7277 resultaten.
Chaos van de "Big Bang"
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
446 Waar aarde niet is geschapen
of zee niet gegoten is
zelfs lucht tot niets geworden
licht in duister is verdwenen
nacht zich te sluimer heeft gelegd
verdwijnt ook kosmos in zwart gat
is materie nergens te vinden
kan energie nooit bestaan
zou ook maar een kern van leven
in chaos van “Big Bang” vergaan.…
In volheid gedompeld
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
660 ik voel het zachte
van stilgevallen blaren
waar onder een tapijt
van vergankelijke kleuren
het rusten is begonnen
en mijn ziel zich
al stervende bereidt
op een mogelijk baren
tussen het grijs van boven
en de melange van benee
voel ik me even zo heel
opgenomen
in een immense zee
alsof ik mezelf
met al het zijnde deel…
Verdwaald
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
953 voeten zijn verkeerd gelopen
volgen plots een andere weg
dan die uitgestippeld leek
er heerst een kille stilte
mist omsluit haar hart
zoute tranen kussen
de onwezenlijke waarheid
die ze in haar schoot
geworpen kreeg
een zee van bloemen geurt
zon baant zich een weg
door het wolkendek
hij omarmt haar…
Een slakkenspoor
gedicht
2.2 met 39 stemmen
28.524 En toch: zo donker als het in mijn varens was,
zo wit als ik ooit de zee heb gezien,
zo laf als ik stierf en zo vaak
kan er niet een geweest zijn.
Zag je mij dan niet?
Wie hoest? Het is mijn keel, niets anders.…
een handvol vleugels
netgedicht
3.8 met 22 stemmen
922 als jij mij kust
worden dagdromen bevrijd
uit de nacht
dan volg ik
het witte meeuwenspoor
en trek de zee
naar me toe
wij zien de vogels
vorm krijgen
jij zegt zachtjes
ik vlieg
en terwijl het laken
blauw golft
likken wij het licht
uit verdwaalde druppels zout…
leef
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
831 omdat jij onderweg niets tegen
gewerkt krijgt in taal
krijgshaftig is moed
en de roem komt nooit
aan is de zee in je oren
leugens en zalf
praat de nacht
wakker
als de muziek eindigt
gaan wij verder weg
in zuid
mijn heren
dames
de hel
of hemel
roept
leef…
water
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
539 zee,
een goed geoliede
machine
ben jij
dag en nacht
draai jij
op volle toeren
alle seizoenen
van het jaar
koud of warm
druk of kalm
wind of windstil
dat deert je niet
niets kan je
uit jouw evenwicht
brengen
jouw oneindigheid,
indrukwekkend
doch intimiderend
maar oh zo
prachtig!…
Netvlies ( voor J. )
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
717 Ik adem in,
ik adem uit,
ik weet dat de zee
op het strand blijft aanspoelen,
en dat bloemen zullen bloeien
om weer te verwelken;
ik weet dat de zon hoog aan
de hemel verschijnt en
uiteindelijk daalt
maar onveranderlijk
staat op mijn netvlies gebrand
jouw gezicht dat met de mooiste
open lach naar mij toe straalt.…
Onze handen samen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
810 In je klank en licht
te mogen verwijlen
is vreugde
De jaren samen
zijn bloemen geworden
in mijn gemoed
Onze handen samen
stil
in voelend verstaan
in de koude heldere winterdag
tussen de weilanden
en het krassen van de kraaien
Dat onze liefde
als een rivier zal blijven stromen
naar de witte zee…
jaar-ge-tij-den
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
677 de zee glooit en gloeit
wij zwemmen en zweven op
golven van geluk...
de nevel in wit
bedekt het land in eenvoud
het is zo mooi stil
de winter trekt aan
sneeuwt een strakke trui van ijs
binnen is het warm.…
Vrijheidsstrijd
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
562 vandaag geef ik mijn stem
aan hen die ongehoord blijven
niet dat hun verdriet niet hoorbaar is
hun bloed is even rood als 't onze
verheft de mensheid zich boven
alles wat de aarde lief is
en eigenen zij zich arrogant alles toe
sta op en vecht mee
geef de dolfijnen terug aan de zee
waar zij thuishoren…
Haar lied van delen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
499 ik hoorde de muziek
zag haar hand
en een stel ogen
het gezicht
zong met mimiek
een woord van mededogen
de taal verstond ik niet
maar in expressie
klonk het ruisen van de zee
ging mee aan land
dwalend op het strand
aan haar kleine hand
zij bracht mij thuis
in haar lied van delen
de wereld kon me niet meer schelen…
Een leven lang
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
648 om jou te lieven een leven lang
de hoogste toppen mee te beklimmen
drijven op de zee die roerloos lijkt te glimmen
de wereld opnieuw geboren mee zien te worden
te dansen op het ritme van regendruppels
om op te gaan in dichterlijke zinnen
waarin men schrijft over nachtelijk beminnen
zo wil ik zijn met jou mijn lief…
lichturen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
556 in het maagdelijk ontwaken van
de laatste herfstdag
schijnt zijn rode gloed van enkel
zon te komen
buiten dromen om -een zachte lach
de eenentwintigste dag
begint als windloos verder stromen
op jouw adem, binnenin
een eiland in de zee
verplaatst het water eindeloos
hoe broos is dit begin…
Zeemansliedje
gedicht
2.8 met 4 stemmen
8.442 Toen ik klein was
droeg ik een matrozenpakje
mijn moeder nam me mee
naar de vijver in het bos
daar aan een touwtje
liet ik mijn zeilboot varen
de bomen ruisten
de wind kwam van zee
nu is het vele havens later
en mijn moeder dood
nooit vond ik meer
zo'n veilige ree
-----------------------------------
uit: 'Een oud geluid', 2011.…
verwant
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
541 en de zee
zij zeilde voort
toen in mijn arm gelegen
een droom werd vermoord
nu ligt langs mij het zand
in dichte, witte vlokken
't treurt om eb en vloed
de dagen zo verwant
in mij loopt nu verloren
het kind dat speelt met meeuwen
waar kan zij dan nog tekenen
't hart met zilverzachte rand…
Oceaanschaduw
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
564 Het zal de liefde zijn geweest
met indringende geuren en kleuren
in verlangende lente zoals seringenbloesem
op jouw bed
nabij de zee
en ik hoorde walvissen
roepen, kilometers ver
ga je mee
hou je van me
in geluiden
van de branding
alsof ik in de schaduw was
van alles en het woeste schuim
die voortdurende herfstnacht
in de schemer…
Zij brak schoonheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
497 ik vond haar op strand
ontgroeid aan het zand
en zout van de zee
rankte in onstuimig
vallende golven
met wit bloeiend schuim
ik nam haar mee
maar zij brak schoonheid
in vertakte broosheid
stalde haar uit
op de scheidingsmuur
tussen duin en tuin
maar zij verdween
slechts een spoortje zand
dwarrelde nog op de rand…
De tijd
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
519 In de toekomst ligt de tijd verborgen
ongedacht en ongezien
met kleine of met grote zorgen
een helpende hand misschien
De natuur kan zich ontplooien
zonder tijd
geen rol voor de klok
dat is het mooie
Voor ons ligt een zee van tijd
die wij met ons schip bevaren
neem als bagage wat hartelijkheid
deel het uit en niet te lang bewaren…
het oog gaat brandend onder
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
597 waar aan de Kim
de paarsblauwe hemel
vuurrood aan stukken scheurt
helicopterstrepen
verdeeldheid zaaien
drijft een schommelige zee
en in de verte schraapt er traag
nog een bootje langs de einder
op het zand van het strand
spelen licht en schaduw
hun schimmenspel
het oog gaat brandend onder
de kijker ook
en dan de zon…
Door de liefde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
506 Door de onpeilbare diepten,
van de zee.
De dapperen zullen ons troosten,
maar niets of niemand,
geen mens gaat met ons mee.
Alleen de liefde in ons hart,
zal bij ons blijven.
Liefde zal zoveel sterker zijn,
zoveel sterker zijn dan smart.…
Zij kreeg een gelaat
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
560 God schiep de vrouw
weelderig in aanschijn
met intrigerende welvingen
rond haar gehele lichaam
haren als golven der zee
bruisend en dansend
zonder enige bedekking
siert en openbaart zij
in een oogopslag
haar schoonheid
zij kreeg een gelaat
zichtbaar zonder bedekking
zoals zij werkelijk is
toonbeeld als groots kunstwerk.…
gedicht uit juni 1966
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
857 Ik ken een meisje lief
het is een kleine hartendief
met oogjes als kralen
en haar als gouden stralen
ook wangen als appeltjes zo rood
ze is niet klein en ook niet groot
het neusje is noch spits noch rond
en ze heeft een kersenmond
oortjes als schelpen uit de zee
haar handjes daar doet ze alles mee
dikwijls loopt ze aan mijn zij
ja, dat meisje…
De Ruyter
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.691 De Ruyter was een man
Die op de grote zee
En op de Oceaan
Aan zeegevechten dee.
Hij sloeg haast altijd raak
En kwam ook immer rijk
Uit elk gevecht terug,
Een miljonair gelijk.
Maar eens op ene dag
Kreeg hij op zijne boot
Een kogel in zijn maag
En was toen eensklaps dood.
Hij won maar altijd door
En hij verloor ook nooit.…
Bevaren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
634 De zee
wil je bevaren
het zeegat uit
voorbij havenhoofden
Het water...
komt er nimmer
tot bedaren
na eb is er vloed
Het zand
altijd prooi
de tanden er ingezet
waar aan geknaagd
De duinen
kijken het aan
nog droge kruinen
't water aan hun tenen
Je wilt....
het oor lenen
aan de monotone zang
van branding.…
even stil
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
512 aan de andere
kant van de
wereld regeert
Aeolus god
van de wind
langs stenen
paadjes
klimmen ezels
over de
verweerde krater
we plukken
de dag in
geleende tijd
verbranden we
de winter
aan een blauw
azuren zee zet
de schoonheid
onze hoofden
even stil…
geleende tijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
527 een zee van lentelucht
voert haar naar een
oud verlangen de
geleende tijd te
leren omarmen
de smalle richel
tussen het rekenen
in dagen en het
vergeefs vertragen van
de woekerende groei
ze opent het venster
nieuw licht valt binnen
in het betraande weten
van haar getelde dagen
in geleende tijd…
Doorleven
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
666 ik wil de zee weer voelen
het zand aanraken
zeven met mijn handen
ik wil met de meeuwen
in een duinpan of
in het helmgras landen
ik wil luisteren
naar de stem
het praten van de wind
ik wil weten waar
ik de nooit gevonden
schelpen vind
-
ik wil het ongewis van toen
ik wist niet wat me
nog te wachten stond
ik wil een inhaalslag…
deze plek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
473 het meisje moe
van de eindeloze herfstwind
sleept de zoom van haar rok
over het lege strand
de hongerige meeuw
krijst met schorre keel
over de open zee
het meisje hoort
het schrapen van lepels
in lege etenspotten
ze ziet sintels
met de schijn van gloed
op deze plek neem je
maar eenmaal afscheid…
Vluchteling
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
611 Achter de horizon heb ik gezwommen
in een zee met bloed en tranen
een afscheid was niet mogelijk
mijn huis en hart zijn stil verbrand
ik kan de liefde niet meer
uit het verband rukken
mijn ledematen zijn moe
van het tevergeefs lopen
en hopen dat de grenzen
opengaan in nieuw verlangen
zodat het leed zich kan berusten
niet langer…