4375 resultaten.
jij
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
993 Jij bent de lente die in de zomer overgaat.
Jij smaakt naar meer omdat je zorgt voor
meer trek, jij bent beter dan steen en goud.
Jij bent het water dat gestaag stroomt, dat
mij laat wegdromen als maagdelijke wolken
doen in de verder blauwe hemel. Een woord
van jou maakt me al lichter in mijn hoofd.…
Portret van de postbode
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
622 Zomer
Herfst met wind
Witte winters
Raam met bloem
Joseph, krachtig, pakt
dan door
Trotseert vele stormen
Vingert post. Blik alert
Mensen zien uit
Naar bericht
Van geliefde
door Joseph
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
n.a.v. 'Portret van de
postbode Joseph Roulin'
van Vincent van Gogh
gedateerd 1889…
Avond
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
638 Een zomer die verloren gaat,
de zon gaat onder, het wordt al laat……
maandagavondgedicht
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
986 luisteren niet
in de verte klinkt een gong
toen je thuis achterliet
en nooit meer echt won
dit is in verleden tijd geschreven
daarom is 't ook een hartenkreet
niet meer dan een oerkreet
zoals dit leven
tijdelijk
ouder worden
woorden
luid en duidelijk
vastgoed verven
letters die wij erven
dat is mooi
het kriebelt dat hooi
zomer…
Leven
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
3.078 Van onder de lakens tot je zomerse jurkjes.
Jouw feedback heeft een avontuurlijk geluid.
Zacht fluisteren of een opwelling van plezier.
Dat is leven door vreugde te geven en te delen.
Zoals de imposante klanken door jouw klavier.
Geen noot dat ik van jouw spelende hand mis.
Soepel en behendig hanteer je je klassiekers.…
Oud Verhaal
gedicht
1.7 met 275 stemmen
19.187 Als ik kon spreken zou je alles weten:
hoe ik een zomer lang in een vitrine
heb gelegen, tussen domme dolken lag
te geeuwen en op een vreemde feestdag
door vijf verwarde vingers werd bevrijd.
Bevrijd. En in een dekenkist verstopt.
Er waren avonden dat ik werd gestreeld.
Dan zei een stem: 'Ik heb oren, ik hoor dingen.…
Je stralende gezicht
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
547 er is geen balans op te maken
niets houdt elkaar in evenwicht
de enige activa die ik bezit
ben jij met je stralende gezicht
uit de prilheid van lente groende
jij zomer en bloeide beeldschoon
kleurrijk oogde herfst in rijpende oogst
voor koude dagen die om feesten vragen
ik heb ooit je hand gepakt
toen ik onomkeerbare liefde zag
het…
Ansichtkaart
gedicht
4.0 met 4 stemmen
6.721 Sinds de dood van mijn vader
gaat ze elke zomer naar het buitenland.
De Jura, dit jaar. Dat ligt tegen
de Spaanse grens,
had ze gezegd. Ik beaamde dat.
Ik spreek haar niet meer
tegen.
Ik bekijk de kaart. Op de voorkant
een dorp in de bergen.…
groener gras
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
585 Ik was jong en mooi,
een ontzettende dromer,
onder de diep gouden zon
op het strand in de zomer,
toen wij elkaar ontmoetten in de oceaan
kon geen van ons beiden de spanning weerstaan.
Ik was groener dan gras
in de prille lente van mijn leven.
Wat wist ik van lust en liefde
van nemen en geven?…
Regen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
559 En de zomer gaf zijn warmte,
daar kon hij niet goed tegen.
Want grote wolken stuifmeel,
benauwden hem het leven.
Want hij wilde haar graag zoenen,
toch scheiden zich hun wegen.
Jammer, zo jammer.
Maar de winter kwam met regen,
toen kruisten zich hun wegen
Want hij wilde haar graag zoenen,
en niets hield hem meer tegen.…
Zomeravond in een oude stad
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
627 Volle bladeren spinnen de late zomer
tot een aanhoudend ruisen,
overvol en al wat verdroogd,
zonder gehaaste stappen.
Hoorbaar vlinderen kinderstemmen
rond het plein.
Het besluit tot avond is genomen
in dicht geknipte aktetassen,
de waaier van feesttenten gaat open.…
Het lege nest
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
672 Herfstwind houdt huis in weerloos volle bomen
En neemt de kleuren van de zomer mee
Ons hart is veel te ver geopend
Nog eenmaal fietsen wij naar zee
De lage zon legt heimwee op de wegen
De kinderen zijn gelukkig groot
Ons leven is voorbij gevlogen
Een trein die voortraast naar de dood
Straks mogen we het glas gaan heffen
En toasten op een…
De zee
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
454 Helaas de zomer is voorbij,
alles heb ik opgeborgen.
Daar mijn gevoel er nog is,
heb ik het plaatje vast gelegd
met een laag vernis.
Ik liet mijn borstel het water golven.
rotsen werden bedolven,
door het kolkend water aan de rand,
dicht bij mijn herinneringsstrand.
Geniet van het vergezicht.…
Zon en regen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
588 Kleurrijk de mensen weer boeien
Naast vele bloemen groot en klein
Het zomert als mensen in tuinen
Genieten van warmte iedere dag
Of baden in zee achter duinen
In de week of een mooie Pinksterdag
Maar toch klinkt ook die zomerdag
Geruis van regen door het blad
En schrikt men op door donderslag
Of wordt verrast door hevig stortbad
De zomer…
Herfstbezinning
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
914 We zien alweer de bladeren dwarrelen
en weten dat de herfst er dus weer is,
maar treurnis om de zomer die er was
en die in geur van sterven overal verschijnt,
neen, die vecht wel om de overhand en
gaat met kleuren ons bedriegen maar wint
het niet van ’t vaag vermoeden dat dit niet
het einde is, maar even rust en stilte vraagt.…
Jouw naam in mijn rozen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
921 De zomer sterft – de bloemen treuren
in verlepte harten treur ik nu om jou
je hoeft mijn bloemen niet meer, om je op te beuren
mijn tuin ligt onder een wade van verdriet en rouw.…
Dubbel herfst
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
513 Dubbel herfst
De vlinders hebben nu mijn tuin verlaten
De vogels zingen minder enthousiast
Het terras is leeg waar we ’s zomers zaten
In de lucht meldt zich de gans als wintergast
Van de takken dwarrelen nu de bladeren
Als veel kleurige vlinders naar de grond
Of drijven op ’t water alsof ze badderen
Maar zwieren eerst nog op de wind in ’…
tijger Tim maakt vriendjes
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
609 tijger Tim is vaak alleen
niemand om te spelen
gelukkig heeft hij een step te leen
zal hij zich niet vervelen
Truus en Co, meestal samen
rennen vrolijk door het bos
plukken zomers blauwe bramen
en zien weleens een rode vos
aan het einde van het pad
vlak bij de kastanjeboom
zit tijger Tim stil op zijn gat
hij voelt zich treurig, voelt…
Denk niet
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.195 dan zal ik ruisen, ruisen
in de hoge toppen van de populieren
word ik meegesleurd met
de zaden van bloemen en planten
zal ik rusten onder
het bladgoud van de herfst
tot ik verteerd in de winteraarde
zal ontkiemen in de lente
ik zal de witte lentekrokus zijn
die glinstert in het zonlicht
het vergeet-me-nietje in mei
de roos van onze zomer…
De spinnen
gedicht
3.8 met 4 stemmen
3.501 lijf
en vleugels op de lijm beproeven,
huiverend de koudste
opperklem voorvoelend; zonder
één geluid verschijnt de spin,
het dodelijk geruis van een blad
stijgt op als een applausje uit
het muffe spookhuis van de struik;
de doden drogen hier in lichte
sarcofagen, blind gedaald
in voorraadkamers die naar schimmel
en voorbije zomers…
Oosterschelde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
786 Ook ik sta te gebeuren
En de vloed
De vloed
Trekt zijn eb
Naar zich toe
Er broed een oester
Een meeuw vliegt
Ook ik ben verliefd
Aan de oevers van de Oosterschelde
Koren staat te schitteren
De regen staat in bloei
Het is winter
Of zomer
En ik ben niet ongelukkig
We varen over geen water
En we slibben over geen schorre
Een zandbank…
Traditioneel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
489 ik nam je hand
pakte je land met
zijn zonnige stranden
toen ik jou in de
warme zomerse zee
liefdevol kuste
jong en onervaren
trotseerden wij de
gevaren van onbekende
gebruiken en culturen
want de avonden waren
vol liefde en zachte vuren
ik kende in olijven
en palmen de
paradijselijke kant
besefte ook dat ik liep
met een traditioneel…
Herfst zonder oogst
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
423 jij hebt zomer gezocht
waar kou klapperende
tanden wit licht weerkaatsten
einders gevonden die
hitte trillend de verzengende
horizon mismaakten
hebt tal van
verschroeide bladeren
gekeerd maar het leven
bleek al door de immense
hitte te zijn verteerd in
een herfst zonder oogst
nog duistert het
onder levenloos loof
maar de koelte…
Herfstverhalend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 De bonte gelederen
van de hovaardige zomer,
gedecimeerd, storten
met bosjes neer
in bedrekte loopgraven.
Hollende landspatjes
van het ontrafelde landschap
lopen met de stroom mee.
Laaggevallen takken
priemen en beuken in
op geen acht slaande wandelaars.…
VERTEL MAAR
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
416 vertel me wie je bent
gooi de deuren en ramen
van je hart maar open
lucht jezelf
ik zal proberen te luisteren
natuurlijk niet lachen
niet huiveren op het
verkeerde moment
ik zal proberen te zijn als de wind
zo’n zwoele waar in de onderstroom zich
een behaaglijke en aangename zomer bevindt
maar een oplossing kan ik nooit beloven
vertel…
Edelsteent zon
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
378 genieten van jouw lach
zelfs je schaduw zou
ik dragen zodat ik nog
wat dichter bij je was
zou graag dromen
langs je ogen je
zien komen in een
onverwachte stap
de kleine schrik
later toch het handje
voor lief evenwicht
je edelsteent zon
uit gebroken licht
regent lente met
geloken ogen
oogst de rijpheid
van de nog lang
warme zomer…
Alweer vakantie
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
557 Nee, ik blijf deze zomer toch maar binnen.…
Het hete zand
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
484 we hoorden
de roep van
het land in de
seizoenen toen
wij dwaalden
in de geur
van bloemen
zagen wij steeds
minder insecten
die wiegend
op de golven van
warme zomerse
tinten net genoeg
honing konden
vergaren om te leven
wij schrokken
van het hete zand
dat pijn deed aan de
voeten uitgeloogd
op de scherpste kant
we verdwaalden…
EXCUSES SLAVERIJVERLEDEN
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
706 Het zal tijd worden
Die welgemeende excuses
Voor ons slavernijverleden
Excuses zijn zeker op z’n plaats
Maar of 19 december aanstaande
Daar echt geschikt voor is, geloof ik niet
Wacht gewoon op zomer 2023
160 jaar na de afschaffing
En stuur zeker niet Minister Weerwind
Het is dan tijd voor onze Koning
Met hem de Koningin en Kroonprinses…
De wolf ontbrak
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
377 ik droomde onder
ruizelend blad dat
de warmte van de
zomer nog een prettig
soelaas gaf
luisterde naar
de seizoenmuziek
die uit een eeuwig
repertoire
was opgediept
daar tussendoor
ploften de bellen
uit het pikzwarte ven
hun methaan uit de
giftig rottende bodem
ik zag de ogen
goedgemutst tussen
het hoge gras en
laag struikgewas…