een ver achterland te helen moet ik contouren bewaken door een huid te strelen zonder aan te raken…