Netgedichten over psychologie

ik laat jou geboren worden in mijn nieuwe droom je was er al maar nu weet ik dat je ook in mijn heimwee bent vergeef me het gemis ik ken je al zo lang zoals de duinroos en de golven waarin ik schelpen gooi en waarin ik me op den duur ook eenzaam weet omdat jij de meeuwen niet kan zien ongeschreven zoals verwondering in het lichtste…

"niet doen”, schreeuw ik. het monster klauwt mijn ziel open in één ademtocht word ik teruggeworpen naar de kamer verduisterd in ieder klein verschil oude boeken als daklozen, de schreeuw van een kruis als schaduw een engel op doorzichtig porselein, nooit bevrijd ik zie kleine meisjes kruipen uit aangeraakte bladeren, van wat er nog rest…

Aan heimwee toegegeven ben ik voor even in m’n oude dorp, loop langs het bruine water over het jaagpad naar de dreven, zie nog m’n oom hangend in z‘n zeel op ‘t oude pad en tante die aan de helmstok staat; mijn god wat voor leven was dat. Vogels lokken met zang de zon over de rand van de horizon, vieren geboorte van een nieuwe wereld, ik ruik…

met hoeveel kleuren ik ook schilderde moest het roder met paars om angstvallig vast te houden aan wat teloor ging overtuigd van ons zijn kneedde en modelleerde ik tot de oplossing willoos verpulverde onder mijn handen reikte ze toen naar de schaduw van de maan alwaar ik blaren danste op mijn voeten om het leed te stillen…

liefde aanvaardt het sterven niet dat zei hij afgewend en moegewaakt toen Gods woorden vielen naast het nachttij en haar dode lichaam dat in het toegewaaide duinkleed geen beloftes meer droeg ik zag hoe hij afstand nam van haar slaapliedje, nog teder in zijn lijf zoals vergetelheid ademt over woorden in een te korte tijd…

juist als zonnestralen mij ten dans vragen fladdert er gehaast een kleine vos voorbij Dag Jan !…

mijn denken vliet met versnelde stap op natte straten het water draagt schijn zwijgt waar de boog hangt in late lenteschemer strak gebogen mijn woord is moe naar het woord poëzie verblauwd (en al wat daar nog tussen ligt) schijngolven vervloeien spatten uiteen tot op mijn mond in de straten voor mijn oog een wolkenmantel dekt warm…

zwijgzaam -er zijn er zoveel voorgegaan- sta ik in de rij van dromen dagen gaan voorbij ik verzin mijn slaap op schrift maar glijd niet verder dan de steen die elke kleur ontkent, elk teken hoekig en eindgebonden de wind bijt, het museum sluit wegens zekerheden en onbeweeglijkheid in deze wereld later, na de regen denk ik waarom…

Ergens aarzelt het begin met twijfels, droef geaard en het woord dat ik bemin klinkt nogal laf, misschien bedaard keer ik mijn rug tot eizinnen als de ochtend in regen valt ‘t paskonijn ontbijt verknalt vertel ik chocolade dat ik zelf in draf gesmolten raak ’t kruis verandert in een draak eigenlijk aarzelt ook het einde maar dat…

Een goed voornemen lijkt op het dun willen schillen van een aardappel. Vol goede moed begin je. Bij elke keer dat je te dik schilt, denk je: ach die ene keer. En dan als de aardappel is geschild schrik je wat ervan is overgebleven.…

hoe dicht kan ik je laten komen ietsje dichter of nog dichterbij van goede vriendschap kan ik alleen maar dromen dat ligt niet aan jou nee dat ligt bij mij vele malen mijn hoofd gestoten want ik wilde oh zo graag heb veel geleerd van idioten kan het bij jou wel dat blijft de vraag…

Groots en opgelicht, hun ongerechtvaardigde aanspraken ja, opgetilt ..de mysteriën in haast goddelijke openbaring. De hand der dwazen tovert uit het niets met geleerde stem een voordracht ..om je te bestelen om triomfantelijk aan te spreken waar men recht op heeft geest en oerkracht, het hele bezit, de oorspronkelijke inspiraties…

het licht verandert het wordt lente een vederstrelende stilte brengt een zoen van jou ik hoop dat dit nog jaren doorgaat vrijelijk door je bloemlezing heen wanneer ik met wat vroege rozen naar je toe zal komen of enkel met de geur, gloeiend en zonovergoten in mijn hals en over alles, het besef, zo ongedurig in de wolken wat…

de toortsen branden langs de paden van het verleden er is geen verloren tijd wel een verlichten van het heden wat ooit geleerd werd mag nooit meer vergeten de weg van harmonie ligt open de zachtheid leren zien tussen de regels van het harde leven voeten op de grond altijd op de grond…

ik sluit de nacht en proost op duisternis hij stilt mijn dorst, slaapt in mijn armen zoals de dwaze bladeren in de wilg die zwijgen van geluk onder de huid van een volle maan zachter proevend en nog verder ik luister of ik iets hoor maar niets beweegt zelfs niet naar de mooiste gedichten van jou gestoffeerd op het eerste gezicht,…

Nee het leven is niet eindig er is meer dan dat je ziet ook jouw ziel zal verder groeien al doet verlies ons veel verdriet zie de schepen in de verte in de grote oceaan straks zijn zij een vergezicht maar zeker niet vergaan achter de horizon ligt het verscholen paradijs ooit zullen we elkaar weerzien als ik klaar ben voor die lange reis…

vraag me niet opnieuw waarom mijn raam de weg doorsnijdt nog voor het avond wordt het licht lag open op zachte wind en ik bond mijn ziel aan woorden verder reikend dan begeerte of de dingen die ik niet verstond vraag me niet in het uur van sneeuw met vlindervingers, ingetogen waarom ik me mijn naam niet kan herinneren wanneer…

Droge woorden krimpen na in de coulissen. De eenakter is gespeeld. Zacht roffelen handen op de stoelleuning. De leeuwenkop blijft stoïcijns, de mijne ook. In de hoek rommelt een actrice met rekwisieten. Haar lispelende mond zegt niets, zij is geen zuster van de karmelieten, hoewel haar ogen bedelen. Armoedige grond moet bemest. Ik sla…

de berg die ooit zo hoog leek lijkt te verkleuren terwijl de eens zo wilde rivier vol tranen overgaat in 'n kabbelend beekje sneeuwklokjes steken parmantig hun nek uit, het lijkt alsof die schoonheid hem wakker schudt uit zijn langdurige winterslaap…

wanneer je weer eens bent gezwicht voor liefdes schrikbewind als je door subtiel bedrog het hoofd op hol hebt laten brengen die dan later leugens blijken heb je dan al eens overwogen dat je misschien keer op keer enkel jezelf hebt bedrogen of blijf je voor jezelf een transparante schim…

‘wat jij me toe dichtte’ weet je nog we renden de heuvel af langs lieflijk zwaaiende halmen en in jou zong de zomer, ter hoogte van mijn hals ik liet me ruggelings vallen in je armen en in de bunker waar poëzie het verleden verschoof vol vertrouwen, om dromen waar te maken met die immer voortdurende vraag je was meer dan hartstocht…

geef mij geen sneeuwjacht meer dat herinnert aan oude tijden laat poëzie geboren worden "hier en nu" boven het papier van onschuld (nog slaapt het uur, tot de krakeelnacht valt, van eigen woord, woord voor woord) waarin ik mij terug trek in de maand van Maart tederheid zal genezen in het diepe gras aan mijn mond de stilte is mij welbekend…

murw geslagen staar je in het niets adem je de kilte terwijl stilte je omarmt wordt die lieflijk als een deken om je heen gedrapeerd blijven ogen nog lang ontroostbaar…

spreek met mij in deze defecte dimensie, ik ben nog niet heengegaan geef me poëzie die dromen bouwt, volle manen, vredig in slaap veilig wanneer de torenklok zijn wijzers terugdraagt naar het kind in het ongelijke lijfje, abrupt wakker met vingertoppen die de ruwe huid herhalen, als tekens van toen en hetzelfde gebed geloof…

De wind waait sterren in mijn haar zolang ik op je wacht ben ik de koningin in de schaduw van de nacht want ooit, hier vonden wij elkaar een dierbare herinnering Als een gevallen engel sprak ik jou toen aan vertelde van het offer je vleugels af te staan ik zag de woorden breken in tranen op je gezicht je hoefde niet te smeken we vlogen…

hier zit ik dan te staren met tegenover mij de tijd die zich, als ware hij één met mij in mijn blikveld vlijt wij roeren in de rooibosthee ons voorgezet om half twee waarna we de gordijnen sluiten om lichtjes aangedaan en tabak hebbend van lijnen in rook op te gaan…

de stilte wordt jouw lichaam, mijn lief nog groter dan de neerwaartse gloed tussen leven en onbegrepen graven waar kraaien om zich heen kijken naderbij tot in mijn aardse spiegel een rij mensen met bewaarde ogen geloven even in zichzelf, lijfelijk en laatst tot plicht, vredig in zicht het huis is rommelig en huivert bloemen tot…

Stil als een viool, gevoeligheid speelt voorbeeldig vluchten verdringt het lied, weerklinkt weggewaaid streeft voorbij de avondmaaltijd hoort het hele lichte snaargeluid, en zet eenvoud daardoor de klank passeren tranen ontroert mijn hart vertellen over "stil worden", hoe de werkelijkheid ooit was ...benadert. Stil, impopulair…

Bestijg het hoogste punt van de woestijn gedeeld met een verkoperde zon, versteend uitgebeend gewas, ik zie een verdroogde oase, waas verblindt de ogen, hitte verstoft een vermalen horizon, waar een schorpioen de staart doopt in het venijn van besluiteloosheid, gif als medicijn, de angel verbonden in zwart satijn is onwetendheid…

het is kwart over niet alles is daglicht of het beleven van huid in de nacht met een glimlach tussen niet alles schrijft een gedicht of de winter weg is het dan geweest wat ik met morgen bedoelde; een wenk van jou in een vreemde stilte, hier en daar rond hals en hart ontluister mij maar en mijn gelaat het meisje is weg…