937 resultaten.
De zonnewende
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
882 ik weet dat de zon
niet zal sterven maar
hij staat al zover weg
zijn licht spiegelt
nog in alle ogen draait
dagen in steeds kleinere bogen
jij en ik hebben een
mateloze behoefte aan
meer verstrooiend licht
depressief en somber
vragen wij om energie
de winterslaap voorbij
toch zal het tij
binnenkort weer keren
als wij de zonnewende…
Bittere koffie
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
825 Ik zit voor het raam
en sluit m'n ogen
Slechts twee weken
terug in de tijd
Daar fiets je
met je rossige haren
Een glimlach die
sombere dagen openrijt
Een kaarsje ontstoken
om het licht te wijzen
Vandaag eindigde jouw levenstaak
Nooit meer fietsend
door de straat
Zwaaiend naar allen
en iedereen
Mijn koffie is bitter…
In Tragedie
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
490 In een wereld die nooit eindigt
Waar het eind begin in de rug kijkt
Stroomt een rivier van tranen
Daar huizen de verstoorde liefdes
In het land van sombere wolken
Het zonlicht zich zelden laat zien
Waar de liefde is bedekt met magma
Waaraan de cupido zich schroeit
In die wereld doolt de hoop
Eindeloos zoekend naar die ene…
DE ORGANIST
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.168 Het orgel speelde jarenlang
de klaagzang van de dood
de organist, een oude man
had nooit geluk gekend
de aula was zijn arbeidsplaats
iedere week weer werk
zo somber mogelijk, speelde hij
de trieste nummers van de dood
en door zijn eigen tranen heen
zag hij zijn kist
hij wist het al die jaren lang
geen orgelspel
alleen gezang…
UFO
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
591 Het woud verlaten
somber, ineens gekraak
mijn hond gromt
een hoge zoemend, fluitende dreun
de lucht gloeit
de aarde schroeit
stokstijf en trillend
verschuil ik mij
doodsbang
geschokt belevend
landend snel secuur
ze stappen uit
naderen mij
raken mij aan
knuffelen mijn hond
gebarentaal
er is begrip
meegegaan
nooit weergekeerd…
De schreeuwende stilte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
594 Gedachten glijden naar sombere diepten,
gedrochten van oorlog verminken mijn geest.
Ik hoor weegeklaag in deze schreeuwende stilte,
het wanhopige bidden van een vader, een zoon,
van hen die wenend van heimwee en pijn
hun kapotgeschoten dromen en levens hier gaven.
Maar wat is een soldatenkerkhof toch schoon.…
de schone lei
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
630 als rode drab
drijven resten vuurwerk
in een ochtendstille plas
straat ademt overdaad
aan genoten drank en spijs
geeft morgen pas zijn katers prijs
de schone lei
voor jou en mij
spiegelt somber wolken grijs
wij zijn de eersten
die de wereld gaan ontdekken
ondanks alle nachtelijke smetten…
Seizoenen van belevenis
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
560 In wit winterse dromen
zag ik jouw ziel vertrekken
naar een onmetelijk duister
met licht van lente in zicht
en in bladvallende herfst
verloor ik mijn dromen
die niet langer zomerden
in mijn somber gedicht
ik had niet gedacht
dat het mij zo zou treffen
jouw sterven in verloren liefde
een stille duisternis
in mijn vergeten verleden…
Bloemenvriend
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
1.141 De bloemen nooit
in onsterfelijke bloei
tussen het malse
gras op jouw graf
onze vriendschap
is niet overleden
als een vlinder
of veulen in draf
hier geuren seringen
in ‘t serene zwijgen
onder sombere wolken
lopen kleine insecten
op zoek naar verpozen
ik overdenk mijn defecten
die zonnestralen bedreigen
nu de dood jou heeft…
Oase van het hart
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
600 Hier in de oase van het hart
in melodie van verlangen
waar heimwee als jouw stilte is
neemt fantasie de overhand
nu ik dwaal in dwaze somberheid
voel ik de kou als droeve klacht
van bladvallende bomen
waar jouw wortels diepte zoeken
raak ik ontworteld overmand
door diepzinnig leegte voelen
in het stille duister van de nacht.…
Duivelsogen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
494 een nacht
Die weigert
Zichelf in
Een druilerige dag
Te verliezen
Schuifel ik
Langzaam in een
Stille stoet van
Geluidloze blikken
Beesten voorwaarts -
Duivelsogen gevuld
Met hels licht
Staren mij grijnzend
Aan, Eco-loss
Incidentenbestrijding
Kruipt mij tergend
Langzaam voorbij -
En ik voel mij
Verloren in het
Sombere…
Misschien wordt het morgen beter
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
554 Duister uit mijn
Raam over de
Kleurloze vlakte
Hier voor mijn
Houten huis op
De Zweedse heide
En waar de drank
Mij afbreekt, beetje
Bij beetje, helpt
Mijn gitaar mij door
De doodsheid van
Mijn leven - ik staar
Weer naar buiten,
Waar mijn muziek
De grauwheid langzaam
Verdwijnen doet
Met een lichtstraal
Door mijn sombere…
Vlak voor een oorlog - een oorlog lang voor mij
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
507 Zo zie ik hem weer voor me
Doffe donkere ogen
Een sombere stem
Groot en licht gebogen
Wat ouder dan ik ben
Misschien al negentien.…
Keerzijde
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
477 Aan de blauwe zomerhemel
tekenen zich grauwgrijze wolken af
binnenkort worden zij zwart
en valt de regen weer hard
op de verdroogde grond
en verkwikt de bloemen weer
regen is soms gezond
alles heeft een keerzijde
de zon, de regen
somber, vrolijk
en zo verkeert alles en iedereen wel eens
in een droevige staat
totdat het in blijdschap…
Een beetje sterven?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 Een beetje stervend
zie ik vanuit ’t raam
druilige regen
bedekte hemel met
wolken somber grauw
glimmend natte straten
een beetje stervend
mis ik bloemengeur
en heldere horizon
aan ’t einde van de dag
breken toch de wolken
zodat ik in laatste zonlicht
niet meer hoef te sterven
maar toch nog leven mag.…
Oogt donker
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
496 nog heeft
de lente zich
niet vertild aan
de winterse kou
wel rustig aan
de snijdende
noordooster
af en toe gestild
het tikje
opwarming
heeft ons allen
juist heel goed
gedaan alleen
regen en buien
uit sombere dikke
grijze luchten
hebben licht
en vrolijkheid
niet gespaard
nog is het natte
niet opgedroogd
oogt donker
nog veel…
Een gedicht schrijft een man
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
2.164 Zijn blik is somber, er valt
geen woord te lezen. Littekens
verzwijgen een verhaal.
In de tweede strofe komen
de woorden op gang: hand,
die over het vel gaat, hoofd en hart.
Voorzichtig krijgt de man vorm.
Langzaam ontstaat poëzie.
Met de pen leest het gedicht
wat er niet staat.…
Treurwilg in het nauw
hartenkreet
2.9 met 14 stemmen
1.291 Treurwilg in het nauw
grauw staande in de sombere nachten
lachten zij vroeger of niet
ziet zij nog immer het heden
steden in vuur geeft haar oogkleppen
zappen naar een andere tijd
spijt van haar toekomstig vertrouwen
rouwen wil ze slechts alleen
heen naar die andere morgen
zorgen voor haar alleen
veen haar sappig fundament
kent haar als een…
loop op de lijn
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
637 we lopen op de lijn
soms even somber
soms fijn
o zou het niet fijn
als de lijn ooit eens
recht zou zijn
zo recht
nooit krom
altijd echt
nooit onwaar
altijd johnny cash
nooit klaar
loop de lijn
recht of krom
we zijn er
daar gaat het om
samen met my neighbour
the men in black.nr 6…
Dagen.....
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
878 Soms zijn er van die dagen, zo donker en zo zwart,
die stemmen je zo somber, zo weerloos maar ook hard
Soms zijn er van die dagen...je durft niet op te staan,
ja die bekende dagen...waar komen ze vandaan!…
Treuraap
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
698 Haar stemming raden kan ik niet
Iets somber als ik haar passeer
hoop ik dat de volgende keer
de gibbon weer blij met ’t grootste gemak
luid roepend slingert van tak tot tak.…
Verloren Muze
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
535 Ik slenter somber zonder inspiratie op de pier
de zo vaak helende zee werkt niet mee, een
man met ‘n gezicht als ‘n donderwolk passeert,
alsof ik mezelf tegen kom en schiet in de lach
in mijn hoofd klinkt het lied ‘Stormy Weather’
ik draai me om, de pier is leeg er is niemand
heilig vuur brandt weer als ik huiswaarts keer…
Naar apotheose
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
519 Spiraal van leven en denken
lijnen van enkel gevoel
wegen over bergen en door dalen
lopen door zon en kou
stormen weerstaan en hitte trotseren
de angst overwonnen en
strijden tot het bitter einde
tegen eeuwige onrust en pijn
gaan die weg door ’t leven
niet onderwerpen aan somberheid
maar ’t hoofd geheven
als overwinnaar in de strijd.…
mijn plek
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
903 op die zonnige, open plek
er hangt een zoete
bloemengeur,
de geur van geluk
mijn houvast
om me aan op te trekken
op een sombere,
regenachtige dag…
Amsterdam 1958
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
664 Zodra de regering toeliet dat hij mocht praten
vertelde hij zijn naam aan vrienden en vreemden
Hij keek naar de sombere vogels
met hun tekenfilmverhaal
in het duister van de kerkzaal
die stille vrede in het hart
De fotograaf gaf eerlijk toe
dat de meisjes echt en verliefd waren
de journalisten gaven bloemen weg
aan de stedelingen die…
Wisselval
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
530 De hemel lijkt hoog
maar alleszins bereikbaar
de vlucht geruisloos
als een gladde vogel
op weg naar ultiem geluk
Tot de eerste twijfelwolk
opdoemt in het tegenlicht
zich oneindig vermenigvuldigt
tot een somber schaduwdek
dat elk zonlicht tegenhoudt
de vlucht een vlucht wordt
weg van alle schaduwen
Weer trap je
in de uitersten
van…
Na hun godvergeten zijn
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
853 het is de regen
die me parten speelt
ze drupt in regelmaat
al mijn gedachten stuk
haar monotone vallen
schept toch een paradijs
voel woestijnen weer bevallen
na hun godvergeten zijn
juich de bloemen toe
in een voortvarend bloeien
droom de rijke oogst voordat
de droogte hen zal snoeien
hier miezert het
in somberheid en nostalgie
ja…
Heel bizonder
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
550 Buiten wordt het donker
een kat doet zijn ronde
een muis wordt verslonden
een varken schrikt wakker van de honger
De hemel oogde somber
na bliksem kwam donder
het was een wonder dat ik werd
gevonden onder een vlonder
Na rust kwam bonje
Dollemam dreef zijn rondjes
succes bleek een domper
1-1-2 telde elke seconde.…
Dankbaarheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
268 Waarom ben ik ineens zo blij
omdat de zon weer schijnt
na dagen somber weer?
Er hangen nu nog wel wat gele
blaadjes, die binnenkort met wind
en regen ook wel vallen gaan,
maar toch vervult mijn hart
zich nu met hoop want straks
komt weer een nieuwer licht
en gaan de dagen ook weer lengen.…
Jongetje
netgedicht
3.5 met 23 stemmen
1.880 Er liep een jongetje voorbij
De basisschool was uitgegaan
Over zijn korte grijze jas
hing aan een koordje rond zijn hals
een veel te grote zware tas
Hij had zijn handen in de zakken
Het kortgeknipte blonde haar
liet zijn bewolkte voorhoofd vrij
Het hoofdje hing wat achterover
en op zijn sombere gezicht
waren de twijfels al geschreven
ze zogen…