Netgedichten over vrijheid

de storm is eindelijk gaan liggen het blad dat valt valt stil onopvallend en de grond staat het toe in hopen rond de bast, een kruin kreunt ongenaakbaar naakt en staat vreemde vogels toe de takken te bevolken ik zie vleugels in wolken…

Vrede is een zee van naakt zijn. Een zaak van anderen raken bij de huid. De kleuren wissen in de massa. Golven verankeren op een lens. De mens is een druppel. In zijn kleren valt hij op, het netvlies van de visser trilt in niets dan water.…

dollende draken spelen met mijn gedachten hun tongen vurig gespleten likkend in de verholen hoeken van mijn brein zo zonnig zoenend bloembladeren verstrooiend richten ze hun spleetogen op de diepten van mijn ziel daar waar ze willen zijn pianonoten gezang klinkt daar niet bekeken wil ik worden driftig speel ik door hun hete adem strijkt…

Zilte zoete voeten stappen gretig toe in schemerige verten langs zovele paden gaan jouw stappen - verre schemering – tegemoet langs ochtenddauw en mistige velden wind en pollen wuivend riet als mistige voeten gaan jouw stappen voort – voort – laten evenzovele sporen van mistige stappen in het verschiet…

In het bad van kleuren a…

ik droomde dat ik droomde en in die droom was ik vrijer en blijer dan ooit helemaal los van de aarde elke spanning verwaterd alle ijs ontdooid de zon blonk en klonk zó prachtig geluiden gonsden, glansden hoog woorden, gevoelens vol en krachtig monden in één monoloog ik droomde dat ik ontwaakte maar herinnerde mij mijn droom normaal…

Voorschrift wachten op Godot is zoeken dan beter? alsmaar zoeken is romantiek romantiek is alsmaar zoeken -------------------- wachtend op Godot vraag ik mij af of ik maar niet beter kan gaan zoeken ... wachten is laf met de pijn van hele kleine spelden prikjes, van alle kanten zoeken is heldhaftig maar alleen sla je de spijker…

de langzame draai gevolgd door fluwelen stilte de lach een grimas op een late avond dansen de herinneringen door de lange sloppenwijken gekweld door oude melodieën het zigeunerorkest speelt tot de laatste gast vertrekt de vuren doven maken de nacht tot wat donker is…

Hoe de sneeuwuil zich tooit met fluwelen spinsels, draden vol leven met oceaankleurig mos in een reflectie van sierlijke vrijheid. Hoe de slaper zich wiegt tussen hemel en aarde, het bladspel van een verborgen eik in dromen en in de armen van een nieuwe liefde. Hoe de eenzaamheid zich losrukt uit het hoefgetrappel van het nachtpaard de…

Ik hoorde zojuist het bericht Taliban dreigen prins Harry te doden Dus is uiterste voorzichtigheid geboden Hij wordt al overal van beticht Een raad voor Harry, wil hij blijven leven Om zich vooral, niet bloot te geven…

Panta Rhei (bij het beeld Panta Rhei van Martha Waijop) Laat maar komen de storm, ik ben er klaar voor om de wind op te vangen Als de stormwind tegen me aanbeukt veer ik mee als een doek alsof wij samen dansen Kom maar op zomerbries ik voel je warmte al denderen mijn hart weet van geen stoppen te ontvangen van leven totdat ik zo rijk aan…

de zon speelt spiegelt zich trots in watergolven zeilen tekenen de horizon een windvlaag, een bewegen het bootje gaat overstag rode pompeblêden sieren het blauw en wit de Friese vlag ik lach mijn zorgen de vreugde tegemoet net als de visser die een goede vangst doet nu is veel dichterbij in dobberend geklater geen pijn bij een…

kijk, daar ligt een lijk doodeng, zo midden op de straat een medemens maar dan dood een lijk lijkt op hoge nood in sommige landen heeft men een andere kijk mbt tot religie en staat zaait men dood en verderf ter verheerlijking van het eigen gelijk onbeweeglijk…

De gekte waart hier rond in witte doeken, Geruisloos en gestadig slaat zij toe. Het is een lief soort kolder, je moet zoeken Welk kwaad zij doet - maar plotsklaps ben je moe. Je rede of verzet zijn niet toereikend, Geen aards begrip aan deze pest gewaagd. Geleidelijk als op een golf gelijkend Dringt ze naar binnen, zelden ongevraagd Maar…

Vlaag van vreugde en welzijn Aanschouwen van de golven is zo fijn Met een rustig gehoor op de achtergrond De sfeer is zo mooi, iedereen zo pront Onbelemmerd zijn wij op ons mooist Extravert; iedereen is ontdooid…

er is een reden waarom ik doe alsof ik niet bibber evenzo dat het lijkt of ik stroef in pak sta terwijl mijn hart ritselt als een populier en mijn botten krakken gelijk aan on-ingesmeerde scharnieren weet je, ik vroeg mij eindeloos af waarom gedichten toch steeds korter lijken te woorden, terwijl het binnenin mij zinnen waait en ik probeer…

Je mag er zijn, Zei ze Net als ieder Ander mag je er zijn En, Toen ik Er eindelijk Durfde te zijn En voor het eerst zei Wat ik vond En wat ik dacht En ik voor mijn mening uitkwam Zei ze in Een fractie Van een seconde Dat ze het niet Met me eens was En toen was ik Al meteen klaar Met het er Durven zijn…

De luchten bijna tastbaar boven zandheuvels met stugge pluimen, dragen schuim op witgebroken wolken over afstand de mooiste van dit land. Een enkel spoor verdwenen waar de elementen schaven en schuren aan de voortdurende verandering dat waait over dit onherbergzaam…

traag wiekklapt de witte vogel door de lome tropenlucht nog niet wetend waar te gaan zijn ogen scherp beweging wordt gezien hij duikt natuur gaat zijn gang laat enkel sporen na eens klaar zijn blik in het rond weer kiezen uit alle richtingen zoals de witte vogel zich vrij voelt om te gaan zo voel ik mij…

laat het regenen laat het plenzen verzuip me windkracht twaalf stormt door mijn tuin laat het donderen laat het bliksemen elektrocuteer me leef me striemende pijpenstelen zielschurende wind leef me ik trouw je leef met mij doorbloed dit hart breek beide ogen open sla de muur uit mijn oorschelpen licht het schedeldak gooi weg…

Wat vogelvrij is, wordt gevangen. Een vogel is een rijke astronaut die zich aan geen tuig laat behangen.…

licht wil ik einders voorbij gedreven mijn zucht verhuld in kabbelend water juventus speuren indigo dromen vol nachtviolen en langs de bedding echo’s verzaden naamletters raden in bovenaards blauw ongerijmd tijd met rijp camoufleren halfweg het water tijstromen spelen lachsalvo’s delen in aurora-rood naakt zal ik gêne voorbij…

behoedzaam zet mijn voet zich neer tussen koraal en schelpen ik volg de waterlijn voel de warmte van de zee de flauwe streling van de wind langzaam ga ik verder voel de vrijheid en loop zo mijn gedachten in…

bevrijding van mijzelf van mijn kleinheid mijn verwarring en mijn pijn maar vooral van mijzelf als ego die de wereld verkleint in alles wat gebeurt perste ik mijn ideeën bevrijding om te zien vanuit de ruimte waarom ik ben geboren en wie ik was toen ik nog niet dacht en mij zelf niet beperkte maar zag vanuit de stilte bevrijding waarbij…

Je hebt nu wel twee dezelfde sokken aan. Wanneer niet? Toen niet. Toen op het terras met A je had toen twee verschillende sokken aan ik vond dat een goed teken, maar vraag me niet waarvan Waarvan? Al sla je me dood, maar wel een teken. Je spreekt poëzie Poëzie is om te spreken, dat is een openslaande porte-brisée deur De hele…

dat ik zo-even jouw liefde niet verstond, mijn leven verafschuwde in de melaatse ogen van de nacht, de zucht naar wat ik meer had willen zijn drijft deze dag naar de zin van dit bestaan het sterven kent geen namen, het kiest naar de redeloosheid van begrip, vergankelijkheid treft ons allen maar geef mij de ruimte om klein te zijn ik…

hier op de plas mijn scheepje dobbert barende kapitein Ahab zou tevreden geweest zijn midden op de plas geen spiegel, dat niet maar wel strijkbaar de beeltenissen van zielen onder alleen op de plas de zee en ik hoe zij spreekt tegen mij troost biedt de schuimkoppen ver houdt ver van op de plas bereik ik de kim nooit…

getekend leven getraceerd in verstikkende verstrengeling hoe verdicht benauwd en toch toch sporen van hoopvol blauw hemelgericht vastgenageld verlos mij! anomaliseer mij niet langer! mijn paradigma heeft recht van bestaan laat mij vliegen mijn eigen kim tegemoet zonder te smelten gun mij --- Bij: "Beproevingen" van Laurens…

boven mij spant blauw de kroon de ondertoon een bloemenwei mijn jeans is hemels ik trek het groene t-shirt uit de wind speelt nu opperhoofd alles is wild en vredig als vergedragen kindergeluid en in het verre westen troont nog lang geen zon…

Vlieg witte vogel over mijn huis laat je vleugelslag horen zwenk op de wind bij helder ochtendgloren. Of draai vanaf strand en duinen over branding van de zee neem boven het ruisen mijn verlangen over de horizon mee. Strijk neer witte vogel waar ik verwacht dat gedachten tot rust zullen komen geen pijn of angst zal zijn maar alleen vervulling…