inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 64659):

Ongeboren wonderen

Vaak moet ik denken,
aan mijn ongeboren broers en zusters.
Aan kinderen die nooit geboren werden.
Aan voorouders die het licht nooit zagen.

Vaak moet ik denken,
aan al die levenden die wel geboren werden.
Aan hen die te jong gestorven zijn.
Aan hen die het licht niet langer kunnen zien.

Vaak moet ik denken aan ons stervelingen.
Aan hen die elkaar naar het leven staan.
Aan hen die als blinden oorlog voeren.
Als machtelozen die streven naar macht.

Vaak moet ik denken aan hen,
die blijven geloven in de liefde.
Aan hen die tegen beter weten in,
ongeboren wonderen blijven zien.

... Wat is het toch een voorrecht om in een toeval een bedoeling te kunnen zien. Wonderen zijn onze wereld nog niet uit. Gelukkig nooit! ...

Schrijver: Albert C M Weijman, 14 jul. 2017


Geplaatst in de categorie: liefde

3,2 met 4 stemmen 112



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)