117 resultaten.
Gelegenheidsvers
gedicht
1.7 met 29 stemmen
12.541 onze voorouders. Wie
verstaat hen nog?
Woorden raken weg zonder
schade: wij immers leven
nog. Ik heb het zelf
gezegd: liever licht
dan woorden over licht.
Het boek staat. Geel
torent zijn rug die niet
als het jonge gras wuifde,
aldoor hier stond. Bleef,
niet heette.
-------------------------
uit: 'Raster', nr. 107.…
net zomin ik fluister
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
426 terwijl
waarheden ontvouwen
onder ede verklaard
het evenbeeld dooft
luwte hoorzaam blijft
het idee nestelt
schijn bedriegt
we ons in kielzog vervoeren
men voorouders herdenkt
waarmee woorden uitdrukken
oren zich vullen
dagen zich stapelen
vulkanen slapen
de straat, het park
zolang ik luister…
Eeuwig zullen we fluisteren
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
422 Je verbleekt, kruipt langzaam
weg uit de anekdotes
en de foto's die overblijven
voor vreemden, later
ook nog ontdaan
van onze herinneringen
alles verteerd
tot iets anders
jij en wij opgelost
in nieuwe levens
met hun eigen verhalen
waarin wij zachtjes fluisteren
eeuwig zullen we fluisteren
in het voorouderlijke koor
van de menselijke…
Noorderzon
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
539 De aarde kleurt er rood
door het bloed van voorouders.
Hier is geen toekomst,
slechts vroegtijdige dood.
De lucht trilt boven de geboortegrond,
bezwangerd van dampende hitte.
Er gaat geruisloos een verhaal rond
over de verre hemel van het noorden.
Daarin schijnt altijd een gouden gloed.…
onder de mangoboom
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
444 onder de dichte brede kruin
van de bloeiende mangoboom
zweeft het timbre van vader’s
stem die in trage tijd naar het
verleden van zijn voorouders
reist de oude man wandelt met
de doden in woorden vangt hij
hun leven vroeger is niet ver
weg de mangoboom ziet toe
heeft weet van de verhalen
de mensen en de geesten hij was
immers altijd…
verbondenheid (2)
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
504 onder de dichte
brede kruin van
de bloeiende
mangoboom
zweeft het timbre
van vaders stem
in trage tijd
reist hij naar het
verleden van
verre voorouders
de oude wandelt
met de doden
met bedachtzame
woorden vangt hij
hun levens vroeger
is dichtbij de oude
mangoboom heeft
weet van de mensen
de verhalen en de
geesten…
After hours
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
163 In een diepe late-night mix
van oerwoudstammen jazz
dreunen dreigend de tam-tams
hypnotiseren wajangspelers
bedwelmend als de gamelan
dan laaien vlammen uit de lava
van java's halfdode vulkanen
in de voorouderlijke ritmes
schemerend in een verzwegen
raadselachtig en obscuur
halfduister en zwartwit enigma
weliswaar verborgen…
Een ledenpop en harlekijn
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
616 speeldoos
het refrein uit vroeger jaren
dagen op de zolder
van de tijd gedroogde appels
verse melk bij het ontbijt
een moestuin waar de
struiken afgedekt met net
hun vruchten toonden aan de zon
wij de rechte regels
opgebonden bonen zagen
en niet snapten wie dat kon
het paard en koeien in de wei
soms woon ik weer als kind
op die voorouderlijke…
In deemoedigheid
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
646 ik hoorde ze
schuifelend
naderbij komen
zag hoe stilte
haar hand op
zijn arm stuurde
waar hij al lang
in een vage einder
tuurde in een wereld
die hem vergeten was
hem niet meer zag
als medemens
zij kenden hun
plaats al een leven
lang in deemoedigheid
dicht bij hem en het
voelde als vroeger thuis
met hun voorouders
die hen…
Zee boven de zee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
481 Er drijft een dunne zee
boven de zee, ik zweef
overal, oneindig
tussen voorouders
en ongeborenen
De zee kust en speelt
trekt me onder water
mee in hoge schuimkoppen
die uiteenspatten in mijn
nieuwe regenboogslierten
over de zee, van de zee
de barende zee
verzwelgende zee
verdampende zee
die diepten van dalen
maakt, scheppende
duisternis…
Credo
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.089 Ik denk, ik weet te voelen wat van me verwacht wordt
mezelf gespreid, verkracht door wat ik wil , niet ben
het duister werken aan een wazig plan
frunnikend, standvastig duim voor duim
geloof, een vaag verlangen
opgezweept door grimmige voorouders
uitgehouwen, vastberaden absorberend
van godendeemstering tot kunstlicht
steeds meer heb…
Bandieten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
555 Een ernstig vergrijp
Op een plein
Waar de vrouwen vrij rondliepen
Gepakt
Door bandieten
Die een misdaad begaan
Tegen onze vrije wereld
Tegen ons vrije bestaan
Waar de regels
In ons zitten genesteld
Door onze voorouders
Doorgegeven
Het zware leven
Bevochten
In een eeuwenlange strijd
bandieten
Die ons westerse leven
Aanraken
Vrouwen…
Hollandse molens
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
1.079 Langs breed uitwaaierende wateren
die onze voorouders zowel graag
als zorgelijk voor zich zagen
liggen drooggelegde polders
Hollandse molens
talrijk en standvastig bovendien
met trots in de armen gesloten
passen in het landelijk gewin
aan ons landschap nagelaten
door voltooide eeuwen gehard,
houdt de tijd ons samen
aan ver uitgestoken…
Capitolist
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
443 De Muur heeft hij zien komen
en zien vallen
Was met z'n opa naar Berlijn gegaan
Zag JFK als 'ein Berliner' staan
Een president die Vrijheid zocht
voor allen
't Charisma van dat USA-idool
Ontbeert hem, met zijn 'mars' naar 't Capitool…
Migratie
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
837 Onze voorouders komen uit Afrika.
Migranten krijgen nu een oprotpremie mee.
Vroeger bouwden we muren.
Nu bewaken we de Middellandse Zee.…
De zee wenkt
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
493 Ik zie in heldere dromen
verre voorouders foereren
in de getijden stromen
toen de mensheid jong was
en we onze vacht verloren
De oeroude herinneringen
in mijn genen geschreven
doen me verlangen naar zee
waar ooit het leven begon
om er naakt te spelen met
zand, water en zilte lucht
onder het vuur van de zon
We kozen voor ‘n landleven…
Het turks kromzwaard
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
564 Met de vuurspuwende ogen
bedreven we liefde
zoals onze voorouders
onder de waterval van de rondspattend zweet…
Zekere Indianen
gedicht
4.3 met 3 stemmen
3.030 In de rotsbodem hebben voorouders pijlen gekrast naar de beek,
de heldere, koele. Als de indianen zich oprichten
duizelt het hun, de wereld wordt duister.
In liefde ontbrand voor een paar voeten en dijen
lopen ze levenslang hand in hand. Schaduw
verschijnt en verdwijnt. Het is een raadsel.
-------------------------
uit: 'Ja Nee', 2017.…
Zekere Indianen
gedicht
4.0 met 2 stemmen
2.555 In de rotsbodem hebben voorouders pijlen gekrast naar de beek,
de heldere, koele. Als de indianen zich oprichten
duizelt het hun de wereld wordt duister:
In liefde ontbrand voor een paar voeten en dijen
lopen ze levenslang hand in hand. Schaduw
verschijnt en verdwijnt. Het is een raadsel.
------------------------
uit: 'Ja Nee', 2017.…
Genesis
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
805 baringsgolven die
als warmte door mijn lijf stromen; ruimte
condenseert tot materie, door zwaartekracht
verdicht tot hemellichamen; uit sterrenstof
van een stervende ster stolt de aarde in een
materie regen; primitief groen leven zet
broeikasgas om in zuurstof; moleculen in
natte aarde door zonlicht verwarmd vormen
eerste oercel, onze verste voorouder…
Gedichten die ik mis
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
709 Steeds meer mis ik de gedichten,
die mijn voorouders niet geschreven hebben.
Hun poëzie van vreugde en verdriet.
Vandaag moet ik zonder hun verhalen leven,
verhalen, die door de tijd vergeten zijn.
Nu ken ik hun levensmoed en angsten niet.
Hun meningen niet over kwaad en over goed.…
Saya anak Indonesia
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.027 slechts één ervan blijft ongemoeid
en staat steeds helder voor de geest
maar is toch voor de tijd bevreesd
waarin mijn laatste adem vloeit
och sayang, mijn wens verdwaalt
in nevelsluiers van de nacht
zoekend naar een stille kracht
die hem uit zijn begeerte haalt
ja sayang, ik droom erbarmen
van alle voorouders en goden
dat mij een rustplaats…
Van alle mensen hou ik het meest nog van apen
gedicht
2.2 met 41 stemmen
18.570 Ik voel zij zijn mijn voorouders die uit het gezicht verdwenen
en de kinderen waar ik vergeefs op heb gewacht.
Ik voel hen onder mijn hand,
ik voel mijn hand op hen, aan hen,
en hoe een vacht pas echt
een lichaam tastbaar maakt.
En hoe stil ook kijkend blinken hun ogen altijd altijd van leven.…
Fakkeldragers zijn wij
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
679 Hoe onze voorouders en onze kinderen,
verder blijven leven in het licht.
Van een eeuwenoud verbond.
Wij levenden zijn fakkeldragers.…
Joel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
453 Doof de vuren, omarm het duister,
hoor het voorouderlijk gefluister,
luister naar hun wijze raad:
Hoe zwart ook het heden,
hef de hoorn en deel de mede,
drink, op de zon die komen gaat.
Wassail!…
Link
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
558 echt niet
alles te weten
u klikt gewoon
op de link van AI
Ik vrees evenwel
dat het virus
der kunstmatige
proliferatie
reeds in de
kweekvijver van
noninterventie
in neuronale
hersenstructuren
post heeft gevat
als voortwoekerend
gezwelschapsdier
in de nog levende nexus
van het corpus callosum
vrij van welke
voorouderlijke…
Het edelhert
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
1.765 Een edelhert op jaren
en zeker van goede huize
Zat gebogen over boeken
zijn stamboom uit te pluizen
Aan zijn voorouders boven de haard
kon hij zich urenlang vergapen
en hij besloot dus tot de aanschaf
van een familiewapen
Hij dacht daarbij aan een hertenkop
op een veld van lazuur en keel
Met daaronder het ontzielde lijk
van een jager…
Maakbaar geluk
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
556 Gevoel is de taal van onze ziel
onze oudste wijsheid
het is ervaring van de mensheid
in genen geschreven
Voelen en denken is
één bij onze verre voorouders
en instinkt genoemd
als denken en taal losgemaakt
van ‘t dierlijk instinkt
en de leugen is uitgevonden
zijn we mens
Gevoelens leiden en gedachten
volgen in de oerdans…
Eenzaamheidsverlangen
poëzie
3.4 met 22 stemmen
5.830 Ontvlucht men in de tempel, dan moet men
Voorouders aandacht wijden, offers brengen,
Om door demonen niet omringd te worden.
Ach, alles, eer en welstand, wilde ik offren
Om met mijn droefenis alleen te zijn.…
Ongeboren wonderen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
528 Aan voorouders die het licht nooit zagen.
Vaak moet ik denken,
aan al die levenden die wel geboren werden.
Aan hen die te jong gestorven zijn.
Aan hen die het licht niet langer kunnen zien.
Vaak moet ik denken aan ons stervelingen.
Aan hen die elkaar naar het leven staan.
Aan hen die als blinden oorlog voeren.…