Waar armoede een gezicht krijgt

Goud op de stoep
de wereld loopt snel voorbij
folie tegen kou


Soms woont armoede achter muren die niemand ziet,
waar zorgen zich opstapelen en de hoop haar stem verliest.
Soms ligt ze uitgestrekt op een bank, onder een dunne deken,
terwijl de wereld voorbijgaat, verdiept in haar eigen zorgen.

Ze leeft in lege koelkasten en rekeningen zonder einde,
in kinderogen die te vroeg de taal van het tekort verstaan.
Ze schuilt in handen die niet langer om hulp durven vragen,
in blikken waaronder een mens zichzelf steeds kleiner maakt.

Op zeventien oktober klinkt de roep om rechtvaardigheid,
een stem die namen geeft aan wie uit beeld verdwijnt.
Maar wat betekent solidariteit als morgen weer de stilte valt,
wie reikt een hand wanneer de wereld haar ogen sluit?

Misschien begint verandering in een gebaar dat niemand ziet,
in luisteren naar wat ongezegd blijft achter gesloten lippen.
Want niemand kiest ervoor om aan de rand van het leven te staan,
en armoede wijkt waar mensen elkaar hun waardigheid laten.

Biografie van deze schrijver

aandacht menselijkheid verbondenheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 87