825 resultaten.
Weer een afscheid
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
330 Een schoonheid die ik niet kan vatten,
die raakt aan 't diepst van mijn gemoed:
muziek van Mozart, bloemenkleuren
en zoveel dat me danken doet:
een avondzon, een witte vlinder,
de dageraad met parels dauw,
de held're vriendschap tussen mensen
en liefde die niet wijken wou.…
Winterroos
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
735 Winterroos in rust
dauw legt haar zachte pracht neer
liefde die ontwaakt
In de tuin van mijn hart bloeit
een winterroos, haar gesloten blaadjes vormen
een raadsel van schoonheid dat enkel met tederheid te ontwaren valt.
Elke morgen zie ik haar gehuld in verstilling van ijzige dauw, wachtend op vleugje zon.…
Zij
netgedicht
2.4 met 512 stemmen
53.288 Mijn bruid
slurpt blauwe lucht als wijn
fladdert eenzaam boven wolken uit
Een schaduw
gemengd met eeuwige zonneschijn
door nevels vliegt een zwaluw
In ’t blauw
druipen druppels glanzend vocht
versmelten in de dauw
De wind
neemt mee in laatste ademtocht
m’n liefste teerbemind
De zee
fluistert in de schemering
een zilte barenswee…
Haar kleedje
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
408 kende het pad
draaide de bocht naar
een uitlichtende zon
schiep een paradijsje
in de luwterijke kom
landschap was
haar kleedje in
de dagelijkse tooi
seizoengebonden
en innoverend mooi
zij ontving het
vriendenbezoek dat
op vleugjes wind werd
gedragen en cirkelend
entree maakte
er was voor
elk iets speciaals
stuifmeel en dauw…
verliefd zijn is een bloem
hartenkreet
4.1 met 88 stemmen
7.991 En als verliefd zijn een wolk is
En een traan de dauw
Is een ruzie dan een onweer ...
maakt het je koud en bang?
Als verliefd zijn als een zonnestraal is
En de aarde jouw eigenste huid
Valt die liefde dan niet recht in je hart
Waar je z’n warmte elke dag gebruikt?…
De spiegel van mijn ogen
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
2.152 Puurheid als dauw ontwakend uit kracht,
doet eenvoud ontstijgen, als zij mij stralend toelacht..
Want in 4 jaar met jou samen,
voor jou een heel leven... al zolang,
kijk ik constant in die spiegel..
en blijf ik kind.... en nog steeds bang.…
Het blotevoetengras
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
415 jij veranderde
steeds de pas in
het blotevoetengras
een sprongetje of
huppelen al naargelang
je daar plezier in had
pas later na
de glinsterende dauw
danste jij de lichte strepen
waar het eerst
nog warm voelde
glansde nu de ochtendkou
ik heb de letters
gelezen die jij ongemerkt
voorzichtig hebt geschreven
een eerste boodschap…
Monchou Elime
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
722 Als de merel mij gewekt heeft
's Ochtends vroeg, voor dag en dauw,
Is zij het eerste wat ik zie
En strek mijn arm uit naar de vrouw
Die zich Monchou Elime noemt
Die ik bewonder om haar huid
Haar ogen, lippen, ja ik uit
Mijn liefde als een bij die zoemt
Rondom haar ravenzwarte haar
Met wat kastanje erdoorheen
Streel ik haar rug, haar…
Dromen met open ogen.
hartenkreet
2.3 met 7 stemmen
1.731 Toen lag er nog dauw op het gras.…
stiltewoorden
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
939 wanneer ik me vastbind
aan de wind, zing ik
je naam en alles wat ik voel
ik schrijf je neer in ‘t gras,
de lucht en de bomen
op het eerste lenteblad en
zonnevuren rozen
en de liefde zo oud als de aarde
drink ik bij bloemen en blauwe vlinders
wanneer dauw de ochtend ontvangt
als een minnaar, door zomer bewogen
ach, mag ik het leven…
Vlieger
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
555 Een schreeuw naar omhoog
gelift door de kracht
van ademuitstoot
hemelen schemeren
godengezichten
in dreigend diepblauw
verbleekt in de dauw
een sterveling, gedreven in
het nauw door het leven
gebogen ten gronde
vervuild met zijn zonden
de nacht van zijn ziel is
verlicht door de maan
doorzichtig zijn ego
getrokken zijn aandacht…
De lente is bijzonder
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
545 Voor jou sta ik op voor dag en dauw.
Geen seconde kan ik niet aan jou denken.
Omdat ik zoveel van je hou.
Je bent het mooiste wat me is overkomen.
De echte schoonheid ben jij.
Jij bent vanaf de lente in mijn
leven gekomen.
Schatje wijk nooit meer van mijn zij.…
Parelsnoer
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
599 De wereld verkeert
In diepe stille slaap
Druilerige dauw
Sijpelt nat door
Loom, ze dwarrelen
Mijn gedachten
Voor jou wil'k rijgen
Een parelsnoer
Eén parel voor vertrouwen
Nog eentje voor de trouw
Eén parel voor de passie
Eentje voor; ik hou van jou
In het struikgewas
Achter mijn gordijnen
Door mijn lief geopend
In een royale wenk…
tevreden
netgedicht
4.0 met 30 stemmen
1.151 ik mag de koe wel
die het gras bewoonbaar maakt
traag en telkens weer
opnieuw
het geritsel op de grond
wanneer dauw slingert langs roze randen
breed het kiezen, het keren
van de dag
en wanneer de wind naar
avond waait, de boezems plukt
uit malse twijgen
wacht zij geduldig op de maan
zonder vragen naar
het verleden
ze keert naar…
Vrede, volle befloerste stralen herfst en aardse rust.
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
816 Boer en boerin voor dag en dauw bukkend
aarde rakend liefde alom gerespecteerd
deze briljante lieden, doorgeefluiken
en het prachtige van alle seizoenen.
Vrede, vroeger waren er ook claxonnerende
wegen met langszij gietijzeren hekwerken
zonnige fluisteringen van uit het niets liedjes
morgen ook de niet beminden de wel beminden.…
Dromen met open ogen.
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
865 water zoeven in de vroege avond
en de muggen zullen dansen,
zie ik de kleuren van dit heftig gebeuren
onderwijl proef ik de geuren van submerse planten,
paars, rank en prachtig,
naast het midden van de vijver,
hoger haast nog dan het huis,
waar de reiger vroeg al stond te bidden
onder de bomen en de struiken,
vanmorgen, toen er nog dauw…
Belijning uit het niets
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
725 nog geen dauw in de verse blaadjes
wel een vroege honingraper
die de tere pas gestreken eenling bezoekt
met een zacht gezoem op rijm
de schetser zalft de huid die geen trots
herkent in de ogen van de spiegel waar
gisteren de dader was van het nog
onbesponnen huid, misschien maagdelijk
doch zeker onbevreesd
een machine op geluid, toekomst…
De koelte voorbij
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
533 groene hand
hij wuifde met palmen
de koelte voorbij
waste de voeten
van jou en van mij
zacht kleurden de kleden
rust in zijn huis
kou van de nacht
brak het ijs bij hem thuis
maande de nacht
tot kristalhelder schijnen
voedde ons stilte
liet spanning verdwijnen
tot de schemering kwam
zijn hand ons verfriste
met het ragfijne dauw…
Le Baiser
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
485 ik wil je meenemen
zonder chaperonne
gaan langs de beek
door zon beschenen
en verwarmd
blootsvoets over groen
de dauw nog niet verdampt
over glooiende heuvels
net als jij
je blos schenkt mij moed
hier op open veld
onze eerste zoen
zachte bries was getuige
je bloesem ontsproot voor mij
verblindende schoonheid
nam mij…
De dagen van mijn leven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
568 De dagen van mijn leven
heeft U te boek gesteld,
U bent met mij verweven
mijn dagen zijn geteld,
U zag van lang tevoren
mijn vormeloos bestaan,
nog voor ik werd geboren
gaf U de richting aan,
ik ben in U geborgen,
uw trouw, uw Vaderhand;
ze zijn er elke morgen
als dauw op dorstig land,
uw zon zal mij omgeven
in zorg, verdriet en pijn,…
de eerste sneeuw
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.040 woorden vallen langzaam
in de ochtend
het is november
een maand om niemand te vergeten
ik zie haar in de open buik
van het verleden
we fietsen de dag tegemoet
langs weiden die dauw dragen
leven en ademen het licht
zonder aarzelen
het sneeuwt vlinders
En vlokjes
Langs twintig lente
Seizoenen
ook dit jaar ga ik
stil
voorbij…
Gedegradeerd tot... ?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
414 Een veld met rozen zuigt de blik
in beloftevolle wervelingen van
parelende dauw op beide lippen.
als fluweel aan de vingers,
huivert het in de sprookjes en
in de doornen van het brein.…
nu ik sterf
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
561 mijn leven eindigt nu, ik ga
maar keer terug in wat de bloemen je vertellen
hun blaadjes zwellen in het
morgenlicht
de nacht is al gezwicht voor
zoete druppels dauw
ik zie je gauw
terug
laat me niet alleen - nu ik ga -
raak me aan en streel mijn rug maar
strijk niet tegen haren in
de lamp dooft zacht aan dit begin
van etmalen vol…
Plaza de Toros
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
661 Als een hond in een kegelspel
loop ik de zonnige arena in
niets vermoedend welk onheil
mij te wachten staat
groen, zon, licht, bloemen
geuren van dauw op het gras
dit is niet meer ...…
Vlucht naar vlindertuinen
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
597 ben vanochtend opgestaan
en wilde naar de zon
was opgetogen toen ik zag
hoe licht van donker won
mijn vleugels zijn nog rauw van
kou vannacht en onvervuld verlangen
warmte moet mij nog behangen
met de kleur van onverwacht
wiek van bloem naar druppel dauw
een koud ontbijtje en dan gauw
mijn vlucht naar vlindertuinen
uren dollen en naar…
Een enkele dauwdruppel
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
569 Voor dag en dauw druppelt
iets binnen van een verleden
dat eens langs de gouden regen
mocht gaan. Dat nimmer het
goudstof kon wegen dat
doorsijpelde langs de rode
rozen van het bestaan.…
een witte lach als vergezicht
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
591 de ochtend huivert
fluistert dauw
herfst trekt draden
in het vroege licht
ze knispert met
bevroren vingers
in een witte lach
als vergezicht
klokken luiden
hun weemoedig tonen
gedachten dromen
in seizoenennostalgie
de wind is bezig
luchten op te schonen
bomen kleuren
in hun bladmagie
ik groet de zomer
in zijn vruchten
het rijpe…
vervlieg de dagen die mij resten
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
641 ik ben vanochtend opgestaan
wilde naar de zon
was opgetogen toen ik zag
hoe licht van donker won
mijn vleugels zijn nog rauw
van kou vannacht en onvervuld verlangen
warmte moet mijn vleugels nog behangen
met de kleur van onverwacht
ik wiek van bloem naar druppel dauw
een koud ontbijtje en dan gauw
mijn vlucht naar vlindertuinen
uren…
Haiku 5#1
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
565 Herfst
De bomen roesten
in het zachte zilv'ren licht
dauw op de naalden.
Afstand in stilte
Geluid van water
verder dan de horizon
gebroken golven.
Hondenweer
Na hevig onweer
verdwenen zelfs de katten
maar de liefde bleef.
Versmolten dagen
Het jaar snelt voorbij
weemoedige uitlopers
waaien de uren om.…
Kat- en muisspel
netgedicht
3.4 met 46 stemmen
16.051 Het leger rent voor dag en dauw,
om de vijand te kunnen ontlopen,
alhoewel ze met een harde snauw
het met hun leven moeten bekopen.
Snorrend van plezier om dit geweld,
gaat de kater slapen in het veld.…