1130 resultaten.
ons geweten speelde parten
hartenkreet
3.1 met 9 stemmen
3.772 nu is het stil
en al wat ik verwachtte
was benéé mijn trots
een gil
kwam al te plots
en ik begreep
en gij bekwam
ter late ure
toen de nacht
als een deken u bezwoer
en ik u raapte
van de vloer
waar u te neder was gedaald
wij hebben elkander
nooit bezeten
al klinkt bezit
als een nood in het koren
doch wij schoven en leunden
met en…
13.00 uur
gedicht
2.7 met 23 stemmen
28.697 Aangebeten
vruchten, taart in zijn sarcofaag verdroogd,
vleesresten in je zakdoek uitgespogen,
brood dat onder een mossen deken lag.
Nu, het is tijd, ga zitten. Eet. Wees stil,
niet mopperen. Eet, leef omdat ik het wil.
----------------------------
uit: 'De Uren' (1995)…
Oud & Nieuw
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.053 vandaag lees ik de laatste bladzij
onopgemerkt gaat dit jaar over
in herinneringen van allerlei
van ontluikende lentekleuren
overgaand in schaars geklede
zomer bracht de herfst regen
die overging in een witte deken
nog voor de winter zijn intrede
deed, zal de avond opgaan
in 'n kleurrijk palet dat het
nieuwe jaar welkom heet…
Jouw stappen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.979 Wij zijn passanten in de tijd
Waarbij ik jou passeer
Ik luister naar jouw stappen
welke ik waardeer
Geluid in een lichte tred
Helder klinken de keien
De stappen worden gezet
Jouw naaldhakken breien
Een warme deken
In een vriendelijke sfeer
Zoals is gebleken
Telkens, keer op keer
Dank je wel…
De kaars van jouw
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
895 Ik zie niet wat je bedoelt, de eindeloze vraag
die je van mij verlangt, de brandende kaars
op tafel, het gezicht dat niet oplicht
de twijfels die rond mij verschijnen,
de geur van jou liegt niet, het is een mist
het is een deken over me heen
wees niet de verstikking die mijn adem
wegneemt, blijf me zien, blijf praten
ik wil je net als toen,…
Een lentedag in januari
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
563 Onder een uitgestrekte grijze deken.
Denken mijn gedachten in euforie
Geen uitglijders in deze winter.
Het is een lentedag in januari.
Een zonsondergang tijdens het diner.
Dat verlicht de onhebbelijke calorie.
De dag opent al mijn zintuigen.
Het is een lentedag in januari.…
vergeten kind
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
596 mijn huis werd een doos
met zwakke muren
het was stil daarbinnen
in dat huis zonder ramen
mijn oren had ik niet nodig
nergens noemde jij mijn naam
geruisloos verdween ik
in een verborgen bestaan
op onze onmachtige liefde
legde de nacht laf een deken
het kleine meisje van Madrid woont
in herinneringen op papier
alles wat geschreven…
Bedding
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
455 Onder de wollen deken lik ik de wonden
en helen de goden jou en mij.
Door aanhoudende poem-poem-poem
duik ik er weer in, ook al is
mijn bed heel moe van mij.
Ook al slaap ik niet, het filmscherm
toont de meest boeiende beelden.
Achter mijn oogleden is een donker heelal.…
Mediteren
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
568 Bedekt door passie
voelt de deken van satijn
als de zomernacht
die de herinnering leidt
wat sierlijk is ingelijst.
Transparant verlicht
op de nachtkast naast het bed
is de droom tastbaar
met glinstering in het oog
bedwelmt door geur van jasmijn.…
Haiku 4#2
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
478 Boegbeeld
Gekrenkte haren
strijken tegen de wind in
alle hens aan dek.
Lichtpuntje
Langzaam keert het tij
boven schuimende wolken
een zilvermeeuw krijst
Mei
Het ei is gelegd
in geborgen nestwarmte
de lente vliegt uit
Juni
De zomer ontploft
een vlinderhart staat in brand
de maan lacht een traan…
Toekomstbesef ?
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
588 Mensensporen dekken
modderlagen van emoties
vervagen nimmer.
Vlinders begraven
beeldend vervagend herfstlicht,
mist als berusting.
Afwijking bestemd
besmetting van ons gedrag
de dood blijft ongetemd.
Open kruispunten
in werelds toekomstdromen
door details bepaald.…
Exit Mule
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
525 De katapult van Moroni
Het dak was er niet meer
De muren waren rood
De vloer was rood
De doorgestikte deken,
met de hand gemaakt door oma, was rood
De ruiten waren rood
Alles was rood
Stukken van de muilezel ingewanden en botten
faecaliën en haren
lagen verspreid
door de kamer
samen met stukken
dakpannen en kalk
Alles was rood…
Winter Haiku
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
622 Opeens is er sneeuw
Vertraging op de wegen
Slow motion verkeer
Een witte deken
Bedekt het vertrouwde beeld
Een nieuw perspectief
Een sprookje begint
De ijskristallen helen
Natuur alchemie
Een winter wonder
Moeder Aarde transformeert
Al wat was wordt nieuw
Het oude vergaat
Voedsel voor wat komen mag
Het nieuwe ontkiemt…
nu ik je nooit meer
netgedicht
2.8 met 23 stemmen
360 nu ik ie nooit meer aanraken kan
je werd bedolven onder lagen zand
rouw ik als een wilde olifant
waak ik bij je graf
dek ik je met bloemen toe
schreeuw ik het luidkeels uit
nu ik je nooit meer strelen kan
noch zoete woordjes fluister
je handen niet meer voelen zal
rouw ik als een radeloos dier
mijn handen grijpen diep
en droevig in…
Nobel
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
901 mag zij uitschreeuwen
naar de neutronieten
of zij gadeslaan
verzuimen te dansen
zonder klank
bewegend in
verlammende handen
vastklampen
aan een elastieken
berichtenlijn,
die reikt
en terugveert
een verlangen naar
het ontsnappen
uit de naden
van de gestikte deken
in kleurrijke beloften
vurige warmte,
de duik
naast…
verleden
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.192 krakend geluid
waar voetstappen verloren
op een zilverwit deken
van versgevallen sneeuw
stilte doorbreekt
in deze engelennacht
de zoektocht naar dromen
mijn hart verwarmt
zal een ster haar geschitter
hoop laten herleven
elke stap dichter
naar eindeloos geluk
waar een wit tapijt
toegesneeuwd
stap na stap
mijn verleden achterlaat…
nocturne 2 (Osaya)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.033 dek me toe, Osaya
bevang me
met je adem van hars
sluimer
in de drang van stilte
draag me over
aan de goden van weleer
het is nacht, Osaya
de sterren
deemoedig bewaren
het geheim
van ons verlangen
de wind zwijgt
over ons lot
beken, Osaya
hier in het zand
van de gestrekte woestijn
tieren geen leugens
hier is alles
waarachtig en…
Zonder stamboom
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.100 hij nu van lijnteelt
van terugfokken of outcross
voor hem was dit hondsgezeik
tegen eender welke stamboom
mijn grootvader koos voor
een jonge hond
met een lange, rechte rug
mannelijk moest hij
op zijn vader lijken
“een reu met moeders trekken
is miserie zoeken”, vond hij
het was de tijd
toen de honden nog gingen
‘staan’ voor het dekken…
De zwerver
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.521 Op het hoekje van de straat
Met zijn zijn fles en zijn viool
Een slok om te kou te verdrijven
Dat is de taal die hij verstaat
Gehuld in een versleten deken
Staart hij naar een witte duif
Zoekend naar de laatste kruimel
Die de eenzaamheid even doet doorbreken
Wachtend op de koude nacht
Die spoedig zijn intrede weer zal doen
Denkt hij aan…
Als het donker dreigt
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
1.376 Schuil niet mijn kind
want onder de deken
wacht enkel nog meer duisternis
wees niet bang voor wezens
uit het land van de sluimer
waar schemering heerser is
het zijn slechts wat schimmen
die vanaf het zonlicht
de avond zijn binnengegleden
ze trekken uit de hemel
- voor hen die slapen gaan-
het nachtgordijn naar beneden
rust nu mijn…
Witte winterstilte
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.020 Wakker worden in een wereld
die plots alle kleur verloren heeft
waar alles geruisloos en anders is
door een zachte deken van sneeuw
en aan tak en stengel witte wimpers geeft
waarop met speelse schittering
in glinsterende schoonheid
een winters zonnetje schijnt
dat voelt als een geluksmoment
dat in winterse stilte gedijdt
en zo kan bekoren…
Nagelranden
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
815 Hang niet langer aan mijn lippen
lik liever mijn vergiftigd hart
even maar, een vleugje nippen
van mijn ondragelijke smart
kijk niet langer in mijn ogen
knijp je ziel uit in mijn handen
even maar, half krom gebogen,
diep onder zwarte nagelranden
rust niet langer in mijn armen
maar draag me naar de overkant
op een deken van erbarmen
over…
Werkelijkheid.
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
510 naar het groen
het spreekt mijn taal
het is de stilte die samen
met het daglicht kwam
'k vlucht niet langer weg
in dromen of twijfels
deze passie was
niet meer te dragen
bijna mijn ware indentiteit
verloren ik geniet nu van de
rust die uit zich zelf ontstaat
de werkelijkheid neemt
het over van de schaduw
die als een deken…
Onschuldige dader
hartenkreet
0.0 met 3 stemmen
1.360 Dit grote lichaam, jou welgezind
Een plek om bij te schuilen
Zekerheid, te worden bemind
En de vrijheid om te huilen
Een kleine deken kan volstaan
Mijn lijf zal jou verwarmen
Ik ben een sprekend, levend bed
Met veilig sluitende armen
Je kleine neusje vol met snot
Smeer het maar aan je vader
Wie kan er enige boosheid voelen
Naar zo’n onschuldige…
In serene stilte
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
549 jij stuift
met sluiers sneeuw
waarin een gouden zon
zijn licht laat breken
vlokt in
serene stilte
traagheid tot een
witte deken rust
met ongerept
heb jij de aarde toegedekt
die nog in winterslaap
haar krachten spaart
jij kleine winterfee
neem ons maar mee
voor een dans op de kristallen
in de eerste sneeuw die is gevallen…
Love, la-la-la-la..
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
577 Een klein bericht, ze gaan de Love Boat slopen
Het slenteren aan dek, de blauwe zee
Wie voer niet in gedachten met ze mee
En vond er warme liefde in de tropen
Die cocktailtjes en iedereen was blij
De zeventiger jaren zijn voorbij.
----------------------------------------
De Pacific Princess, waarop de tv serie The Love Boat
werd opgenomen…
Meer
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.793 Op het dek lag een vrouw te baden in de zon.
Er was een hond die op en neer liep
en naar luchtbellen blafte,
of naar vissen die vanuit de diepte iets wilden zeggen
en niets aan de rivier veranderden, aan hoe
ze daar lag als in de armen van een man.
Er was een schipper die traag naar mij wuifde.
En? Niets. Er gebeurde niets.…
TROUWE DOOD
poëzie
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
936 Zacht voel ik u als nacht,
als aarde die zal dekken,
een moeder die me in sluimer lacht
en niet mag wekken.…
Was het nog maar even
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
550 ik dek de tafel voor twee
net als gisteren
en wacht
wacht tot niemand komt
in stilte eet ik
de nu nog warme maaltijd
en kijk nog een keer
op een zwijgende iPhone
wetend dat ook jij kijkt
zal ik zwak zijn
de onaangeroerde maaltijd
verdwijnt de vuilnisbak in
het theewater kookt
teken hartjes op het raam
dat naar buiten loert
tegen…
De scherpe kantjes
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
497 ben ik de druppel
in een regenbui
het blaadje dat
dwarrelt op de wind
een spelend kind dat
zand het einde vindt
ik voel hun
eenheid in bestaan
het samen gaan in
tal van vormen
om zo leven zijn
gestalte te geven
waar harmonie
als warme deken
de scherpe kantjes
laat verdwijnen van
donkere schaduw als
zon te fel gaat schijnen…