135 resultaten.
Een meeslepend levenslied
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
512 in zwart en wit
beroer ik toetsen
de vleugelklep omhoog
maar het trillen
van de snaren
brengt geen rode roos
een samenraapsel
van akkoorden ontsnapt
de dissonantenbrij
zij bloeien
ijle eenzaamheid
totdat ze uitgestorven zijn
mijn aanslag
kent de juiste tonen niet
voor een meeslepend levenslied…
Vlamden felle kleuren
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
631 Men dacht dat je was uitgestorven.
Ik tekende jou vol in mijn gedachten.
Felle kleuren vlamden in mij.
Een kinderlijke blijdschap.
Een luxe glans, vandaar dat ik het niet aanraakte.
Maar toen de wind jou blies
had ik toch spijt.…
de rode spiegel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
734 achteloos alwetend
zijn ogen grijs nietsziend
stapt hij door de spiegel heen
het blinde kind van licht
maar juist in zijn gesloten blik
ligt wat wij niet weten
als spookstad uitgestorven stil
die ruimten van herinnering
langs het bevroren dromensnoer
wordt nu de nacht zacht afgeteld…
Slaap lekker
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
758 Het is het vallen van de nacht
De uitgestorven stad
De sluimerende stilte
Die zegt, 'welterusten schat'
Het is de uitnodigende warmte
Melatonine die begint te stromen
De pauze welverdiend
Die zegt, 'tijd om te dromen'
Ik ben al moe vanaf de ochtend
En het is al bijna nacht
Ben haast niet te genieten
Dus ik zeg, 'slaap zacht'…
Vastgenageld
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
655 uitgestorven pleinen
en straten
huizen in de schaduw
hun reikwijdte van glazen muren
verschuilen geen optie
zelfs niet onder
de houten trap
in het voorportaal
het is stikken of leven
het glas is immers
geen pantser
ergens dwaalt het door de kamers
likkebaardend
ladderzat
als een valse profeet
spijkert eenzaamheid haar vast…
standvastig (2)
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
532 In deze uitgestorven kustplaats
vastgenageld in het zand
zie ik hoe je ongenaakbare
met roest bedekte lijf
de beukende golfslagen
onverstoorbaar incasseert.
Het tandenknarsen van de tijd
het wassende water
de tartende zeewind
weten niet van wijken
ze maken je gestaalde hoofd
koppen kleiner.
Een albatros landt zwijgend
op je hoofd.…
Uit de duizend talen
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
755 het was niet
jouw muziek die felrood
doorkwam uit de achtergrond
zij lichtte op
uit een palet met
onbekende vergezichten
geroezemoes van stemmen
uit de duizend talen die
eonenlang al uitgestorven zijn
de mengelmoes van
angst en haat vergaard in
onbestemde kleuren van de dood
jouw muziek gaf hoop
maar verloor de strijd van
het…
betegeling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
407 van een fossiele, stenen vloer
is het lastig eten
zo keurig als het tuinpad van de buurman
ik heb begrepen dat van uitgestorven diersoorten
nog versteende keutels resten
er komt een dag dat niemand nog weet van ons bestaan,
ons bloemenperk, nauwelijks gedragen schoenen omdat
de maat toch te klein bleek
zodat voetstappen in beton zijn…
Danse Macabre
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
1.689 Het leven is slechts
de dans naar de dood
Stil zwerven wij op vreemde tonen
Als poppen mee
met de wijzers van de klok
Op dezelfde maat steeds weer
En het leven roept ons
Maar de tijd tikt voort
Telkens opnieuw zonder besef
Waar de muziek stopt
en de laatste klank
tot een echo uitgestorven is...…
vivaldi in majeur
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
803 die grauwe dagen in oktober
als de regen langs de ramen druilt
de hemel verstikkend in grijstinten
over een wereld stil en uitgestorven
die nooit meer lijkt te ontwaken
plots parelt daar muziek uit venetie
dit gloria klonk eens goddelijk
over de eilanden in de lagune
deze engelen verjuichen mijn somberheid
de klaterende regen applaudisseert…
Struisvogel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
600 In de uitgestorven Japanse winkelstraten
van Fukushima scharrelt een struisvogel
- moederziel alleen - het schaarse voedsel bij elkaar.
Hij heeft weinig voedsel nodig om te kunnen groeien
deze mascotte van de kerncentrale.
Zoals kernenergie wordt opgewekt
met slechts een klein beetje uranium.…
Psychofossielen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
517 Uitgestorven leven.
Wegens onaangepast gedrag.
In onze ziel rusten ook fossielen.
Verdrongen angsten van vroeger.
Vastgeroeste gedachten.
Onaangepast aan onze leeftijd.
Fossielen zijn dood als stenen.
Psychofossielen zijn schijndood.
Opgraven wekt ze tot leven.
Maak ze niet wakker.…
als een vulkaan
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
523 op het napruttelen
verwaaiende rookwolkjes
de laatste stootjes verhitting
de rommelende aardverschuiving
een hernieuwde wereld stichten
aan na-ijlende paniek
verscheurde verbanden
opgeblazen vertrouwen
ineengestorte levens
een open blik overhouden
in dood en verderf
uitgestorven soorten
pandemieën en plagen
ondergraven vrede
een hand…
De laatste Trabant
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.147 in het oor
leven bestaat
in uw ogen gaat een
plan de ronde
en houdt zich klein
uw wielen verzwijgen
wie en of ze zijn; eens heb ik
in u een taal gelegd
u houdt het allemaal
voor bekeken geen woord denkt u
loert op het verleden
u houdt zich klein
zon gunt u geen
toekomst in uw leven
vragen hij en
straat waarom
ze uitgestorven…
Op reis
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.101 De wereld is een pas verschoond bed
buiten bruist
iedere molecuul blauw en
langs de nog uitgestorven autobaan
wapperen fonkelende kleuren van
de rastette
ik sla het laken verder om ons heen
de ochtendnevel ruikt
naar wasverzachter
eindelijk samen op reis alleen
het kussen
nog wat opschudden
we omhelzen elkaar
nog even tanken.…
Van mens tot plaagdier
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
650 De mensheid bijna uitgestorven.
De aarde woest en bijna ledig.
Een kleine groep is doorgegaan.
Mensen leven in angst en beven.
Giga giganteum is nu de baas.
Homo wordt gefokt in oude stallen.
Als plaagdier kan hij overleven.
Ooit was hij dominant. Echt?
Dat was 5000 jaar geleden.
Nu door Giga wreed geknecht.…
wat winter was
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
634 nu
sneeuw niet meer is, en ijs
frisheid van een
kerstbevroren sterrenhemel
in vroege morgen
de slee, het schaatsen,
ijskristallen op het raam
winters speelplezier,
als prehistorisch dier
uitgestorven
nog even
rest in oude zielen de herinnering
krom gebogen uit de tijd
deze generatie sterft
en met ons
wat winter was…
Stil strand
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
572 ons mooie strand
en levendige dorp
heeft uitgestorven straten
de zee is kalm
alsof ze vredig
zo verlaten
haar golven van gemoed
kan laten stromen
uitgerust aan een rustige kust
ons stille strand
blijft onvermoeibaar wachten
niets veranderd wat is verankerd
in ons hart
zo dromend langs de lijn
weten we waar we trots op zijn…
Orpheuzen
netgedicht
4.9 met 9 stemmen
706 jij schrijft me
door het raam
een stil leven
van vage vlekken
aan elkaar geketend
waar ik als dichter
sterf buiten het zicht
van lege bomen
en uitgestorven vuur
vreemd lachend
hoor ik spotvogels
schateren met
afgerukte bladeren en
mijn grijsomrande huid
want alles wat
ik onderweg schreef
was de adem
van warmlicht verlangen…
de nacht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
457 op een uitgestorven kruispunt
vliegt de vlinder tegen de wind in
in een leeg landschap
valt de mens uit de tijd
in een verlaten kamp
beoefent de man de deugd der traagheid
vanaf een lege sokkel klinkt tevergeefs:
houd me, houd me tegen het licht
in de nacht zoek ik naar de leeuw
die brult als ik slaap
wacht ik op de nachtvogel
die dingen…
Getijdenperikelen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
467 Als ik kleumerig ga over het zandpad
En even sta te kijken bij een uitgestorven poel
Denk ik nog weemoedig aan de zomer
Toen was ‘t wat droger en geen modderboel
Stonden de bomen weelderig vol lover
En boden schaduw voor de warme zonneschijn
Nu staan ze langs ’t pad, kaal als ik, te kleumen
En ik denk; “Laat ’t maar gauw weer zomer zijn.”…
Minder heden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
430 Zorg liever voor de bijkans uitgestorven
Bengaalse tijger...was die uitgezworven,
Zijn ijsbeer, witte neushoorn
reeds verleden?
Ach, blank of wit of zwart,
doet het ertoe?
Ik hou het op Imagine en
#metoo…
Extinction
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
746 Strakjes ben ik uitgestorven
Ik voel me al bedreigd
Van mij bestaat er nog maar 1
Die kwaaltjes heeft en hijgt
En toch, ik hoef geen reservaat
Geen kweekgroep, geen gekloon
Laat mij nou maar mijn gangetje gaan
Dan leef ik toch gewoon
Voor mij bestaat geen fokverbod
Er is dus nog wat hoop
Uniek ben ik in heel mijn soort
En zeker niet te koop…
uit zinnig
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
529 zo wandel ik door woorden
trek ze aan en
stoot ze af, de
richting onbepaald
hun eigen graf
begraven in een vreemd geluid
ik hoor een meeuw
zijn schreeuw lijkt
veel op uitgestorven klanken
wrang weggetrokken
uit het laatste geluid
dat heelhuids langs
mijn oren vloog
hoog, heel laag of
fluisterend
ontluisterend stil
begin ik…
Emotionele dromen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
490 Het mystieke liefdeslandschap
verstilt zich in zacht ruizen
van dromen achter de horizon
uitgestorven dieren komen tot leven
in emotionele visioenen over de toekomst
Verre landschappen in de verbeelding
laten een spannende wereld zien
je proeft teder zachte genegenheid
bij vreemden die op vrienden lijken
jong en oud, verleden en…
Repeterende breuk
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.565 Ieder voor zich spoelen straks
op een ver van ’t strand gelegen
vloedlijn eenlingen aan
miljarden doden schrijft de krant
die onder water niet gedrukt wil
dus nu al is verschenen
men tart het noodlot schrijft de krant
start de motoren en verzuipt
sociaal pruttelend in de file
als een uitgestorven soort straks
teruggevonden als een…
standvastig (A. Gormley)
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
506 in deze uitgestorven kustplaats
zie ik je staan op het strand
je tuurt -vastgenageld- over het water
een laag roest bedekt
je naakte, harde huid
de deinende golfslag valt stil in je hoofd
het wassende water dat niet van wijken weet
maakt je weerloze kop kleiner
het tandenknarsen van de tijd
de zeewind tart je zilte huid
een albatros…
eenden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
611 zondig loopt
zichzelf verwijt om mee te spelen
het sleept zichzelf ten overvloede
uitbundig mee
over uitgeraasde, haast verdwenen wegen
en god mag weten wat een ander
zich op dat moment bedacht
het kon het wezen niets meer schelen
alles kan een niets staat vast
is wat het wezen zachtjes schreeuwde
hopend op een medeling
en uitgestorven…
Glaciale lagen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
526 Voorbij aan 's mensen
waarnemingsvermogen
en aan het zicht
onttrokken horizonten,
sneeuwbedekte nevelvlakten
grenzen overschrijdend
en boven schaars begroeide
toendrabodem rijzend,
lagen tussen brede lagen
veilig onder glaciale
permafrost fossielen
en kadaveren begraven:
lang geleden uitgestorven
gave mammoetexemplaren -…
afscheid
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.718 lopend door de witte weide
over bevroren pollen van gras
neem ik een verlate reiger waar
stram in de houding
doch steeds voor vertrek klaar
wat had hij nog te zoeken
op dit uitgestorven winters veld
had hij mij nog iets te melden
iets dat alleen voor mij geldt
het was als of hij
meewarig staarde
in de verre einder
wat dromerig…