Alle inzendingen over emoties

Eindelijk weer even rustig ademhalen na alle drukte, stress en zorgen, onmacht en geen zin meer in zoveel wat moet gedaan. Toch is vreugde niet voorgoed gegaan want onverwacht schijnt even weer de zon en trilt de herfst in duizend gouden tinten. Ik zie hoe jonge kinderen blij dansen in het rond en nog geen vragen hebben zoals wij zo vaak.…

In de tuin vol herfstkleuren hangt een geur van humus, geen blad trilt. Onvermijdelijk wacht hij daar verstild op wat de muze van hem verlangt. Poëtische zinnen willen maar niet stromen, ook al is aan elke voorwaarde voldaan. Hij denkt, ’t is met het dichten gedaan. Wat rest er van al mijn literaire dromen? In die sfeer van tragiek en droefenis…

Daar zijn ze weer twijfels Ze komen als zonneschijn Laten me in vragen Maken me onzeker Waarom?…

er loopt een mens een Scheveningse mens over het havenhoofd het grijs-basalten hoekige altijd standvastige Scheveningse havenhoofd regen - windkracht negen noordwester stormt genadeloze striemen over nat-zilte wangen vers-frisse oren-gesel gloeiend rood beklimt de mens het hoofd wind tegen zout water op beurse lippen schuimende…

ofschoon onwrikbaar en knisperend als een kalenderdag naar willekeur zou voorbij de branding het ogenzicht roerloos moeten zijn, het water kalm en brak dan viel niets meer te bevriezen, niets te bevatten in vloeibare lucht ontstemde woorden zouden verdrinken in een uitbundige oceaan van tranenzout een zielevloed zou alles sprakeloos…

Opzij, opzij Men wil mij voorbij Maar ik kan niet weg Luister nu wat ik zeg Mijn benen doen niet wat ik wil En staan gewoon even stil Maar er is geen begrip Omdat mijn lichaam plotseling vast zit Gevangen in mijn eigen lijf De reuma maakt mij eventjes stijf Ik kom ook wel weer opgang Maar soms maakt het mij wel bang Want er is…

Hé bermtoerist langs uitvalswegen van je verlangens. Hé vaandelzwaaier op de afslag Wanhoop-Noord. Laat je toch niet verneuken man, je hoofd is echt geen voddenkraam vol halfvergane geestdrift. Wie heeft je dat ooit wijsgemaakt? Kom op, de vlegeljaren zijn nog altijd op de pof. Vannacht gaan we de kroegen af en maken zelfbedrog het…

Misschien moest u eens leren Wat meer te marchanderen. Gewoon bij die lieden Flink van de prijs afbieden Je kunt het altijd proberen. Want betaal je de volle prijs, Dan ben je echt niet goed wijs.…

daar ben ik weer terug van weggeweest daar ben ik weer terug van het donker ik zal blijven hier in deze wereld ik zal blijven bij het licht nooit zal ik gaan komt op hetzelfde neer nooit zal ik gaan ik ben er net ik ben er weer terug van weggeweest ik ben er weer en ik blijf.....…

Daarom dwaal ik , tussen herfstig muffig blad en stervende zon. Daarom luister ik, naar de roep van het vragend leven, terwijl de hemel nog glinstert van de dag en mijn ogen blind zoeken in het verstilde licht, waarbij elke schaduw als een doffe hartbons strompelt door mijn lijf, woorden nog nagalmen, mat, doof, leeg, zwervend verloren, sleuren…

Elke dag. Denk ik aan jou lach. Die ik voor het laatst. Op jou gezichtje zag. Elke dag. Zie ik jou ogen. En denk ik soms. Dat je me hebt bedrogen. Elke dag. Doet dat mij verdriet. Het gene wat jij. Niet graag bij mij ziet. Toch elke dag. Denk ik aan jou. En zit ik te denken. Wat moet ik nou?…

Na een moeilijke zoektocht toch de man, gezellig gezin... tot één ziek, weg van ons moet breken van ons. Na het scheiden, het schelden, na 't daag'lijks overtreden van wetten en moeilijke zoektocht afwisselend warmte en pijn houvast als een klimplant hier en daar kruipend naar boven, niet huilen of zeuren doorgaan maar. Ik vraag…

Over onbegrip is veel gezegd, nog meer geschreven, het vermogen om de onbegrijpelijke dingen een plekje te geven, vereist veel begrip. Het vermogen om begrip te tonen, is zo moeilijk aan te geven, dat men sneller denkt aan opgeven dan de gulden middenweg te bewandelen. Begrip tonen is één, uitvoeren is niet iedereen gegeven.…

Weer een ster erbij In mijn hemelgalerij Nog even en jullie zijn een kroon Van ieder dierbaar persoon Een juweel van de nacht In mijn hart zit jullie kracht Herinneringen in mijn hoofd Zullen nooit worden gedoofd.…

(voor mijn vader) Er hing altijd die universele sfeer, zelfs als je er niet was en ik het wel eens waagde om rond te kijken of om wat lege schrijfblaadjes te pakken, die met ronde gaatjes aan de zijkant waarop jij je preken schreef. Om de vier jaar verhuisde je naar een andere studeerkamer in een andere pastorie en altijd zag ik je vulpen…

Vaak wordt er nog gedacht Gelukkig te zijn door uit te geven Maar ik waarschuw je vooraf Dat is de grootste fout in je leven. Ben je op zoek naar geluk En dat soort zaken Dan zal het bezit van geld Je nauwelijks gelukkiger maken.…

Wees niet bang ik heb jouw hart in mijn hand jouw verstand heb ik verscholen het hoeft niet meer te dolen ik heb heel je lichaam in dat van mij gestopt je hebt het ver geschopt maar je mag nu rusten geef mij maar je hoed in mij zit je goed…

Hoeveel keren Heb jij je al laten bruuskeren. Al die gevallen Door allerlei kwallen Die het blijven proberen. Nu maar hopen Op eigen benen te kunnen lopen.…

Het scheelde niet veel, Of ik werd intellectueel. Ik werd dan verstandig En dat is reuze handig Als ik me verveel. Gelukkig moet ik mijn leven slijten Met gevoelige kwaliteiten.…

te zijn aan de zee waar een bal van vuur de einder kleurt zo oprecht en puur het is goed te zijn in het verhaal van de rollende golven de zeester en het koraal het is goed te zijn rond het kasteel het geknede zand dat ik met een roze hoedje deel het is goed te zijn bij de ontelbare meeuwen te luisteren naar het karakteristieke…

Spiegel wat is er aan de hand Zie jij ook mijn buitenkant Ik ben het zat Als ik kijk ben jij mat Is alles dof Het lijkt wel of ik van binnen plof Wanneer ga je weer stralen En kan ik je dofheid weg halen Geef mij een kans Ik wil weer glans…

Omkijken? Liever niet. Want kijken, echt kijken doet pijn. Je voelt weer hoe het was, de pijn, het gemis. Omkijken? Liever niet. En als het moet dan maar gewapend als beton, met droge ogen, jij er niet bij. Herinnering. Zonder tranen gaat het niet. Maar door de tranen heen blijft liefde levend, vind jij jezelf terug. Herinnering. Alleen…

Geen zin in iets of niets Geen zin om te werken of te niksen Geen zin om te schrijven Er komt geen zin op papier geen zin uit mijn hoofd geen zin in mijn lijf Geen zin een zinloze dag Geen zin in veertien zinnen…

uit het donker van mijn kamer staar ik naar het maanlichtraam ik luister slapeloos naar de echo van een verre hond mijn slapen bonzen mee met het droeve dier en ik heb meelij met zijn buren…

Dwepen Is je laten opzwepen. Een of andere fantast Haalt alles uit de kast Wat in zijn straatje past. Ga je dwepen Laat je je meeslepen.…

Ik loop op een weg Die leidt naar nergens Te komen Waar ik niet wil zijn Te zoeken Wat ik niet kwijt ben Te zien Wat ik niet wil zien Te horen Wat ik niet wil horen Te weten Wat ik niet wil weten Ik wil mij omdraaien Maar dat gaat niet De weg leidt naar nergens…

De smoor heb ik, de pest heb ik erin, balen doe ik ook, dit wordt een dag, die snel om moet zijn, denk niet dat het aan de regen ligt, dat allerminst, maar de smoor kwam voorbij en had het voorzien, alleen op mij,…

Elke dag opnieuw meer mens in een wereld vol geheimen, die nog even groeien moeten, voor het ooit jouw waarheid wordt. Elke dag een kruipje meer dan een stapje en een woordje om vervolgens vlam te vatten om te reden en te praten sprankelend een eigen brabbel- waterval. Jij bent heel bijzonder, kind, in jouw wereld van ontzoeken maal…

Ik ben de grip kwijt Mijn lichaam is een strijd Waarom is het in gevecht Als mens ben ik toch echt niet slecht Waar heb ik dit aan verdiend Lichaam ik wil je weer tot vriend Geef mij mijn vrijheid terug Het hoeft echt niet vlug Maar ik ben het zat En wil weer gewoon op pad Zonder te denken of het wel gaat Dat is wat ik ontzettend…

opnieuw rijmt zonneschijn niet op venijn schuilt in luwte, in lagen eerder herfstig, ontdaan van pijn leeft enkelvoudig voort, geknarst door grind verdund door vergeten niets is afwezig als de som der delen een ziel van steen doorleeft haar ogenrood smoort in weerwil zacht als ochtendmist en dagelijkse dood niet anders dan vroeger zoals…