86 resultaten.
je haren plukten hemel
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
951 ik heb je
profiel weer gezien
je haren plukten hemel
de kleur kon ik door
tegenlicht niet goed bekijken
je stem klonk zacht
ik zag het paradijs
opbloeien en je ogen
groeiden bloemen die ik
nog niet plukken mocht
nog winteren we door
feesten trage dagen
maar je blikken dragen
al een kleur die lente opent
in een nieuwe pas…
Achteloos machteloos
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.031 Gedreven in een verdomhoek
De tegenactie die ik beraam
De ring, de handdoek
Tref ik blaam
Ben ik zwak als ik me schaam
Is de situatie op eigen verzoek
Ben ik zelf degene die ik vervloek
Er is zoveel meer dat ik beaam
De droom anderen te doen groeien
Zelf groot zijn in het klein
De ongewenste medemens weer doen opbloeien
Is de grijze…
In gedachten verzonken
netgedicht
4.9 met 33 stemmen
1.654 Als bomen hun takken versieren
zangvogels zich laten horen
de eerste slakken aansporen
raak ik in gedachten verzonken
als bermen bedekt met klaprozen
verstilde harten doen opbloeien
samen met elkaar verzoenen
raak ik in gedachten verzonken
als weelderig uitgestoken halmen
hun warmte de dag laat gloren
dringt hun betekenis door…
klaprozen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
808 catacombe di san callisto a roma
als ik als een tere bloem
ophoud te bestaan
in een wiegend veld
van pure schoonheid
zullen velen me
nooit missen
maar jij bloeide naast me
ik hoorde jouw muziek
en zag je zuiverheid
vergeet me niet
we deelden de zon
zagen de sterren
lachten naar het leven
dat altijd weer zal
opbloeien in hen…
OPBLOEI IN TRIEST GETIJ
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
485 Stijf zeewier steekt recht
omhoog uit de golven _ als
een drenkelingshand
Oudejaarsmorgen:
ik wacht maar _ in kamerjas;
de dag mag lang zijn.
Paarse dophei bloeit,
krijgt méér wonderbare pracht
onder verse rijp.
De rijp glimt en kraakt,
doet verlangen naar wat ouds:
bepoederd gebak.
In de nieuwjaarsnacht
spat vuur uit een kinderhand…
Spiegelgeheimen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.140 magische spiegel lonkt
en blikt geheimzinnig
verzacht hartepijnen
met diamanten stralen
haar wereld in ziel
verzonken droombeelden
verkennen vrij door
betoverende landschappen
zomerbruisende geuren
verwekken opbloeiende hartstocht
in sneller galopperend hart
stroomt nieuwe energie
door fonteinen omringt gelaat
glanst van schitterend…
Op 't kerkhof
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.072 Zo brengt ze, de milde natuur,
vreugde nevens bittere nood ;
het schaterend nest bij 't zwijgend graf,
opbloeiend leven naast de dood.…
OP 'T KERKHOF.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.118 Zo brengt ze, de milde nature,
vreugde nevens bittre nood ;
het schaatrend nest bij 't zwijgend graf,
opbloeiend leven naast de dood.…
Zoete woorden
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
555 we schrijven
bij elkaar blijven
samen in tal van
zoete woorden
hoor soms een
lach opbloeien
die warmte
en kleur geeft
aan wat wij ordenen
in een wereld die
niet meer de onze is
wij hebben ons vergist
dachten te delen
emoties en beelden
maar eigenzinnigheid
verstond geen ander
woord dan doodslag
en brute moord
weer is er geen…
Natuur
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
764 verdriet
Vinden hun weg langs paden
gebaand door emoties
overmand
Stromend langs gedachten die
zich laten meevoeren
naar een nieuw begin
Waar de zon weer schijnt
en de donkere hemel
opdroogt in het licht
Met wortels stevig in
de grond vol vertrouwen
opkijkend naar een nieuwe dag
Dan zie ik je weer langzaam
opbloeien…
Zijn lentedroom
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
650 Haar haar had de kleur
van het heldere doorzichtige
zilveren water van een beekje
in opbloeiende lente
de wind liet het losjes
om haar hoofd wapperen
haar wimpers als roetzwart spinrag
op blozende wangen
toen ze begon te praten
klonk haar stem als muziek
en donkerbruine honing
haar lach als een betovering
hij liet zijn hart bespinnen…
Het Gerucht Gaat
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
473 het hangt het hangt
waar iedereen zo naar verlangt
koeien als kinderen zo blij
bespringen met bokkensprongen
de jonge verse frisgroene wei
het bos ritselt liefdevol
met tedere geuren het gerucht
wie herkent de opbloeiende klanken niet
van de vogels die de stilte vullen
met hun aanzwellend teder liefdeslied
de wind strooit het over ons…
je blik is onbevlekt
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
996 ik schilder je in rechte lijnen
je kronkelt onder mijn penseel
in kleuren wil je wel verschijnen
mijn strakheid is je iets te veel
wilt vrijheid in vervloeien
ik voel je grilligheid opbloeien
in momenten met elkaar
ontspan en ben mijn muze maar
het grootdoek van gedachten
staat al tijden klaar, ik raak je
niet met varkenshaar maar
marterzacht…
Voorbij
hartenkreet
3.8 met 26 stemmen
2.228 Soms zo verloren
dat mijn hart bloed
Golvende tranen
emotionele vloed
Soms droom ik
en lijkt alles lucht
Oneindig zweverig
als ik weer vlucht
Soms ben ik leeg
en vol van binnen
Wil en moet weer
opnieuw beginnen
Voel denk en leef
tast naar de kracht
Grijp nu mijn kans
genoeg afgewacht
Vechten zal ik nu
alle pijn voorbij
Opbloeien…
Élan vital
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
366 Cruciale kernen
schermen zich af
een trekt zich terug
een andere wenkt ons
een derde, verlost
wil het liefste verdwijnen
Maar wie goed kijkt ziet
niets is minder waar
dit alles is mana
illusie en wanen
Zij groeien
verspreiden zich
verheffen zich eerder
boven de middelmaat
willen geconserveerd
blijven ademen
opbloeien
met de…
STERKE ZAAK
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
227 Het bedrijf Philips
geeft hechte kracht en opbloei
aan Drachtens opbouw.…
woeste hoeve
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
833 oplaaiend vurig verlangen
in steelse smeulende blikken
hete dromen en dan kille spot
een duist’re geest vol
verterende zwarte haat
voor de uitverkorene
de nachthemel kleurt vaalrood
trage rook torent hemelhoog
verduistert de stille maan
het vuur van haat is geblust
opbloeiend geluk is verteerd
door vlammen van hete jaloezie
in maanloze…
Langzaam
hartenkreet
4.2 met 21 stemmen
2.441 doet minder zeer
Langzaam afstand
van de liefdes pijn
Vind het zelfs fijn
soms alleen te zijn
Langzaam wennen
aan wat niet meer is
Soms vergeet ik even
dat ik je nog zo mis
Langzaam uit de put
terug naar het licht
Eindpunt tranendal
hoofd omhoog gericht
Langzaam besef ik
dat ik elke dag groei
En ook zonder jou
stilaan weer opbloei…
Jij
hartenkreet
3.3 met 23 stemmen
2.272 Jij doet me opbloeien
Jij maakt mijn dag
Mijn liefde begint te groeien
Jij zorgt voor mijn lach
Jij weet me te raken
Jij brengt me op 'n idee
Jij kan mooie dingen maken
Jij leeft met me mee
Jij doet me zweven
Jij maakt me blij
Jij doet me opleven
Jij geeft om mij
Jij bent in mijn gedachten
Jij doet me goed
Ik kan haast niet wachten…
Lentegedachte
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
939 nagalm van genoten geluk
dat onverhoeds ging barsten
toch ligt het erf weer boordevol
met zaaigoed uit gekwetste vruchten
dat bevroeden doet wat komen gaat
laat nu die harde zaden maar
in ons zilte traanvocht wellen
tot de schutsvellen ervan openspringen
kiemen zullen dagen kleuren
de geuren verleiden straks zinnen in mei
tot een opbloei…
JE NAASTE
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.057 , een vrouw
wordt die vernedering verdiend
streelt het je eergevoel
bekijk je naaste eens een keer
alleen een snelle blik
doorvoel de ergernis, die in hem/haar is
bespreek het met gevoel
bekijk je naaste nog een keer
de bron van alle goed
de liefde,die hij/zij hebben moet
ligt binnen jouw bereik
bekijk je naaste nog een keer
de opbloei…
Versus
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
523 ironische smaad
Versmeltend gedacht wat je niet zei of vond
"Beheerst beleid versus wettische macht"
Gedane gedachten nemen geen wederkeer
Verleidende zon, wat je wist, deed of dacht
Gesloopte gebouwen lokken opbouw meer en meer
Vervlochte beloften in blikken of blozen
Geruisloze schreeuwen grijpen mijn stem
"Vergane schepen versus opbloeiende…
Valse treurigheid
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
485 heb mezelf bekeken
in dit nieuwe jaar maar
zag geen enkel teken van
opbloeiende schoonheid daar
een stukje ironie
en valse treurigheid
omdat ik ondanks alles
deze leeftijd heb bereikt
wees blij met mij
want ook jullie zijn
de echte overlevers van
alle generaties genengevers
wij zijn het surplus
dat de mensheid heeft
kunnen genereren…
Plukjes gemêleerd grijs
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
422 nog gloort
in het blauw
van je ogen
de witte wereld
die zwart omkranst
door tegenlicht
intens helder brandt
ze blinken onder
plukjes gemêleerd
grijs dat met alle
kleuren herfst spaanders
de komende egaliteit
van sneeuw en ijs
snel zal breken
waar ook je lach
de snerpende kou
zal doen gloeien in
een opbloeiend contact
dat een magische…
Liefde
hartenkreet
3.9 met 29 stemmen
2.437 Liefde moet niet lijken
Maar moet steeds blijken
Een lief of klein gebaar
Raak die gevoelige snaar
Liefde is niet te dwingen
Maar moet je toezingen
Ontmoeting vol van geluk
Zaligmakend verrukkelijk
Liefde zal steeds groeien
Harten zullen opbloeien
Vervlochten in samenzijn
Twee zielen op een lijn
Liefde verlangt openheid
Praten huilen…
TOEN IK ROZEN KREEG
poëzie
3.1 met 14 stemmen
4.956 Rozen, uw wit en rood,
Fel in de lucht opbloeiend,
Schijnt mij géén morgenrood
Van nieuwe liefde, ontgloeiend.
Maar toch, ik vraag: Bloei door,
Bloei door in mijn nabijheid:
't Is of 'k u fluistren hoor
Het gouden woord van Vrijheid.…
Als bloemen konden spreken
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
671 verstaan
zie nog teveel vervalste kleuren
van het leven in de schaduw
over de grenzen van het leven
die banden van geliefden breekt
noem het zielenpijn
soms denk ik dat uit zwijgen
woorden kunnen bloeien
die de schoonste bloem evenaart
fluistert zacht vanuit de knop een stem
dat bloemen weer zijn te verstaan
als onvervalste kleuren
opbloeien…
poëtisch drijfzand
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
195 Juist op zo’n moment
wanneer die simpele penseelstreek
een verbijsterend schilderij wordt
de rauwe klei zich vormen laat
in hypersensitieve handen
tot een dieper verlangen
als klanken het oerritme overstijgen
het gezang de lentezon omlijst
een o zo fijne verschijning verdwijnt
en het hart niet meer stoppen kan
met bloeden en weer opbloeien…
als Apollo of Zeus
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
442 Als het regiem al vieren wil
onder het schmieren en veinzen
tellen die reuzen toch
de knopen voor
het opbloeien door
de hoge daily dosis
maar velen geen gnomen
of ge-fee meer.…
We dragen lente
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
976 mimosa
ons gekwetter wordt begeleid
door getjilp van verschrikte mezen
die verontwaardigd over ons kabaal
nog harder aan hun nesten pezen
gelegen tussen madeliefjes
flirten we met de middagzon
en zien geen enkele schaduw
aan het hemelse plafond
we dragen de lente op onze handen
heel voorzichtig naar de zomer toe
dralend bij elk opbloeiend…