Alle inzendingen over verloren

6019 resultaten.

Sorteren op:

pijn

hartenkreet
3.6 met 14 stemmen aantal keer bekeken 2.290
pijn die niemand ziet is stil verborgen verdriet daardoor gaan hemelse dromen soms aan jou verloren beheerst het doen en laten moeilijk over te praten laat jouw lachen vergaan in het huilen van een traan pijn is nooit te meten gaat langzaam aan jou vreten toch pogen mensen in lijden anderen met een lach verblijden dit zou ik willen…
danny cant.17 november 2003Lees meer >

Dodenwals

netgedicht
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.499
Waar nevelen wervelend lokken en met Witte Wieven sjansen moerassen rottend geuren bomen bruin en zwart verkleuren daar wil ik eindeloos met je dansen Lachend zwierend draaien gierend om het stervend licht dat ondergaat in donkerblauw zich schemer hult in diepe rouw voor de duisternis gezwicht Verloren gaand in de omhelzing van kille…
sacrajewa16 februari 2003Lees meer >

aardgas

netgedicht
4.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.011
de wind is oppermachtig in het noorden hij geselt de verloren graswoestijn en buldert met beangstigend venijn door stervende of doodgewaande oorden waar nuchter de gesloten noorderlingen totaal doorweekte klei trachten te knechten en kale kromgebogen struiken vechten tot een trage dood ze zal bedwingen uit het lichaam van het arme wingewest…
Daan de Ligt19 februari 2003Lees meer >

eenzaamheid

netgedicht
2.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.290
Verloren gelopen in de nacht van de eenzaamheid Een bos waar iedere boom luistert Maar niet in bloei komt te staan De lente vergeten De zomer reeds gekomen Stralend loop ik verder in de schitterende zon Waar de nacht mij volgt Mijn karma spreekt zich stil uit Geef mij het licht van de lente Waar een nieuwe straal mijn verlangen verlicht…
luppe20 februari 2003Lees meer >

Terugblik

hartenkreet
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.816
we al dan niet emoties gedeeld Aftastend, terughoudend en alert Onbewust in voor en tegenspoed Soms angstig soms trots en soms verveeld Gods wegen evengoed onze weg Onbekend het eeuwige vloeien Over zijn akkers ze zijn gelijk Onze levensloop naar achteraf blijkt Het is niet afhankelijk van wat ik zeg Het hart zo ook de ogen Hebben verloren…

de bijl klooft ruw een schedel

netgedicht
3.8 met 166 stemmen aantal keer bekeken 27.035
in een handvol woorden blaast de wind orkaan vriendschap gaat verloren in het vele misverstaan ogen spreken babylonisch luid schreeuwen tegen blinden een steen breekt al de eerste ruit handen zullen wapens vinden de bijl klooft ruw een schedel en het rode lint van bloed bespat voorgoed de witte muren de dood is weer ontmoet en streelt…
wil melker4 januari 2003Lees meer >

Verlaten

hartenkreet
3.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.289
Grote kille leegtes om me heen Vandaag mijd ik de straat In verloren toestand liggend hier Een lijf tot niets in staat Mijn tijd vertikt in eenzaamheid Het bed kleeft aan de rug Gestolen, weg, voorgoed voorbij Mijn hart wil niet meer terug Besef van pijn wordt deel van mij Niet voor de laatste keer Haalt voor de geest wat is gebeurd…
Hookie8 januari 2003Lees meer >

Ik probeer je te ontlopen.

hartenkreet
3.8 met 10 stemmen aantal keer bekeken 924
Ik heb mijn hart aan jou verloren, het blijft je eeuwig trouw. Maar ik mag je niet meer bekoren, voor altijd ben ik in de rouw. Elke dag opnieuw blijf ik hopen, op een lief gebaar van jou. Gingen je ogen maar af en toe open, zodat je kon zien hoeveel ik van je hou...…
Frans20 januari 2003Lees meer >

Schoolplein in de winter

netgedicht
3.3 met 14 stemmen aantal keer bekeken 5.101
En klein dalen vanuit de hoogte meeuwen neer op je handen die het brood verdelen Dan laat eindelijk over de eeuwen heen een stem zich uit een verte horen: "Een vrouw, een man, een paradijs verloren" en loop ik door de wereld wit en wijd terwijl ik weet dat slechts voor werkwoorden bestaat een onvoltooid en niet verleden tijd.…

Autisme

hartenkreet
3.8 met 19 stemmen aantal keer bekeken 3.191
Ik zou alles willen zien en horen, Ik kan het niet en voel me verloren. Toon begrip voor mijn emotie en ongenoegen, Toon begrip voor mijn eeuwige zwoegen.…
sophie kok26 januari 2003Lees meer >

Echt

hartenkreet
4.0 met 16 stemmen aantal keer bekeken 1.355
te gaan of me zelfs maar aan te kleden Niemand die me missen zal als ik een dagje binnen blijf van de wereld weggesloten gedachten stollend in mijn lijf Niets lijkt nog belangrijk geen vreugde of verdriet en zelfs de diepste liefde och nee, het raakt me niet Waar is het vuur gebleven het licht dat leven is heb ik het ongemerkt verloren…
Anske15 oktober 2002Lees meer >

Mijn liefde

hartenkreet
4.0 met 11 stemmen aantal keer bekeken 4.346
Mijn liefde is een koude maan Vol gaten en vol kraters Mijn hart voelt zo verloren aan Zo zeldzaam maar verlaten De kleur van mijn bevroren zijn Wordt niet een tintje warmer Alleen als ik de zon aankijk Glanst weer mijn treurig marmer Het licht dat in haar ogen ligt De woorden die ze spreekt Geven mij weer evenwicht Voorkomen dat ik breek…
renske26 juli 2004Lees meer >

einde

hartenkreet
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.550
grenzen heeft ze verlegd bergen verplaatst alles is uitgelegd nu voor het allerlaatst heel haar gevoel ontbloot nog nooit zo bang geweest alle hoop gedood wanneer ze zijn brief leest uit haar leven verdwenen wacht ze nog lang op hem maar hij is niet meer degene die haar gaf haar stem monddood, alle hoop verloren kijkt ze naar beneden…
kaatje29 juli 2004Lees meer >

Wij dansen mijn droom uit .....

hartenkreet
2.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.544
Blote voeten op het gras jouw handen in de mijne vanuit het duister naar het licht dansen wij mijn droom uit langs het pad naar samen in het veld van tederheid vinden onze handen de vochtige bodem van verloren eenzaamheid op het pad naar samen lachend wandelt zij mee geplukte bloemen worden door ons gevlochten en als een krans verbonden…
metha9 augustus 2004Lees meer >

kunstwerk

hartenkreet
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 3.777
nu pas ben ik af na 21 jaar om een plaats in het atelier te nemen de grote weide wereld ik sta nu op eigen benen geen kunstzinnige kritiek nodig van mijn moeder de verzekeraar of van hem de verloren/ verstrooide kunstenaar zijn kleuren bevallen mij wel het is een deel van mij maar bij het ontdekken van het mystiek vervallen die kleuren…
renate galdey26 augustus 2004Lees meer >

De telefoonpaal

poëzie
3.1 met 22 stemmen aantal keer bekeken 3.754
Als wij hem horen: ons hart breekt, in zelfpijn verloren. We weten dat over de ganse wereld de telefoon-paal klaagt, alsof ons eigen smart aan zijn draden knaagt. ------------------------------------- uit: De Heilige Berg (1925)…

Onder de waterspiegel

hartenkreet
4.4 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.173
Regenboog aan vissen sierlijke vinnen Groepen die samenscholen eensgezind Een parel ligt te schitteren op de zachte bodem In haar lege oester slaapt een lipviskind Kleine anemoonvisjes en watervlinders vol pracht Wonen tesamen in een dieprode koralen toren Schelpen en zeewier bekleden het gouden zand Als een sprookje…in een andere wereld verloren…
car18 oktober 2004Lees meer >

Wie

hartenkreet
3.0 met 15 stemmen aantal keer bekeken 1.836
Wie heeft vertrouwen weggenomen ging met dromen er vandoor ontnam jou kans tot rust te komen zodat je je geloof verloor? Wie heeft deuren dichtgeslagen sneed elke vluchtweg af hoorde jou niet vragen was voor zien te laf? Wie was te klein voor jouw problemen kan toch de wereld ook niet aan....…
richard13 december 2004Lees meer >

Begraaf mij vrij ...

netgedicht
3.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.327
storm door mijn bloed doet verkilling in drift zakken ademloos door woest golvende tijd voel ik weer dat verdomde verlangen proef jouw lippen zacht op mijn huid zwem radeloos weg nimmer onbevangen langs snijdende klippen stierf ik ooit verstild in jou, niets kon mij meer bekoren alsjeblieft, begraaf me vrij ik heb al té veel verloren…
metha11 januari 2005Lees meer >

vertragischt

netgedicht
2.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 611
ze haken zich Siamees in elkaar twee verloren zielen die dienen wat ooit eens geweest vandaag het leven laat gevoelen tijdens de laatste tango het vuur brult laaiend op tussen de wervelpassen door de magie volop herlevend voelen ze zich weer even mens in elke wereld met een deugd in iedere twist te lang zwegen ze toen praten nog kon…

SP(R)OOKJE

netgedicht
3.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 686
Vertel dan van vervlogen jaren toen de zolder nog van mij was waar verloren geesten ooit woonden van hoek tot hoek, vluchteloos spreek nogmaals die laatste woorden en geef het levensboek een gouden rand zonder stukgelezen kaft noch ezelsoren maar blader vooral door het laatste deel zodat fragiele schoonheid blijft behouden en verwondering…
metha31 oktober 2007Lees meer >

Komt straks de herfst...

netgedicht
2.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 950
Of moet ik verder kijken dan dit klein bestaan en naar de mensen die zoveel verloren? Er zijn er elke dag weer heegegaan maar er zijn ook weer kinderen geboren en zo gaat 't leven verder, ongevraagd.…
Adeleyd6 september 2005Lees meer >

Schimmen

hartenkreet
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.224
Ik probeerde hun verloren aandacht weer te krijgen, met hen mee te lopen want de meters muren leken open breed van doorgang, vol van nieuwe geestkracht Maar het was alweer de lucht, ongrijpbaar als de tijd verdwenen in seconden spinsels in een rij aaneengebonden die ik dagelijks verbeten nastaar Bij het zien al, lijken ze te vluchten werelden…

het koningsdrama

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 955
mij nog niet gestorven vecht nog immer laat niet los wat hij heeft verworven krampachtig bewaar ik zijn beeld maar zie niet dat mijn zoon is verworden tot illusie; mijn eigenbeeld in de arena van mijn geest strijd ik nog steeds als heerser terwijl mijn koningschap al lang is verweesd een zoon een zoon is mijn verloren…

ik had je opgedoekt

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 716
je deurt niet dicht nu gloort er licht kan ik weer vrolijk kijken weer samen zijn genietend van het zicht de schaduwen gaan wijken ik was verdwaald in kaalheid op de toendra verloren in mijn hemelhoek ik had je opgedoekt verstond je taal te goed moet mijn eigen leven leiden ik laat de zon weer schuchter toe haar neergaan…
wil melker4 november 2005Lees meer >

Bezoek van een oorlogskind

netgedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 937
ze is nog zoveel een blos en twee parels met glazen geduld lacht ze verloren jaren zo lijkwit weg voorbij dat weerloze is ze zachter dan het wijsje van de laatste mars zijn scherven resten aan haar voeten dit is het einde van haar radeloosheid en nog het enig lawaai met haar lach ruik ik de bloemen blader in de thee en kijk…
mickeyf16 juni 2007Lees meer >

Het toneel

netgedicht
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 628
Verloren voelend in deze snelle tijd raakt iedereen makkelijk de weg kwijt. Ontspoord door het gebrek aan fatsoen. De eenzaamheid lees je af in de ogen van hen die zoeken naar het mededogen, of naar de kunst om het anders te doen. De wereld draait door, ik denk té snel, tijd staat niet meer stil voor een tel.…

verliefd

hartenkreet
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.412
jou in mij een lachen luid en hoop ligt elke smart vooruit omarming in het wegbewegen en tuimel steeds het eerste strekken voelbaar soms het einde van ’t verhaal net als de leden van mijn lijf in ‘t midden steeds een buigen het steken sterft als kramp na dagenlang ontspant een draaien zich, een wenden en denken zonder strop of bijl verloren…
sunset15 maart 2008Lees meer >

Waar dan?

hartenkreet
3.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.192
Ben het kwijt maar geloof me als ik zeg, ik geloof in mezelf, dat is niet verloren. Ik geloof in m’n eigen al ben ik eigengereid Ik ben het geloof in mezelf in elk geval niet kwijt.…

Laatste blik

hartenkreet
4.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 2.562
Waar de wind streelt door mijn haren Waar de golven beuken op de rotsen Daar vind ik mijn rust Zie de meeuwen in hun vlucht Als witte geesten Die mij steels verleiden Langzaam verdwijn ik in De omringende mist Van vergetelheid Een laatste blik Op de wereld achter mij Vol verloren dromen Daar zie ik je, in een witte jurk gekleed…