7667 resultaten.
Eerbied voor de natuur
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
611 Ik zag een boom vol bladeren
zijn takken trots omkaderen,
en bijen door te zoemen
hun voorkeur niet verbloemen.
In water zag ik vissen
hun eigen koers beslissen.
Van al die mooie dingen
moest ik spontaan gaan zingen.
Dat deed een vogel besluiten
mijn liedje uit te fluiten.…
Lichtstralen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.132 Lichtstralen dalen neder
zoals het fladderen van een veer
Op de bladeren zacht en teder
langverwacht en hunkerend naar meer
Door de glinstering bewogen
deinen bomen door de wind
Verdwijnen druppels die bladeren drogen
als de tranen van een verdrietig kind
Lichtstralen o, zo zacht
zijn als het beste medicijn
Zo fijn en toch onverwacht…
In trage uren
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
587 de witte duif
vliegt weg
het stukje kerst
valt uit zijn bek
opgeschrikt
door fel wit licht
een harde knal
zonder gezicht
de boom staat
vaag te pronken
de takken zijn al moe
buigen naar de aarde toe
in trage uren
neemt het jaar zijn end
de witte duif is neergestreken
wil niks van vuurwerk weten…
Eeuwenoude melodieën
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
501 ik hoorde muziek
achter de bomen
met donkerrood loof
zag de linden
wit dansend ontsnappen
uit hun cirkels van drie
geen vogelgeluid in
het monumentale geruis
van eeuwenoude melodieën
zacht trok de wind
aan de kleurrijke balg
langs de zoom van het bos
wei en heidegeur mengden
maar het oerbos bleef gesloten
in donkerrode eeuwen…
Natuur
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
585 Het is hemels wandelen
in dit helder warme licht
schaduwen spelen als kinderen
onder dwalende wolkenlucht
bomen blozen onbeweeglijk
als stoere nobele reuzen
met bloeiende natuur
in al zijn groeikracht
dringt de zon
door clichés
van eigen schijnsel
vol wonderbaarlijke energie
zonder woorden
in zijn daadkracht
als stille getuige
van wat…
Zoals je thuis tikt
gedicht
2.4 met 7 stemmen
4.259 Geduld, als je op snelheid
komt, een hoger ritme
dat het hart kalmeert
en alles - bomen groeien
door het raam, de glasgordijnen
ademen als een dier -
wordt daarin opgenomen:
je handen, snel als wolken
in september, tikkend
op een zwart klavier.
-----------------------------
uit: 'Kaneelvinger', 2005.…
warm
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
472 ik huis er,
onder boom en blad
elke stam vertelt me dat
verhaal van mooi en goed
daar verder wonen paarden
en er woont wat vee
tussen het tijdstip van een koude wee
en eindigen in niet veel anders dan
de smaak
van ergens aarden
voor mijn deur een tafel, ondersteund
door het gevoel
van elke stoel waarin
gastvrij geleund
het kussen…
herfststerfte
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
547 in zijn gebogen geel
doorstaat de berk het allerlaatste licht…
de nadag nadert, bleek
en oeverloos gezwicht in witte windsels
rond een oude stam
geen gram gehaald, doch zon
verschaald op dorre takken in
het stijgen van de maan
hij moet gaan – de herfst – hij kon
gekerfd in stugge bomen en
de dromen van een kind
niet langer naast…
Pak wat wolken
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
604 ik wil niet alles op een rij
mij maakt de chaos blij
van ongekunsteld leven
weg met borders in de tuin
die muren van fatsoen
ga liever alle perken te buiten
laat de vogels fluiten
zonder kastjes in de boom
eigen nestje bouwen is hun droom
pak wat wolken en een sluier zon
zeil zorgeloos voor de wind
samen met je innerlijke kind…
Koude
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
611 Bij het snoeien van hoge bomen
wordt veel rottigheid geconstateerd.
Maar de rivieren blijven stromen,
niets bevroren, geen tij gekeerd.
Alles stroomt nog in één richting
wanneer houdt dat nu eens op?
Ja, inderdaad, misschien niet eerder
dan met de hele wereld op zijn kop!…
Sneeuw die niet smelten wil
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
470 Is, vorst die
Al lang en breed
Zijn hielen heeft
Gelicht, zon die
Het bevroren hart
Zo op het oog
Ontdooid heeft -
En toch kom ik
Nog ijsresten tegen
Die onvermurwbaar
Zijn, uit sneeuw
Geboren ijskristallen
Die van geen wijken
Willen weten -
Het verlies dat zich
Als ijssneeuw
In jullie hart
Gevestigd heeft,
Boom…
rondrit
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
526 mijn fiets verroert zich
in stugge verbazing, koud is
de weg
druipende bomen werpen druppels
langs mijn pad; de wind speelt mee totdat
ik zeg dat het genoeg is
mijn fiets loopt warm
en aan mijn arm likt - schuchter nog -
de zon
hoeveel kon ik hebben geweten
toen ik – in een godvergeten tijd –
een barre tocht ten spijt
me wel van…
PAASGEDACHTEN
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
598 Wonderschone tere twijgen
de lieve lente vangt nu aan
de zomen der bomen
nu weer frisgroen
het bruine verleden
behoort tot een
achterliggend seizoen.
Het brengt goede gedachten
alle bloemen in de knop.…
Mooie herfst
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
699 Zomer sluit haar hemelsblauw
Herfst opent met wolken grijs en grauw
Toch staat ze nog even in de wacht
Om straks genadeloos toe te slaan
Met regen en stormenkracht
Bomen verkleuren
En worden langzaam kaal
De herfst, ze doet het allemaal
Met haar schoonheid en onstuimigheid
Raakt ze bij velen gevoelige snaren
Maar... er komt een dag
Dat ze…
klein begonnen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
459 er hurken huisjes langs de dijk
een uitwijk als 't regent en
als nachtwind snijdend rijt
de bomen vangen immer wind
daar boven torent Cyriacus, als
een wachter en als kind
van deze stad
zijn koepel huivert rond zijn naam
die ongekend in het zonnebad
vertelt van nu- en van verleden tijd
geborgenheid staat stil
in ieder open raam…
In haar ogen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
552 ach, tere boself
je lijkt verdwaald
tussen kale bomen
die niet beschutten
het dunne pastelkleed
dat glinsterend jou omhult
maakt je zo kwetsbaar
op deze kille dag
in je ogen lees ik
verlangen naar lentelicht
bosanemonen en wollegras
wiegelende grasklokjes
dreigend reiken bramendoorns
naar je tengere gestalte
een roodborstje zal…
PATRONEN & PRENTEN VAN WINTER
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
468 En dan drukt
winter
zijn stempel
op pad en perk
in mijn tuin
Jaagt wind
en metgezel sneeuw
tussen struik en boom
hun laatste blad verloren
De prietpraat
tussen fris groen
van bol en knol
met stilte bedekt
De tafel voor vogels
door mij
gedekt, de vetbollen
gehangen
Dempt even...…
tijdsgang
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
525 de tijd is soms een bom
wachtend op ontsteking
zelden een kabbelende rivier
stromend door sprookjesland
windstilte voor een storm
barst die los aan alle kanten
lijkt er geen eind aan te komen
wanneer je er midden in zit
een schrale troost die wacht:
elke tijd is tenslotte verleden
vooral als de pijn is geleden
want het heden leeft zich…
Reptielde sissend macht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
490 waarheid glansde
in de hoogste boom
onbereikbaar net als
appel en de troon
toch gistte hoogmoed
in het donkere loof
reptielde sissend macht
naar het verhitte hoofd
een wankel ogenblik
brak de morele toren
zo werd de eerste leugen
in het paradijs geboren
ons erfgoed is verrijkt
door een niet aflatende strijd
om de ander te evenaren…
Stukjes lichtgewicht
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
436 ik zie pluizen
langs de huizen
omhoog zweven
stukjes lichtgewicht
die op warme wind
hun leven richting geven
ver van blad en tak
waar lente hen tot bloei
en vruchten bracht
in deze miljoenendans
heeft slechts een enkeling
de kans om op te groeien
zij heeft tijd en plaats
goed uitgepluisd om ooit
van droom tot boom te komen…
Winter.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
515 Languit rillen en knoppen
dragen waaruit wilde bomen groeien.
We scheuren loten van het jaar en planten
in verse grond. Straks lopen we uit.…
Klootjesvolk
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
534 "Bom er op", zo klonk het praatje van de buren
Na het maaien kostelijk klagen in de avonduren
Over de heg luidruchtig elkaar opsolferen
"Terroristen moet je bombarderen"
Al snel gooide buur meer uitspraken te grabbel
"Grenzen dicht" vervolgde de buurtbabbel
"IS, Assad en Round-up" schalmden ze luid
"Uitroeien, dat doen we ook met onkruid"…
Woning
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
548 hij heeft er
gewoond, gewerkt
tussen de bloemen
en de bomen
Hij liet het
niet alleen
bij dromen
over zon en licht
Hij schilderde
meer dan
een gedicht
tubes verf z'n woorden
Bij droog weer
in z'n tuin
bij zijn vijvers
.......te vinden
De vrouwen
die hij er
beminde
zonder verblikken, verblozen
Vandaar....…
Spel van zon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
548 Het is
de speling
van het licht
Door bomen
en hun kruinen
van naald of blad
Het is
het spel
van zon
die laag staat
lijkt tot op de draad
versleten
maar wacht januari
februari, maart
zon niet langer vergeten
Wie aanbad?
het duister, de schaduw
op z'n langst?…
Museumcafé
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
518 Pakjes in de kale boom.
De fontein zichtbaar alleen.
Herfst op het Stationsplein.
De Onze-Lieve-Vrouwe-Kerk,
dichtbij, maar ver weg.
Geel-blauwe treinen kruisen
tussen ons door.
Auto’s passeren in gepaste draf.
Af en toe een voetganger,
met muts of tas of buggy.
De rotonde van Venlo leeft.…
televisie uit vanavond
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
496 het knopje" uit" gedrukt
vanavond geen tv voor mij
te veel oorlog en razernij
mijn laarzen aan en ingerukt…
de avond valt zo mooi gestaag
wandelen langs de waterkant
het maanlicht schittert zo charmant
zo'n stille avond die voel ik graag
vogels zingen hun laatste lied
zoeken slaapplaats in de bomen
ik luister en… begin te dromen
over…
Herdenking
gedicht
3.7 met 3 stemmen
5.463 Zoals uit de zwart geslagen boom
met afgescheurde tak toch weer
het groen bloedt en straks de bladeren
komen, zo wil ik hier mijn woorden
laten komen als kamer, huis bed.…
Stad
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
587 De stad ligt in een kuil
maar jij laat het niet los
de wolken, regendruppels
de hemel, alle sterren
maar jij laat het niet los
armoede, verdriet en pijn
het laat je niet gaan
de stad schuilt in een droom
je kan niet meer ontsnappen
de bomen, de lucht
alles ademt jouw stilte
je bent een vreemde
op de vlucht
er droomt een schaduw…
november
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
844 er komt een maand
van stilte aan
het is raar om dan
voor even te vergeten dat het soms
pijn doet, het koud
te hebben
wanneer er geen antwoord komt
ik draag het voor een tijdje mee
trek door straten waar men heeft gehuild
jarenlang
bloemen liggen open, de bomen, roerloos zwart
murmelen over reizigers
en een tollenaar
ik kan niet,…
afgelegen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
441 zwerf door diepe, donkere bossen
aan de rand van mijn achterland
zwijg mensenluw mijn vergeten naam
proef bloed, aarde en zand
adem is hier vleeslegerig met een
ijdele hang naar gevallen blad
de schemer zalft, verder gaat dit niet
deze aarde is nu plat
de horizon is ondergegaan
bomen hebben hun bladeren afgelegd
een stilte is verzwegen…