555 resultaten.
De geur van mist
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
476 Een afdronk van gebluste turf,
een hint van verbrand hout
of bruinkool uit vervlogen dagen.
De overwonnen zwaartekracht
kun je ruiken, zodra de bomen
tot donkere schimmen vervagen.…
DOODSSTRIJD
poëzie
4.2 met 12 stemmen
5.155 het paradijs is verbrand: ik proef roet,
dood, angst en bloed.
ik ben bang, ik ben bang voor de dood.
ik kan hem niet zien,
ik kan hem niet zien,
maar ik voel hem achter mij staan.
hij is misschien rakelings langs mij gegaan.
hij sluipt op zware geruisloze voeten onzichtbaar
achter het leven aan.…
requiem voor George W. Bush
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
875 jouw groene nacht verbrandde gisteren dromen
van zand, woestijn onder een witheet licht
bommen ontploften, helderder dan sterren
over het stille zwijgen van de palmen
oorlog verbrandt, en ook het fosfor
het bloed, het vlees, het leven
vloeibaar kristal van een bedrog waarin als bliksem
onverbiddelijk groen zuur van een lichtzinnig vuur
kom…
Dit omwille van
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.122 waar waren we gebleven
o ja,dit leven
nemen geven
leven
even
alles willen zien
proeven ruiken
tussen kannen
en alle kruiken
lachen huil´n
zweven
o ja
leven
de tijd tikt door voor iedereen
met ze allen
of toch alleen
waren we gebleven
o ja,dit leven
verbrand alle schepen achter mij
omwille van de vrijheid
haec libertatis ergo
omdat…
Uit de diepte
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
625 Moddersloot
Geen gevaar
Half ontbloot
Water in je laarzen sopte
Van tijd geen gewaar
Nooit moe
’t landschap aan de rand
Snoven het leven
Jij en de rivier dreven
Doake langs de waterkant
Je jeugd waar naartoe
Drijfhout brand
Duden roken
Je kop verbrand
Eendenkroos in je haar
Je Wereld zonder gevaar
Koemist over ’t land
no nintendo…
Ordelijk?
netgedicht
1.0 met 8 stemmen
497 Zoals het gebeurt, vermaken
wij de herinneringen, zo is
de barre tocht, rechter –
linker hand ineengeslagen
onbeholpen religie uitgevoerd,
waarin menig dagboek is verbrand,
verhoedt de werkelijkheid in
verhalen rond te treuren om te vaak
herhaald te worden, vervreemding
van hun oorsprong, als ik dat schrijf
wordt dat meestal zeuren en tracht…
Ordelijk?
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
500 Zoals het gebeurt, vermaken
wij de herinneringen, zo is
de barre tocht, rechter –
linker hand ineengeslagen,
onbeholpen religie uitgevoerd,
waarin menig dagboek is verbrand,
verhoedt de werkelijkheid in
verhalen rond te treuren om te vaak
herhaald te worden, vervreemding
van hun oorsprong, als ik dat schrijf
wordt dat meestal zeuren en tracht…
Chromosomen
netgedicht
2.2 met 10 stemmen
694 mens verwerkt, de
verwarring versterkt de
beelden, om die mee te
voeren in “dood tij “om me
argeloos de mond te snoeren
met onbekende woorden, om
de sterfelijkheid met zijn
handlangers te bedwingen,
zwervend voor de poorten
van de onmacht, blijven boeken
zonder lezers, tot stof vergaan,
teruggebracht tot schimmel,
worden niet verbrand…
Wat onder is, komt boven
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
630 Iedere zucht
wordt breed uitgemeten
in een te nauwe context
Peinzend
schrijf ik “ zelfbezinning “
in ledige hoofden
Hun woorden schreeuwen
op de blinde muur
die zij steen voor steen bouwen,
liefdeloos
Zij donderen
als jaloezie hen messcherp souffleert
en zij zachtmoedigheid verwoesten
Als kleinzerige dwazen
verbranden zij…
Apocalyptische wederopstanding
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
530 In donderend geweld is verzet gebroken
mijn huid gescheurd en wonden open
ledematen met lood verzwaard
de adem afgesneden
rotsen geteisterd door beukende golven
stranden gespoeld tot stinkend drab
duinen geëffend, vervallen,
bescherming verloren
velden bruin verbrand door de droogte
wouden in vuurzee opgegaan
dieren door dorst gestorven…
Plantte bloemen in het zand
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
613 de zon verbrandde
koele regen
het licht verschraalde
stoffig kleur
de wind verstoof
langs vele einders
de vleugjes van
hun vage geur
droogte schrompelde
de jonge bladeren
bracht de plant
weer tot woestijn
mijn bloemen
en hun schoonheid
mochten er
niet langer zijn
wel stenen
die ik keerde
hun schaduwzijde…
Verder uit de kust
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
665 ik groef koel zand
legde dat op warme
eindeloze benen
met liefdevolle hand
we waren op het strand
verbrandden voeten
in de gang naar zee
zij fluisterde verkoeling
golven namen ons snel mee
steeds verder uit de kust
hitte werd met schuim geblust
daar dreef je aan mijn handen
in het spaarzame oranje pas
toen braken voor mij alle banden…
Stenen die ik keerde
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
747 zon verbrandde
koele regen
licht verschraalde
stoffig kleur
wind verstoof
langs vele einders
vleugjes van
een vale geur
droogte schrompelde
de jonge bladeren
bracht de plant
weer tot woestijn
mijn bloemen
en hun schoonheid
mochten er
niet langer zijn
wel stenen
die ik keerde
eindelijk hun
schaduwzijde bloot
het vage…
De mannen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
632 Het topje spat woest uit elkaar
en lijkt exact op je weet wel
Maar de mannen blijven liever
van haar blote lichaam dromen
dan op wrede wijze en rancuneus
als heksen verbrand te worden.…
in rafels die dan overblijven
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.504 je had handen te over
stuurde de tijd en je lijf
verbrandde de uurtjes
je lachte om zwakheid
verachtte gezeur, bij jou was
de deur voor niemand gesloten
vannacht is die cirkel
doorbroken in pijn, je lichaam
wilde jou niet meer zijn
je had het roepen gehoord
de klachten verstaan, maar
de zorgen als last afgedaan
want jij was toch…
Tintjes rood
netgedicht
5.0 met 37 stemmen
503 en in weerkaatsing
hun licht in water
laten dromen
de eerste warmte
raakt onze huid
die zoveel licht
opneemt dat het
vergeten wordt
waar lente alles
laat ontkiemen
worden mensen
opnieuw geboren
uit het winters wit
dat mee kleurt
met de seizoenen
naar het donker
herfstachtig rijp en
bruin van het vele tuin
het eerst verbranden…
toeristenoord
netgedicht
3.4 met 38 stemmen
309 golven
die verborgen zijn
onder keiharde rots
schuren wel de kusten
met afkalvende kussen
pas met een strand
waar boten meren
en mensen zwemmen
kunnen zij hun
investeringen met
rendement veilig stellen
aan de natuur
wordt niets gevraagd
de vissen zijn door
de drukte verdwenen
het schaarse groen
is in alle vuurkorven
verbrand…
Op de verbrande hoeven melden de hanen de dag
poëzie
2.9 met 11 stemmen
2.833 De hanen melden de dag,
als zij immer deden.
Gisteren woedde de slag,
gisteren heerste de vrede...
De hanen melden de dag.
De hanen riepen het licht
over de wereld uit,
toen het doofde in een aangezicht
donker van aarde en kruit.
De hanen weten niet
hoe rood de morgen is,
die hun eeuwen oud lied
krijst door de duisternis.
De hanen melden…
misère
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
871 de makers van misère
zijn meesters van de daad
ze wonen riant buiten
zitten nooit op zwart zaad
de makers van misère
gaan te kust en te keur
reizen rond de wereld
zorgen voor malheur
de makers van misère
krijgen altijd hun zin
treinen botsen ontsporen
gebouwen storten in
de makers van misère
zijn lang niet levensmoe
verbranding verminking…
Eén ding is nodig
poëzie
3.6 met 34 stemmen
5.426 Indien ik ook tot onderhoud
Des armen al mijn goed en goud
Had uitgedeeld, zo ik mijn leven
Als offerande had gegeven,
Indien ik mijn lichaam verbranden liet,
Wat nuttigheid zou het mij geven,
Had ik de liefde niet.…
Huishouden
gedicht
3.2 met 64 stemmen
29.136 Deze theedoek scheur ik
bedachtzaam doormidden
Het vaatwerk laat ik
achteloos op de vloer
te pletter vallen
De bak met zeepsop
keer ik rustig om
boven het vloerkleed
Met ons nieuwe broodmes
snijd ik zorgvuldig de zitting
van de bank aan repen
De gordijnen bevielen
me allang niet meer
Uit de keuken komt de geur
van verbrand voedsel…
Wat triggert mensen ?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
505 Of we onszelf verbranden,
in angsten en depressies.
Hoe we onszelf verslaven.
In woede doen uitbarsten.
Kritische blikken,
kunnen ons doden.
Een enkel woord,
is al genoeg.
Gedachten maken onze hemels.
Of onze zelfgemaakte hel.
Ieder mens maakt zelf munitie.
Als verworven mensenrecht.
Iedereen haalt trekkers over.…
Liefde te leen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
479 heuvel onbereikbaar
verdriet in tranen verkleed
de berg was steil en glibberig
met verraderlijk losse stenen
de top in de verkleumende mist
verdriet in tranen verdwenen
ik wil springen maar ben verlamd
ik wil voelen maar ben beschonken
ik wil ademen maar ben verkrampt
verdriet in tranen verdronken
zij is mij ontnomen
vuur had haar verbrand…
MET TWEE PENNEN GESCHREVEN
hartenkreet
3.8 met 21 stemmen
2.906 ik ben de weg naar niemandsland
het hete zand waar je voeten verbranden
ik ben de vloed de gesel der stranden
ik ben de gekheid de waanzin ten top
ik ben de galg de valbijl de strop
ik ben migraine de kanker en pijn
ik ben de adder het giftig venijn
ik ben de wreedheid de grijns op je lippen
ik ben het schip dat loopt op de klippen
ik ben de…
Sonnet van het bed
gedicht
2.2 met 21 stemmen
9.312 het ruikt zijn oorsprong, plonst in water
van lakens, wollen golven, doorwaadt er
kussenbranding, doorzwemt het ledikant
dat ooit als oerzee dampende het strand
likte, het ongeziene, verbrande land
dat de gast wacht die uit zee kwam, later.
---------------------------------------------------
uit: De wijn is drinkbaar dankzij het glas…
Levenslang trouw
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
478 Het klokje had hen niet gewekt:
ze waren in hun slaap verbrand.
Dit feit werd 's ochtends pas ontdekt.
Hun ouders hadden zwaar het land
en voelden zich gebroken.
Vervolgens werd er diep getreurd.
Er voegde zich een tante bij,
die hoorde, wat er was gebeurd.
Ze zei: 'Maar één ding maakt me blij:
ze zijn gestopt met roken.'…
Knekels rollen
gedicht
2.6 met 7 stemmen
4.532 Klei is eigenlijk het enige dat helpt
in een eeuw van afbraak en wederopbouw
in een eeuw waarin niet alleen de schoonheid
niet schoonheid alleen haar gezicht heeft verbrand
in een eeuw die ieder van ons baarde, grootbracht
en voedde, een eeuw weer van doorbraak en woede
een eeuw die ons doorgaf tot waar we staan, in
een moegeprezen moegestreden…
tweeschrift
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
523 ik ben de weg naar niemandsland
het hete zand waar je voeten verbranden
ik ben de vloed de gesel der stranden
ik ben de gekheid de waanzin ten top
ik ben de galg de valbijl de strop
ik ben migraine de kanker en pijn
ik ben de adder het giftig venijn
ik ben de wreedheid de grijns op je lippen
ik ben het schip dat loopt op de klippen
ik ben de…
Nieuw jaar
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
689 zeventien
De ijzel is na één dag al verdwenen
Weg koude handen, wangen, neus en tenen
De school gaat weer beginnen zo te zien
Een jongetje, gelaarsd, speelt vliegmachien
Er dansen paraplu’s over de stenen
Het is begin tweeduizend zeventien
De ijzel is na één dag al verdwenen
Vervaagd zijn kaarsjes, goud en haute cuisine
De kerstboom is verbrand…
vandaag
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
497 we gingen fietsen met dat kind
de dijken over
dwars door groene weilanden
haast was geboden
de dag diende geplukt
en weken bbq nog in te halen
Terrasstoelen
stonden verregend in de tuin
het zwembad
was allang geleden opgeruimd
en iedereen zei niet klagen
We zwommen maakten vrienden
dronken bouwden we zandkastelen
en schouders verbrandden…