Netgedichten over oorlog

de muur en het scherm doelwitten van denken gezochte ferme woorden doch zij bekoren niet doen verloren aan in dit onzeker bestaan ik kom niks tekort als het over liefde gaat maar leven bestaat uit meer en dan heb ik het niet zozeer over mijn eigen problemen maar over het claimen van de toekomst van de wereld van levens…

In 1935 was de toekomst plat De orde stond op bezwijken in gezinnen, winkels en fabrieken In de parlementen en de cafés werd veel en verhit gesproken eerst met iedereen, al gauw alleen met gelijkgestemden Wanen en misvattingen in overvloed burgers groepeerden zich tegen elkaar, gingen op de vuist Redenaars zochten conflicten en verkeerde…

nu zij de laatste luiken in stilte sluiten weten zij dat zij de olijfbomen nooit meer zullen zien een laatste vogel vliegt over gebarsten aarde als zij zonder omkijken vluchten niet om ergens te komen maar om weg te zijn van de dodelijke leegte de kluwen die niemand ontwarren kan een wereld zo duister…

die middag in mei toen zij niet praten kon neuriede zij een kinderliedje van een andere lente in een andere wereld waar geen woorden waren voor de stromende angst in het kleine hart deze middag als zij niet praten kan neuriet zij het liedje van die andere lente in die andere wereld totdat zij verstomt en alleen maar snikken kan…

Stroomuitval Voorlopig En nog meer staat ons te wachten Zegt de pessimist Zegt de realist: Dat zullen we wel zien. Sabotage een computerkraak, oorlog met of zonder bommen en granaten Aan de slag, repareren en standhouden tegen de overweldiger die bijziend de randen opzoekt van straffeloosheid Voor ons is het alles Vrijheid.…

Ballonnen zweven vredig de muren over -- Schieten niet terug.…

Ik nader de vijand en verschuil me tot het donker wordt Ik graaf me in, sluip 's nachts in mijn frontjas om het terrein te egaliseren voor een verrassingsaanval op een geschikt moment Vechtend tegen de slaap sta ik in de greppel te bijten op de punt van mijn tong en in de verte te turen Op mijn schouderflappen prijken mijn insignes…

hoe te schrijven met de inkt van genade als een dieper donker dan zwart het licht van ieder leven wist? hoe als in verlaten olijfgaarden op gebarsten aarde Gazaanse tranen stromen in een verwoest maanlandschap? hoe dan te schrijven als diepe wonden worden geslagen de leegte leger wordt in een oceaan van wachten? hoe te schrijven…

Onbekenden wierpen lage wallen op in de velden buiten de stad dus is er een wacht ingesteld maar er gebeurt niets Het is om gek van te worden Sommigen sluiten zich op in hun huis De wachten melden zich niet meer Af en toe staat er iemand in de poort te schreeuwen: Lafaards, lafaards! En af en toe sluipt er iemand weg, bijna wankelend…

Ik loop in mijn eentje door het land waar ze mijn moeder hebben vermoord opgehitst door de politieke knechten van het grootkapitaal, ons land ....dat mijn gedachten vormt ....en mijn verlangende lichaam ....en jouw verlangende lichaam ....verbergt onder collectieve angst ........dat nog steeds gegijzeld wordt ........door de veelkoppige…

Natuurlijk willen we geen oorlog In ieder geval niet in ons eigen land Soldaten zijn dus nodig en ze moeten oefenen om zich niet te vervelen Dus lokken we wat uit over de grens We laten ze komen Zelf zijn we al weg Of, als ze dom zijn leren we ze een lesje In een hinderlaag In ieder geval leren we ze om bang te blijven…

Laat hen maar praten, in woorden hun gelijk halen alsof we het hebben over hetzelfde, ja laat hen maar schieten, de staat zwicht niet voor geweld, bloed schrijft geen bewijzen, alleen feiten brengen waarheid aan het licht: vreemden en verwanten omsingelen ons, ze schreeuwen dreigementen en eisen, verzaken de vrede Maar wij hebben alles…

Beste vrienden Mo en Moos waarom zijn jullie toch zo boos meer immers dan alleen vrienden zijn jullie zelfs uit ver verleden nauwe verwanten want de zonen van een en dezelfde vader kinderen zelfs van een moeder de sterren en de halve maan samen houden ze de wacht aan een en dezelfde hemel mageen en hilal zijn de hoeder wanneer…

laat me het land zien waar geen boom meer staat wanhoop ons verslaat laat de doden zien de maskers van pijn in een diep ravijn laat me het kind zien dat niets meer verstaat geen tranen meer laat laat de moeder zien ze bedekt haar zoon streelt zijn ogen schoon laat me schoonheid zien haar onvolmaaktheid volmaakt in lichtheid…

Tamar schrijft een droombrief aan Noor hé Noor ik droomde dat jij mij een kaart stuurde en me vroeg wanneer ik bij je spelen kwam en dat we dan deden alsof de oorlog niet bestond we zouden kapotte huizen met kralen versieren en uit klei toverden we een vogel die ons dragen zou en dat we bloemen zouden schilderen voor de aller…

in een stuurloze droom ontvang ik een ansichtkaart iemand zendt me vanuit Auschwitz vele hartelijke groeten geen afdruk op de voorkant geen teken van leven het duister treedt binnen de geur van het einde schemert tussen stille bomen bergen zwarte aarde brokkelen uit elkaar de doodgraver duwt spades in ontelbare handen vele…

Ze begonnen als vonken, in hoofden die dachten de wereld te redden. Maar elke gedachte werd een muur, elk woord een wapen. Wat begon als hoop, werd bevel, werd schot, werd stilte. De ideeën zelf — ze stierven nooit, ze trokken zich terug in de schaduwen van boeken, wachtten tot iemand ze weer tot leven riep. En telkens opnieuw…

Vader was een muzelman, na de oorlog liep moeder hem omver. Hij leefde nog om bij haar te zijn Het Rode Kruis wist van niets toch was hij er, te zwak om haar op te vangen een skelet in circuskleren geen geluk meer op de botten Ze had hem lief de man die zij wilde kennen een zieke, rokend tegen de tbc en pratend tegen de herinneringen…

Iedere avond opnieuw verzamelen blazen aan de Menenpoort. Namen van vermiste soldaten van het Gemenebest staan gebeiteld in deze Romeinse triomfboog toegang naar Ieper. Sint-Maarten die aan de deur klopt in zijn tachtigste jubileumeditie. Dagelijks reeds vanaf 1928 voor de nacht om acht uur blazen klaroenen de last post bij de herdenking…

Ik ontmoette je in de nachttrein van Praag naar Brussel Je vertelde ons over je excursie met – ach, mijn God, hoe anders? – de nachttrein van Praag naar Auschwitz Over hoe je in de avond plotseling de enige laatste bezoeker van die dag in het kamp Birkenau was Je zweeg over hun indringende blikken: Waar was je? Al die jaren wachtten…

Ingesloten aangetast overwoekerd ontworteld verwoest vernietigd verbrand verwurgd verkleurd vernield verloren verplaatst verdreven vermoord gestikt gebrek aan lucht gemis aan groei overgroeid verschroeid uitgeroeid de olijfbomen in Gaza Hoe innig zij hield van haar olijfbomen hun ouderdom koesterde hoe zij de vruchten…

Op de schoorsteen van een huis ergens aan een stille straat zit een zwarte zangvogel tinkelend te tierelieren tijdens de lente equinox welkom zon die vanaf de kim rozerood het blauw beklimt zo opent zich de zomer in lijn met het tuinpad staat vaak het fietsje van een kind op de schoorsteen van het huis ergens aan die stille straat…

Nachtelijk verschenen, voor de dauw, benzine-tanken staan nu leeg, de Supernova werd uitgebeend. 1200 mensen vermoord, nu vandaag twee jaar geklokt, van vlees en bloed hadden ooit een vader en een moeder, hoe kan men dit legitimeren, argumenteren, zich vrijpleiten, 't valt niet te begrijpen. De Supermaan groots is haar schijnen kom dichter-bij…

Een volk tot aan de tanden en toe gewapend Een volk dat ooit vrijwel werd uitgeroeid Maar zich herstelde en is aangegroeid Gedreven brokken bij elkander rapend Een ander volk, onder de voet gelopen Verdreven, levend in soort tentendorpen Twee volken niet bepaald voor vrede open Aan haat en nijd en hebzucht onderworpen De Eerste Wereldoorlog…

Als meedogenloos een leider leidt snijdt zijn ideologie als dolk waren het de wijze woorden lang geleden van een profeet over het dak dat zou beschutten in stilte kraakt het op de stutten omdat het hete vuur nu vreet gloeiend knalt en valt het staal dat verzengend op staal dreunt aarde drenkt zich in bloed en kreunt de stervende…

Het is oorlog. Zelfs de vogels lijden. Van honger vallen hun vleugels zwaar naar beneden. Ze kunnen nauwelijks nog vliegen. Je tast in het duister over wat er is gebeurd. En je kunt niets doen. Op tv maakt iemand zich zorgen: ‘Ik ben bang dat ze straks uit de lucht vallen. Op mijn kinderen.’ ***…

de gelaten oogopslag van de jongen registreert met terloopse blik de camera waar richt jij je lens op fotograaf op zijn been dat er niet meer is? hij is tien jaar zijn naam is Mo een jongen met één been en krukken hoeveel plaatjes fotograaf moet je schieten om te zien dat het kind in hem spoorslags verdween? het kind weet dat het jouw…

Toen je terug keerde, nadat je jaren in de buik van een reus had geslapen zag je hoe de wereld gewoon was doorgegaan Voelde jij je als los zand een samengeraapt zootje opgeslokt door die allesverzwelgende oorlog die jou in stukjes glas brak Je had gezicht noch naam het kostte pijnlijke jaren en tranen voordat het verbrijzelde glas…

we kunnen het niet meer vragen want ze is in een vreselijke tijd geboren om haar mening te kunnen horen hoe nazaten zich thans gedragen Achterhuis of Gaza, er is geen onderscheid in universele medemenselijkheid…

Ziehier de zoom van het woud, met de tempelzuilen en de kronen van stilgeborenen voorbestemd tot de koningsjurk, wier lichaamloze geest nu boven de toppen zweeft en jankend huilt om het onrecht, de zonde van de moeder en de afwezigheid van tamboer- en pijperkorpsen bij het binnenrijden van de poort. Eén was er, in wie de stam hurkte: hij namelijk…