6892 resultaten.
Ons Lieve Heer op Solder
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.024 Ach - U kent het denk ik wel
dat lieve kerkje in de stad
waar de Amsterdamse mensen
dicht bijeen waren gekropen
Om te zingen van de Heer
die daar zijn Huis genomen had
op een zolder waar de duivel
nog niet binnen was geslopen
En zo zochten zij elkaar
die jaren daar - terwijl men bad
dat de tijden zouden keren
en de hemel brak weer open…
Kerstkind
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.796 Je kijkt het aan
en het borrelt van binnen
Een stukje vreugde komt omhoog
Je zou een liedje willen zingen
Je ogen houden het niet droog
Je voelt je een vulkaan van liefde
Dat heeft dit kindeke gedaan
Het was de mensheid
die je griefde
Maar je enthousiasme
komt eraan!…
Papier
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.042 Al mijn plussen en mijn minnen,
De gevoelens van ergens daar binnen.
Al mijn lief en al mijn leed,
Dat me lachen of huilen deed.
Al mijn taken en mijn zorgen,
Steeds weer voor de nieuwe morgen.
Tja belangrijk zo'n velletje papier,
Voor mij wel, lees maar hier.…
Haar vroeger naakt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
877 Wanneer de houten deuren wijken
op de tocht (op avonden van harde wind
en hoorbaar sissend water), is zij het steeds
die bleek & rechtop in de kussens
de kamer binnen komt -
ze zegt geen woord,
maar speelt haar weemoed in gegiechel
om een alledaags verleden (haar vroeger naakt,
ooit glad & harig van verlangen),
en laat zich gaan vanuit…
Spiegel
hartenkreet
4.4 met 22 stemmen
2.876 De lege blik in zijn ogen
De tranen die nauwelijks drogen
Het verdriet dat niet weggaat
Geen arm die om hem heen slaat
Geen schouder om op uit te huilen
Zijn ziel zit vol schrammen en builen
Hij heeft niets meer om te winnen
Dat weet hij ook, diep van binnen
In gedachten loopt hij door donkere mijnen
Hij wil van de aardbodem verdwijnen…
Vioolmuziek
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
507 Snaren pakken gevoel beet
dat niet valt te verwoorden
zo gevoelig komt het over
en raakt het diep van binnen.
Emoties geven tranen
zonder reden van verdriet
waar ook vreugde achterblijft
maar spanning wegneemt.
Leven met begrenzingen
weloverwogen keuzes in ritme
liedjes zonder zang
alle deuren mogen open.…
Gustav werd gestuurd
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
1.085 touwtjes
Gustaaf stempelt bij goed betaalgedrag
Nota Voldaan op Koninklijk Gezag
stevig voor doordruk op het origineel
Thuis bewaart-ie de blauwtjes
ze zeggen louter voor het ceremonieel
evenwel met groot doorsmeernut
schuldenaars staan nog echt voor schut
Heel ons noorden is voor Vattenfall afgezocht
op een stempelhok met uitstraling binnen…
Lonneke
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
494 Haar korte bonkige benen
stampen in de wind
volwassen zijn haar passen
de lach is nog een kind
haar handen draaien sierlijk
zij wijzen naar de lucht
ballonnen zweven door elkaar
zij kijkt en straalt en zucht
haar ogen staan wat scheef
het neusje wil naar binnen
haar tongetje gaat nooit op slot
beweegt haar eigen zinnen
elke dag is…
In het oude bewust
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
967 de zouten van mijn lichaam
verlangen naar die achterbleven
binnen dit ogenblik van tijd
draag ik ze met water
omdat de zee mij niet verlaten heeft
toen ik haar verliet
de tranen die ik nu vergiet
getuigen brak van spijt
eeuwigheid van simpel leven
en sterven ben ik kwijt
geen van mijn prille vormen
bacterie worm pantoffeldier…
Het komt vanzelf
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.090 Je hart is open maar verward
jouw rust in onrust
omdat het van binnen waait.
Geen woorden of zinnen
bedruipen wat op je maag ligt
en nee, het is niet zuur.
Je ademt nu even heel diep in
en blaast het net zo langzaam uit
dat je ligt, en je ogen sluit.…
Was het soms de zee ?
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.178 Was het soms de zee
die diep van binnen iets verried
wanneer zij met haar wilde lijf
haar zoute sporen achterliet
wanneer ik wegliep van haar lach
en van het strand haar ogen schiep
als duizend parels van geluk
waar ik getijdenlang in liep
Ik wist het niet waaraan het lag
maar sliep van haar de koele nacht
wanneer onzichtbaar zij haar adem…
tussen mij en de zee
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
665 nacht was ik dicht bij je
en in het bewegen van de golven
verbeeldde ik me
twee vleugels in mijn adem
onze liefde werd een vogel
sierlijk en vol witte veren
meeuw, zei ik zacht
en jij verlengde het landschap
aan de toppen van je vingers, zoals een horizon
glinsterend
geheel en al zee
met de branding waarin ik naar binnen…
gevoel
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.495 Ik weet dat ik geen prater ben
Echt gevoel dat houd ik binnen
En als ik dan naar woorden zoek
Weet ik niet waar ik moet beginnen
Ik probeer het altijd goed te doen
Sta voor alle vrienden klaar
Maar als ik zelf een schouder wil
Voelt dat van anderen toch wel raar
Ik sluit me op in mijn verdriet
Ban allen uit mijn dag
Maar plotseling gaat…
DroomFabriek
hartenkreet
4.4 met 14 stemmen
911 Knussig warm en wegverborgen
gecreëerd leven in haar eigen geest
buitengesloten zijn al haar zorgen
nu alleen nog maar plezieren en feest
nee, even geen werkelijke aardse dingen
binnen de omheiningen van het omarmen
alleen nog maar dromerig zijn en zingen
de hele wereld met haar leven verwarmen
ze wil houden van gehouden worden
geen onvertogen…
dank u
hartenkreet
1.5 met 4 stemmen
1.200 Een woordje van dank
Letters met kleur
Woorden met flair
Zinnen met liefde
Tekst met warmte
Mijn hart verblijdt
Mijn ziel verheven
Mijn ogen sterren
Mijn gemoed hoog
Bedanken doe je met je
Hele lichaam
Met je hart
Verwarmd door de vriendschap
Het onverwachte kwam
Het ongelooflijke werd werkelijkheid
Ik werd warm van binnen
Heel…
Je stem wist nog niet van sterven
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
758 Ik trad binnen
en weer buiten.
Halverwege.
Droefheid
veroorzaakte een geloof
in klaverblaadjes; een onuitgewerkte uitgave.
“Bomen kraken.
Ik hoor ze elkander strelen. Ik heb hen
en hun wereld lief. Het omhoog dwalen van een enkele vogel
tussen het wisselen van de stemmen.”
Ik loop me te pletter en neem afscheid van ieder.…
Zijn langzaam verdwijnen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.319 mijne
ik voelde de kou
zijn langzaam verdwijnen
verbonden als kind
voel ik nog zijn knuisten
pas later gebruikte hij
soms ook zijn vuisten
maar in de strijd
om bestaan heeft hij zich
nooit laten gaan relativeerde
en blies dan wat pluizen
het laatste gevecht
heeft hij niet kunnen winnen
het onzichtbaar venijn
zat te diep bij hem binnen…
de eerste zondag in november
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
672 grauwe wind grijpt parasollen
regen valt als blad de regen
kleurt de straten watergoud
binnen hangen hoog de lampen
boven een piano en een drummer
hun doorgerookte stemmen
gaan aan ons voorbij
een hand glijdt langs een rug
de wereld hangt op warme billen
vol van bier en rode wijn
er wordt uit volle borst gezongen
als in de late middagdienst…
Brugse kant
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
557 Nee, niet op zoek naar eigen ik,
naar binnen kijk ik niet.
Buiten,ook in de wintertijd,
kan je dat kant verfijnen,
verder klossen,je verliezen
in het dichten van de spreeuwen
stekelige stoppels op het land,
in de schelpen lijnen en de grote golven
aan het de waterkant.…
Als kaarsjes
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
2.322 Zo mogen we naar binnen,
die vlammen om ons hoofd,
in onze hand een kaarsje
dat na afloop wordt gedoofd
want kerstfeest is vol warmte
en vol van stralend licht,
we vieren de geboorte van
het Kind met blij gezicht.…
Paolo en Francesca
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
1.475 Omhandig
behelst hij haar
hele ziel, haar hele lichaam
Ze strijkt door zijn ravenzwarte haren
en laat haar tong de vrije lik
Hij riposteert
met een stevig beetnemen
van haar appelvormige borstjes
Ademhaling en gevoel
osmotisch
kosmotisch
chaotisch
Hij beroert haar rug
streelt de dijen
spreidt haar benen
dringt alzo binnen…
Alleen maar dansen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
705 In zweterige kroeg,
waar rook nog stiekem
in rondjes buiten geblazen
in kleding trekt,
durft de man geen vuur te vragen
en danst hij wat verlegen
rond de borsten van de dame
die het licht naar binnen bracht.
Hij wil haar vragen
mee te gaan
en met hem te vrijen
tot de zon
gaten in gordijnen prikt.
Hij danst wat verlegen.…
gedachten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
599 Mijn lustend lijf
Op het groene naaldtapijt
Scheurt mijn
Kleren binnen het portaal
Waar sporen van verlangens
Een diepe wonde,
Zomaar etter spuwt
De verdoemenis naderbij
Dat liefde soms is
Als ongewenst klatergoud
Theo wuestenbergs…
Allemaal steden
poëzie
3.6 met 8 stemmen
8.905 de stad weifelt over de huizen
de morgen vaart over de daken
de stad binnen
de zon staat op tussen de huizen
onder carillonmuziek
de mensen wandelen in het donker
als het elf uur is
de zon spoelt aan op de daken
aan het strand van de verten
ligt de stille zee der lucht
waarin het schip van een kerktoren
flikkert
in de buik…
Zolang ik jou bij mij denk
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
779 Ik kijk urenlang naar buiten
door een open raam
Doordat ik jou bij mij denk
zie ik je buiten staan
Dan verdwijnt opeens de stilte
die maakt plaats voor een geluid
vanuit binnen zoek ik je buiten
maar het huis kom ik niet meer uit
Ik heb jou hier niet nodig
niet om te houden van
Ik kijk gewoon naar buiten
of ik je daar altijd vinden kan…
Heimwee
hartenkreet
3.7 met 9 stemmen
1.677 En in die nachten, stil en zwart,
voel ik van binnen 't zeer!
Dan komt het heimwee weer in vlagen.
Ik kan haar niets meer vragen,
want moeder is niet meer...…
vrijdagavond
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
991 Zij pakt zijn hand
Hij lacht naar haar
Een gewone vrijdagavond
Genietend van elkaar
Een gewone vrijdagavond
Een gewoon cafeetje
Samen plannen maken
Voor het volgende dineetje
Hij pakt haar hand
Zij lacht naar hem
Een gewone vrijdagavond
Maar diep van binnen toch die stem
Zij gaat terug naar haar man…
Voor nu en later
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.007 Hij kent die griet- voor
zijn gevoel- van binnen naar buiten
Er ontstaat een samenspel van
blikken, spinnen en strakgespannen
lust
Haar jurk omsluit haar
rondgolvend lichaam zacht
en verdraagt zijn teder minnen
eerst langzaam, gevoelig
De gedachten kruisen elkaars
terrein van fysieke stralen
(eerste aanraking)
In een zomerse straat…
Laat je
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
628 Laat je tranen stromen
en je licht schijnen
Laat je warmte binnen komen
en je kilte verdwijnen
Laat je voeten zweven
en laat los je haar
Laat de bloemen leven
en toon een lief gebaar
Laat je brein varen
en schud een hand
Laat je ogen staren
teken in ’t zand
Laat je dromen bestaan
en vergeet niet
dat uren stil voorbij gaan
Niemand…
in de dagen van mei
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
688 de ochtend komt binnen
met het grote blauw in zijn handen
dwaalt verder, werpt bloemen in het water
en jonge schaduwen
die nooit genoeg van elkaar krijgen
leggen zich licht, klein en onkreukbaar
ik keer terug naar het begin
doe mijn ogen open, rond mij in armen
als knoppen zonder tegentijd
half verscholen
in het kortverhaal van stollende…