3966 resultaten.
m'n zomertuin en ik...
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.304 de avond valt,
de schemer streelt zacht
ze brengt me 'n zwoele nacht
mijn zomertuin en ik....…
(V)luchtig
netgedicht
2.4 met 14 stemmen
444 Nieuwe schemering
vult kleur en licht in de lucht
avondstilte heerst…
lof der traagheid
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
551 rode raamluiken schemeren
door de nog kale bomen
een hond blaft achter de deur
door de hoge ramen valt het licht
op twee rode uien en wat roestige spijkers
geleefd stilleven
met een mesje krabt hij een dun laagje
van de aangebrachte verf weg
de poes tilt traag een ooglid op
hij struint wat door de tuin
kijkt naar de gevel, de lucht…
MIJN ZOON, GEEF MIJ UW HART
poëzie
4.1 met 22 stemmen
5.236 De zomernacht werd zwart,
Toen, zacht en duidlijk klonk er
Een klare stem door ‘t donker:
Mijn zoon, geef Mij uw hart!
Ik aarzelde... verward...
Was het de wind die zoefde?
En weer zei, maar bedroefder,
De stem: geef Mij uw hart!
Ik wrong mij op de grond,
Tot ik de woorden vond:
Heer, ‘t moet door U genomen!
En nog eens overviel…
De appelboom
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.609 Na warme dagen volgen koude nachten.
Als lakens ligt de dauw op bleek en haag
Versteven naar wat zonneschijn te wachten
En slaat in wolken op en regent traag.
De struiken tinkelen met haarfijn ijzel.
En in de hof, de dragende appelaar
Komt uit de damp reusachtig te verrijzen,
Met ronde konen en veel grijzend haar.
O eedle boom, die, boven…
Adieu
poëzie
3.6 met 9 stemmen
3.254 Ik ben niet meer met u alleen
en op de peluw is er geen
o lieveling, die lot en leed
zo onafwendbaar zeker weet.
Geef mij uw mond en zie mij aan:
lang voor de zon, lang voor de maan
verzinken in de wereldmist
zijn onze namen uitgewist.
En wat mijn hand te strelen vond
zal liggen in de wintergrond
en wat mijn stem aan u bescheen…
Gebed
poëzie
3.0 met 6 stemmen
1.540 En uit 't verstuivend wereldpuin
Vorm ons als nieuwe mensen weder,
En laat ons leven in uw tuin.
-----------------------------
voetschabel: voetbankje…
Bij de rozen
poëzie
3.4 met 8 stemmen
2.876 ‘Zij zijn voor sterven en vergaan geboren,’
zo dacht ik vluchtig toen ik bij de rozen was.
Maar schrok, en hoorde dreunen in mijn oren:
wat is u zelve, ijdel mens, beschoren,
zo kort als gij hier wandelt bij de rozen op het gras?…
Over het gras
poëzie
4.3 met 10 stemmen
5.113 Over het gras en over het water
dwaal ik achter de beminde
die ik vroeg en die ik later,
die ik nimmer, nimmer vinde.
Smalle schelpen zijn haar handen
om een eeuwge zee te horen,
in zijn wieg en broze wanden
zingt haar hart mijn wee verloren.
Handen die mijn hoofd niet koelen
met hun sneeuw, de lichte, zachte.
Hartklop die ik niet zal…
Klein Air
poëzie
3.5 met 12 stemmen
2.449 Morgen drink ik rode wijn,
morgen zal mijn lief hier zijn.
In de warme lampeschijn
zal zij liggen, bleek en fijn.
Wilder dan een springfontein
breek ik uit, en ben weer klein
bij haar leden, zoet satijn,
diepe bedding, dieper pijn.
Morgen drink ik rode wijn,
morgen zal mijn lief hier zijn.…
Zacht branden
poëzie
4.3 met 3 stemmen
3.326 Zacht branden van de teedre lenden:
een wiegeling, een wit satijn
aan mijne handen, de gewenden,
die met haar leest verzameld zijn
tot éne slag en in het stuwen
des bloeds niet laten van hun wit.
Die stem, die stameling bij 't huwen:
wie zijt gij? - En het diepst bezit
de tweelingster, haar ogen, weergevonden
in de golven en het…
Doorreis
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.248 God heeft ons spelende beschreven,
als kindren hulploos gaan wij heen.
Geen heul is ons in 't lest gebleven,
zijn diepe vaderlach alleen.
O bloed, bestijg de broze zomen
van dit gevonnist, schuldig lijf:
gij hebt een koninkrijk ontnomen
en gij alleen rekt ons verblijf.
Maar hoor, wanneer de blauwe velden
der nacht begroeid van…
Orgelpunt
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.525 De man die uwe weelden mint
is weerloos als het kleine kind:
de wereld ging hem vreemd voorbij
als aan zijn borst uw hartslag lei.
Maar wat ons saamgedreven heeft
is wat in kleine bloemen beeft
en gonzend draagt het groot heelal:
't is twee-in-een, en dat is al.…
Annabel
poëzie
5.0 met 4 stemmen
2.557 Mijn kleine, kleine Annabel
zij zong zo zuiver en zo schel
als fluiten op een glansrivier,
zij was geluk en leefde hier
mijn kleine, kleine Annabel
ik wist uw prille leden wel,
de trilling van die bloemenmond
wanneer een hand uw haren vond
mijn kleine, kleine Annabel
de geest is lang, maar wij gaan snel:
op 't koude laken ligt uw lijf…
De donderbui
poëzie
4.0 met 2 stemmen
937 De lucht betrekt, het zand stuift op,
Hoog torent zich de donderkop,
Die blauw als lei, en koperrood,
Dreigt met vernieling en met dood.
De bliksem, kort en lang van lijn,
Gelijk een zenuwachtig sein,
Meldt ademloos: wie vloeke of kniel',
Gedenk uw zonden, red uw ziel!
Een windstoot, water, vlam, een knal,
Alsof de hemel barsten zal…
WINTERAVOND
poëzie
3.5 met 2 stemmen
819 Ook nu het avond wordt,
Heer blijven we op U hopen,
Het winterdaglicht kort,
Hoe traag de dagen kropen.
Het water is zo diep
En donker, de lantaren
Beschampt de oeroude baren,
Waarin de wereld sliep.
En als de smalle boot,
Waarin ik word gedrongen,
Van levens wal afstoot,
Hoe hoog de golven sprongen,
Van u komt heil en heul…
Herinneringen zingen, kind
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.869 Herinneringen zingen, kind, uw wit gelaat,
en 't zoet verhaal van úwe dagen en míjne dagen
die vredig in ons leve' als stille tuinen lagen
in 't tere licht van late schemering gebaad,
wijl d'hemel is om tuine-groen een stil gewaad
van trage, kalme schaduwen, en de bomen dragen
een laatste vogel-stem van lang-verglooiënd klagen
dat kwijnt…
SCHEMERING
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
883 Zij spreekt liefde
warm en zoet
als perzik in de zomer
droomt
een nieuwe morgen
als een lied
van verwondering
bloeiend in haar ogen.
Zijn kleine woorden
kleuren al het grijs
handen fluisteren zacht
als strelingen op haar huid
de nacht kan beginnen.…
schemering
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
862 grauwe avondlucht
zwanger van regen
donkere dennen
kraaien krassen
de dag nog tot weemoed
vlokken roet
die de grijze avond
proberen te rekken
met hun ontheemd geroep
enkele vinden een plek
de rest zal wel
blijven vliegen
in de zwarte nacht…
schemering
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
2.065 24-12-2005
een zachtblauwe lucht
met oranje en grijze flarden
staat over de sombere heide
het decemberlicht
weerkaatst in de plassen
spiegels in de schemering
de nacht wordt als alle andere
kinderen worden geboren
geloof in de toekomst
in het nieuwe leven
kraamvisite zit nog bij het vuur
straks komt er licht uit de hemel
de wonderlijke…
schemer
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
2.816 vaag waarneembaar
de contour van een gezicht
dat zich tergend langzaam naar je keert
en met fluisterend geweld
komt jouw naam over zijn lippen
voel je vingers benig hard
je zwakke lichaam tippen
en weet je dat protest
hem niet meer deert
en als de echo is verzwakt
en je ogen willen sluiten
glipt je binnenste naar buiten
waar de schemering…
schemeren
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
1.327 met ogen dicht
hoort zij geluiden
in de kamer
rechts van haar
zij huivert licht
wil hem beduiden
met een aarzelend
handgebaar
te blijven liggen
zich niet te roeren
en beseft dan
net op tijd
dat de man
die zij zo lief heeft
naast haar
met een ander vrijt…
schemering
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
1.174 mijn hoofd ligt zwaar
tegen je borst
en zuchtend zwijg ik
ogen dicht
mijn handen rusten
rond je zij
ik hoor het hart
dat ritmisch klopt
jouw adem sust
mijn lust aan kant
gerust toef ik
in dromenland…
Schemering
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
958 Waar kleur ontbreekt
verliezen de nuances van
de klare lijn en
zwart-wit wint terrein
buiten is vrijer nu dan binnen
de schemering vervaagt in blauw
en lokt de schimmen in de val
tot alles ingesloten is
Water en brood zet men hier voor
te vinden is het op de tast,
omstoten leidt tot wisse dood
en morgen is geen andere dag
Ik roep hem…
schemering
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
718 ik rek deze dag nog even
met mijn rug tegen de muur
geniet van elk uur
dat hij mij teruggeeft
in warme stralen
er groeit een boom uit de maan
wil ik soms vliegen dan
de grond wordt koud
ik sta maar eens op
ik ga ervoor…
Schemer
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.244 de avond
de avond valt
mijn wereld gaat op in zwart
zwart
het duister sluit om mijn hart
zwart
ik
ik val
de avond
de avond valt
schemer
zwart…
schemer
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
543 licht in, licht aan
de duisternis valt in
daglicht
valt weg en de zon
kust de zee
sissend valt een vlammend betoog
mij ten deel, licht uit
donkere wolken, oplichtend water
de dag gedoofd
een verschil
van dag en nacht…
De Schemering.
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.028 Zachtjes, bijna ongemerkt verlaat de schemering met de rust en stilte deze mooie plek.
De plek waar we altijd samen zullen zijn.…
schemeren
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
488 langzaam dooft het licht
duister komt door de ramen
twee lijsters juichen…
Schemering
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.047 Ter nagedachtenis van Hugo Claus
Tussen het licht en donker
wanneer het gerijpte koren
zijn gouden schijn laat
als lijn tussen twee landen
de wereld even niets wordt
alsof het even stil staat
weg van glorie
en stil ongedwongen
loslaat van wat er is geweest
als afscheid nadert
weer een dag voorbij
in eindeloze gedachte vergaan…