837 resultaten.
winterdag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
597 een man lag roerloos
op de zandvlakte
zijn lijf bekleed met
met wier en mossen
piepschuim en
schelpen bedekten
de onbehaarde
weerloze kruin
de armen als lange
takken gespreid
de handen ontvouwt
als vingervormig blad
benen als twee
stammen vergroeid
verbonden
met elkaar
de gekromde tenen
in het zand gedrukt
wortels…
Dag mijn lief
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.965 Pijnlijk laten bloesems hun schoonheid los
Vogels roepen je van 's morgens vroeg tot 's avonds laat
Aarde bedekt de werkelijkheid
De zon verschuilt zich in verbijstering
Trappers vertragen de weg
Plassen verdriet takelen zich omhoog
Vermoeide wind baant zich een weg
Bomen hebben hun leven weg gegeven
De kist omsluit ons leven.…
lief kind
hartenkreet
3.3 met 39 stemmen
7.216 vanuit je bed kijk je naar water
de rivier met de aalscholver herinner je je later
je bent mijn lieve meisje met de mooie dromen,
mijn eigenwijsje, die de wormpjes die naar boven komen
bedekt met aarde, een heel zacht laagje
de noten raapt en drie er van bewaart en dan vraag je
hoe lang het duurt voordat het bomen zullen zijn
en hoeveel bomen…
Kapers
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
1.604 Op de pier die als een wichelroede
de zee inloopt, links restaurant
rechts piratenclub kom ik je tegen
stevig, koude handen, compact
Je lacht als je me hoort over jou
De gecomprimeerde loop, die jij
als compliment opvat en wij
we kijken naar buiten hoe mist
verderop de golfslag bedekt
We vervolgens in elkaars ogen
opengaan en verdwijnen…
Mist van oktober
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
1.153 Eksters voeren oorlog
met ratelende bekken
in een boom bedekt
met een witte deken
een kat kijkt verstoord
door het takketak lawaai
glijdt vervolgens soepel
in zijn eigen gang
de kijker schenkt
zichzelf een beker thee
plooit zijn handen erom
heen, vormt een kom
hij oefent opnieuw
aandacht gericht
op het oog van de storm
om…
winterstemmen
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
705 ik vlucht
met het gelaat onder najaarsbladeren;
de ongenade in jaren diep
wanneer de jaskraag van een nog trage lente
de scheefgezakte stilte bedekt
op mijn mond
en onbetoverd luistert
hoe ik adem en sterf achter alle bomen;
geketend in wind
door de schaamte die maar nachten
blijft slaan, geschreid, in het huiverend
schaduwhout…
Afscheid
hartenkreet
1.8 met 34 stemmen
6.427 Daar lig je dan weer
Bovenop mij
Je zachte warmte voelbaar
terwijl je me bedekt
Ik fluister ‘kusje?’…
RECONSTRUCTIE
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
814 op losse stukken perkament
herkende ik jouw woorden
tussen resten bloed
ze vormden een gedicht
ik las de flarden
- 'licht' en 'mededogen' -
wat paste heb ik
naast elkaar gelegd
de omgekrulde randen
zwartgeblakerd en nog heet
braken de zinnen af
ze waren doorgelopen
ik sloot de ogen
en met mijn handpalm
heb ik elk fragment bedekt…
Regenden een grijs gordijn
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
562 het paard
keek drachtig
at omslachtig gras
weg rond de bloemen
de weg wilde
niet recht maar
slingerde rond
heuvels in de verte
verre wolken regenden
een grijs gordijn
bedekten droog en zonloos
ons toevallig samenzijn
we zijn op reis gestrand
dit samenspel van krachten
is groter dan wij ooit
als doel konden verwachten…
Dromenvrouw
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
480 in mijn eerste slaap
heb ik gesproken
hardop
de verhalen
voorgedragen aan jou
een stem tussen vele stemmen
die hoogte van mijn droom bereikte
ik keek omlaag
naar het bed van hemelen
bedekt met paarse orchideeën
en druppels blauwe regen
en daartussen sliep jij
opgerold tegen de wangen van mijn kussen
ik luisterde naar je in…
In stille overpeinzing
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
516 je staarde naar het glas
in stille overpeinzing
op zoek naar wie je was
met een lach
dacht je de drank
die de bodem bedekte
het twinkelend licht
een warm vuur
het late uur
daarna het grote gat
waaraan jij
geen herinneringen had
je hebt jezelf hervonden
bent uit het dal geklommen
waarin jij gevangen zat
de dag is nieuw
in…
Grijze cellen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
463 Mijn gebladerte van het bos bedekt
de sporen van platgetreden onmacht.
De wind heeft zandduinen achtergelaten
als verwaaide restanten van wilskracht.
Maar ach, men zegt wel dat niet alles
ook werkelijk is wat het oog ziet.
Zelf zie ik het niet zo scherp,
dit is immers mijn grijs gebied.…
Orde der nachtvleugeligen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
439 woorden die naar
stilte neigen
stuiten op
botsend binnenzwijgen
het mag van geen
naam weten
schielijk, op de drempel
van een soort vergeten
dagen lijken geteld
maken van dood gewag
ordeloos gevangen
in bedekt zelfbeklag
raamloze gevels met
plaatsvervangend gat
als lamento in leemte
enkelvoudig vervat
gevlucht naar de nacht
nu…
heimwee
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
580 mijn straat, toen leeg
is volgepropt met auto's
de stenen die ik daar ontsteeg
zijn slechts te zien op foto's
mijn knieën schuren langs de stoep
het doelpunt op de schoenen
nog hoor ik luid mijn maatjes' roep
de overwinning roemen
mijn straat staat stil
het spel is uit, de bal diep opgeborgen
weg is de warmte die 'k ervoer
het bedekte…
In gedachten verzonken
netgedicht
4.9 met 33 stemmen
1.654 Als bomen hun takken versieren
zangvogels zich laten horen
de eerste slakken aansporen
raak ik in gedachten verzonken
als bermen bedekt met klaprozen
verstilde harten doen opbloeien
samen met elkaar verzoenen
raak ik in gedachten verzonken
als weelderig uitgestoken halmen
hun warmte de dag laat gloren
dringt hun betekenis door…
Sneeuwstilte
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
862 in zuiver witte kristallen oneindig, doorschijnend glas,
valt stille sneeuw, dwarrelend op de adem van de wind,
zacht, uitdagend, maagdelijk wit, bedekt de sneeuw
geil glinsterende olievlekken van meedogenloos asfalt,
de sneeuw verbergt het vuil van de gewone straten,
met donzig wit, bedekt zij alles wat ik vergat,
verbijsterend mooi, de stilte…
Mooie, mooie wereld
hartenkreet
4.8 met 11 stemmen
1.115 Bladeren op de grond, bedekt met regen
moeder Natuur heeft haar zin gekregen.
De herfst is gekomen, je kunt het zien aan de bomen.
Kil en kaal, weer wachtend op de eerste zonnestraal.
Nu komt de kou, adem wordt een wolkje van mist,
bij iedere uitstoot van lucht, een zichtbare zucht.…
ZICHZELF SNIJDEND
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
833 Haar benen hield ze steeds bedekt
voor haar armen gold dit evenzeer
Ze voelde zich geheel niet perfect
ze was een meisje zonder verweer
Haar wonden toonde zij niemand
voor haar littekens ging dit ook op
Ze weende dikwijls in stilte want
het leven gaf haar vaak een schop
Haar benen staken in lange broek
zelfs als de zomerzon erop scheen…
LEVEN
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.004 bedekt.…
Terug
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
990 Ik loop door mijn gedachten
Tot ik bij de achterkamer ben
De snijdende pijn die nooit went
Hoe lang ik ook zal wachten
Voorzichtig open ik de deur
Mijn gezicht bedekt met tranen
Mijn spiegelbeeld in alle ramen
Met in mijn hart een grote scheur
Ik wil zo graag even terug
Naar alles wat ik ooit liefhad
De voldoening in mijn hart
Heel even…
Kwelgeest
hartenkreet
3.5 met 16 stemmen
2.801 Het ganse lijf wordt nu bedekt door
eerst kleine, later grote druppels
zweet.
Drijfnat met rode kop maar
wachten tot het wegtrekt
want ik weet net als anderen,
ben ik bang,
geen oplossing voor kwelgeest
overgang!?…
over bogen
netgedicht
1.4 met 8 stemmen
621 sommige bogen kunnen
andere dan weer niet
altijd gespannen staan
klaar om wild te schieten
mocht de gelegenheid daar
de meeste bogen hangen stil
als geschoten trofeehoofden
aan het haakje in de schuur
waar ze schrijven over het stof
dat hun pezen allengs bedekt
mensen munten soms uit
in hun gebrek aan weten
dat ook bogen moeten bogen…
de ogen dicht
netgedicht
3.3 met 26 stemmen
4.208 ze zag hoe schaamte
de lakens bedekte met een bleke blos
alsof haar buik nooit zou baren en enkel
prooi werd van de zwartste nacht
al wat ze kon zien, de woorden
te klein, werd wind en vreemd uitgespreid
zonder bedaren
en op het harde gras, waar geen mens
meer keek, brak elke maan
in het schommelen, stil
de zonde bevroor
in het boomzwijgen…
Duinden in pannen
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.044 je bedekte mijn kust
waar ik rotste in
strijd met de zee
zacht nam je vloed
het geelwitte zand
met zich mee
we glooiden in strand
betreedbaar voor velen duinden
in pannen om elkaar stil te strelen
toen kwam de storm
onverwacht tussenbeide
terwijl wij al zomerslang vrijden
jouw zand is verdwenen
toch rots ik niet meer en verwacht…
liefde omsloten door haarzelf
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
634 liefde omsloten door haarzelf
kreukelend in slaap van intimiteit
in besef van het niets waaruit het ontstaat
bedekt over nieuwe lagen van aarde
verborgen in zomen van toekomst
bedekkend dwalend in gedachten
ontluikend in stille sprongen
van oneindige lentewinden
koesterend en strelend in elkaar opgaand
ritmisch bezielend als ooit tevoren…
Bloemen in de wind
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
907 jij, die in het oosten woont
adem mij je dichtzang
laat de lentemaan stijgen
in ‘t lied, door sneeuw bedekt
het landschap wervelt traag
met ranke rug gebogen
naar de sterren en
mijn abrikozen droom
kom, strijk neer
ik werp bloemen in de verte
over maagdelijke bomen en
de stilte van een winterzee
kom, rust uit
op het windkussen…
herfst
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
825 Langzaam trekt de zomer
haar groene kleed weer uit
en verwelkomen we de herfst
die zal schitteren als een prachtige bruid
gehuld in goudglanzend rood
en okergeel getint
brengt ze ons in vervoering
met haar kleurenpracht
tot ze haar kleed voorgoed
laat vallen
dat verwaait in de wind
en ze de aarde bedekt
met een zacht bladerentapijt
dan…
Jij
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.022 ach ik ben oud
niet alle wonden
kunnen nog helen
al meer littekens
heb ik nu dan huid
maar jij blijft jong
althans in mijn ogen
ook al evenaar je
bijna al mijn jaren
je zonnestraalt me
door de donkere nacht
bedekt rauwe wonden
met een fluwelen korst
je lach stilt de pijn
van botte messen
die het lange leven
almeer in me stak…
standvastig (A. Gormley)
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
506 in deze uitgestorven kustplaats
zie ik je staan op het strand
je tuurt -vastgenageld- over het water
een laag roest bedekt
je naakte, harde huid
de deinende golfslag valt stil in je hoofd
het wassende water dat niet van wijken weet
maakt je weerloze kop kleiner
het tandenknarsen van de tijd
de zeewind tart je zilte huid
een albatros…
herfst is niet de reden
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
562 zij vertelde over de zwaarte van het huishouden
over het 's nachts wakker schrikken
van zonderlinge vragen
sommige gevuld met dood;
zelfgedachten
bovenop het andere
dat bedekt werd met het zwijgen
zij vertelde over nachten vol regen
en dat ze het niet erg zou vinden
om uit te vloeien over tafel
in een inktvlek ofzo, gelijkend
op de nacht…