Netgedichten over actualiteit

De heide bloeit nu nog, ondanks de regen die toch heel welkom is na al die droogte. Het mooie paars weent nu omdat de zomer voorgoed voorbij is en de herfst straks komt. Zo is het leven vaak zo anders dan we dromen maar alles gaat voorbij en keert niet weer. Toch is er dankbaarheid voor zoveel wat ons ongevraagd gegeven werd: de zon, de bomen…

De oneindige ideeënstroom voor poëtische uitspattingen cirkelt rond boven Rotterdam en daalt soms neer. Ik ben ontvankelijk, beschikbaar en aanwezig wanneer nodig. Ik vang op, ik schrijf en deel mijn werk met de rest. Dat is hoe het zou moeten gaan. Ik schrijf een gedicht dat past als een warme jas, een wollen deken of de zomerzon van…

Normaal is elf een mooi getal Zoals negen omgekeerd zes zou zijn. Het was nooit het plan Maar het verdomd wel pijn. Along the watchtower. En alles komt later Nog eens terug Het gaat Zoals altijd. Veel te vlug.…

wat kan ik nu nog schrijven als het oog van de nacht me niet toelaat om achter de schermen van zijn kijkers het duister te verheerlijken met de wensdroom van slaap schoonma’s geërfde klok tikt als een dolle langs de steigerhouten wand, het spaarlampje van de tv heeft meer weg van de duivel dan het embleem van wie dat klereding heeft gemaakt…

Wij zijn ons er niet bewust van dat wij de kleren van schapen dragen, want niemand vraagt ooit of wij dat wollige af zouden kunnen werpen. Alle zintuigen werken toch naar behoren, zoals iedereen van wolven verwachten zou, maar wij blijven hangen in herkauwen; de oprispingen door dat gras verrassen ons immer nog keer op keer…

ook ik kan naar mijn handen loeren en de conclusies vroegtijdig trekken maar ik laat liever woorden broeien alsof ik zo’n weerslag laat uitlekken de kaarsen blijven toch wel branden terwijl de uilen hun kuikens roepen beelden die door dit denken landen zich overwegend waardevol voelen ik hoef zulks niet weer uit te leggen in die hoedanigheid…

hoe het kind ontluisterd de nacht beleend uit een trage droom en de grote man bedeesd achterlaat in een mui van angst waar didactiek geen macht herkent in het ondergaan van hectische exacerbatie omwille het teniet doen van brekende golflengtes met zeeën die behartigd zijn met een gillende branding struinen zeevogels het lege strand…

Ge hoeft niet te zoeken  want hier zit er een  met humor en kennis en taalvondsttalent met acht jaar ervaring - zo vind je er geen in Brugge en Gent  Leiden of Overveen en Bergen aan Zee In deze tijd zijn ze  haast nergens meer  - bijkans uitgestorven als laatste ijsbeer van Nova Zembla  tot Klazienaveen Volendam Purmerend Krommenie…

Hier om mij heen bij het glasachtige ochtendlicht dat het bed leger laat de kast te groot en overbodig maakt de schaduw van parfumflesjes bij de spiegel raakt haar geur die in het diepste van mijn herinnering leeft als een zee haar beeld kleeft vast aan het dierbaarste dat ze mij gaf toen ze speels met mij vree Ik dacht aan eeuwigheid het…

tegen alle eentonige mannenkoortjes die klinken uit wankele ratelmondjes alsook enkele raspende bessenkeeltjes de verloren gewaande dwaallichtjes evenals de heldere ontvallen sterretjes wellicht de overgewaaide miezerwolkjes wie dan ook hier verschijnen wil of wou uit een grauwe, hoogstpersoonlijke gril of uit poëtische overweging misschien…

Ik loop op deze druilerige late zomerdag met wat boodschappen in mijn tas tussen zon en regen met een lach zingend op de glinsterende keien van de straat te denken aan mijn toeverlaat - o wat een dag inspiratie als bij toverslag en terwijl de woorden naar boven komen borrelen zoek ik haastig in mijn tas - o waar is mijn schrijversboekje…

het druipt als kleverige regen uit een tengere wolk, vloeit zich drupsgewijs uit over huid en het ogenspel dat dit fenomeen met de scherpzinnigheid van daad en spel bespeurt het voltallige in rangorde geënsceneerd raakt de tijd met kleine stapjes en acteert de lange weg die reeds in heugenis gelegen het vervreemde aanschouwt met het vermogen…

De oude en de nieuwe tijd glijdt ijlings aan ons voorbij zo ook de poëzie voor jou en mij wij zijn tot vernieuwing bereid Als stijgend en dalend poëzie getij creërend en spelend als water met klei afwisselend maar niet voor goed voorbij zoals het licht aan de horizon teder en blij Verdwijnt ook weer het dolgedraaide onaanzienlijke…

Er kwam een hoge witte stortvloed aan Om een hoogleraar van het land te spoelen Het schuim erop dat wilde laten voelen Een letterdief dient onverwijld te gaan De jonge zwarte man verliet zijn baan Tot alle haat en nijd wat af zou koelen Meesmuilen droop van vele Britse smoelen Straks ging de eer van Cambridge naar de maan Keep stiff your…

morgen heeft nog niets beloofd. alleen vandaag ligt hier, met zijn gewone uren en wat er toevallig gebeurt. een hand die je vasthoudt, een gesprek dat langer duurt dan je dacht, licht op de tafel aan het einde van de middag. misschien is dit wat leven vraagt: niet bewaren voor later wat nu al van betekenis is.…

het luistert de nacht in stapelt de dag herleeft het etmaal, ervoor en erna balanceren op het grote vlak, de vloer de straat en het eelt dat schuurt over de ruwheid van de laan waartoe het pad me leidt alsof het kind in mij speels de rondjes draait die het lot laat duizelen in de scherven van zijn plezier hij weet nog niets van het spel…

laten we eerst eens even stilstaan bij de loopgraven [..] voordat we bij de bomen komen die we ook al niet geplant hadden of de misbruikte vleesdieren die we bleven consumeren al die onmisbare vliegvakanties die ons zo wereldwijs gemaakt zouden hebben met voetafdrukken als goddelijke reuzen beukten we door op de planeet wat…

Het nieuws van Nu voor elk wat wils een eigen rubriekje als bubbelmuziekje van de jongens en meisjes der tiktoktikfabriek van jong tot oud maar nimmer belegen dus neem ik u allen als de rattenvanger van Hamelen mee naar het résumé van smeltend feestijs tot mijngangkanaries in de oorverdovende inhoud en pal na de deadline het…

een gedichtje over liefde dan maar of over de schittering van bloemen om de veranderingen te ontkennen een paar woorden gewijd aan lucht in vele spiegels met blinde vlekken waaraan het ego zich volvreten kan het verraad aan de eigen fundering ondergraaft de zin om te handelen en laat de betekenis traag uitlekken…

als wij er voor zouden gaan zitten dan kon het nog wel eens wat worden met ons, met gebruik van de juiste woorden die het doel ook daad- werkelijk bereiken dan daar- voor moeten wij er voor waken dat wij niet vervallen in overstijg- ende reflecties zaken projecteren die enkel mist oproepen of gordijnen sluiten danwel…

‘k Schrijf een document met pen De wijzigingen opgeslagen Nog voor ik aan het einde ben Geen weg erheen dat ertoe doet Het schrijven, eeuwig schrappen Geen mens weet hoe het moet Momenten die soms blijven staan Maar een leven, oh zo wonderschoon Het was hij die zei: je gaat eraan…

alles lijkt verdord te liggen op akkers die ons voeden, de teelt lijk verloren onder een grijze deken van opgedroogde klei doch niets is minder waar, het bloeien en groeien is slechts met tussenpozen gesteld in de hiërarchie van een “ Value Bet “ zo ook ligt de nacht naast mijn trage stappen die me vergezeld naar iets van wat ik nimmer…

Een zacht briesje de verlokkende geur van zomerbloemen waait door het raam de zoele kamer binnen waar verbinding ontstaat die zich laat lezen in rode letters gegrift in een vel wit papier De aarde is warm en de beddingen zijn opgedroogd er ontsteekt een vuur roet en as waar eens veel sappig groen te zien was de…

Oog en gehoor verontreinigd En de hersenen gepijnigd De vloek en leugengeest staan centraal In het veelbesproken relatie verhaal “Och, beklagenswaardige jeugd Zonder waarde zonder deugd De duisternis komt binnen Zoals eertijds het licht in den beginnen…

Ik had je bericht op m'n beeldscherm zien staan toen ik plotseling om 3 uur wakker schoot gewekt door de maan  die de zon voorbijschoof gisteravond, maar dat stelde ondanks alle komkommercommotie tegen beter wetend meteoconsult  in deze gematigde zone  van 52 graad noorderbreedte per saldo geen ene moer voor Zeker de helft van 't gemeenzame…

De helderste momenten zijn aan ons zij schieten plotseling ons brein te binnen wanneer eenmaal het zonlicht wordt geweerd of overschaduwd door een satelliet Vierwekelijks legt zij ter kimme aan en stijgt al rijzend in een vaste baan doch éénmaal in de dertienhonderd jaar legt zij haar deemoed, wederzijdse trouw en diepe ootmoed af…

op de dag voorafgaand aan de zonsverduistering liet het ademen al weten ik heb juist deze dinsdag gemaand je gedrag weer eens op te meten . soms geraak je in iets verzeild waar je part nog deel aan hebt wellicht wel over een daad geijld maar de kern van de zaak blijkt verlept . ik strooi met raadsels, zoals je ziet dat gaat soms met het…

O, hogere macht aan de Groningse burelen - of zitten jullie je gewoon thuis te vervelen? Zijn jullie in staat aan te geven why oh why, ofwel waarom sommige van onze netgedichtenleden zo daar zijn Joseline en Maxim niet langer dezelfde vrijheden toegekend hebben gekregen als ik en de boevenbende uit het struikgewas? Hoezo kunnen…

luchten dragen dagen die komen en altijd weer zullen gaan, iets ervan “ afzagen “ is slechts het weerleggen van de vrijheden die ons steeds meer beletten om mens te zijn het gaat gepaard met overheden, stelsels van toen en het heden, doch de traliën worden dikker en schuren mondiaal tegen het monddood maken van moedige sprekers het…

De boomtoppen wiegen zachtjes op de wind. Het wolkendek is nu grijs. De wind trekt langzaam aan. Regendruppels tikken zachtjes op mijn benen. De weerapp toont pieken donkerblauw. In het land is code rood van kracht. Het is wachten op een regenbui. Toch volgt opnieuw een tropennacht.…