15018 resultaten.
Rusteloos
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
558 Tussen rusteloze spinsels
dwaalt de slaap verloren rond
kan geen ruimte vinden
voor een echte eigen plek
In de luwte van de chaos
waar geen maanlicht valt
probeert het schaduwbeest
de nacht te overleven
Met zware zwarte vleugels
vliegt het dwars door de tijd
naar het land van bloemenhoning
waar een zoete rust zal wachten
met de morgen…
Stormloop
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
431 Nu zonsopgang het land bekleedt
sla ik deuren achter me dicht
in een stormloop van windkracht acht
loop ik in de herfst te dromen
van schoonheid weelde en levenslust
wat is dit allemaal toch mooi gemaakt
een wervelwind van gouden bladeren
hebben mij in hun kring opgenomen
hun sierlijke rondedans tovert zacht
een glimlach van rust…
Ergens langs een rivier.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
730 Daar waar vrede heerst en rust.
De zon op de weiden door sloten omrand.
Veel groen en af en toe rode en rieten daken.
Een gehucht ergens langs een rivier waar je
in de winter het vriezen hoort kraken.
In de verbeelding spreekt Anton Pieck en je
ziet de boer op zijn land met zeis en riek.…
winterwaan
netgedicht
4.6 met 20 stemmen
860 in laagjes land en een toegesnoerde
lucht…
In het hart geplant
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
900 blijven gaan
naar het onbekende
nog onbereisde land
op blote voeten
de aarde groeten
in het mulle zand
het water vinden
de stralende schelpen
ze laten rusten op een hand
zo bemoedigend
tekent een vuurbal
een blosje langs de einderrand
als op vleugels van liefde
wordt ver dichtbij gedragen
tot een vergeten afstand
de zee van…
De overzijde zien
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
606 het krioelen
tasten en voelen
kost weer te veel energie
heb mijn vleugels uitgestoken
zweef in stilte
land in rust
naar de grens
van het bestaan gezocht
ver van iedereen vandaan
het enige geluid
dat komen mocht
was mijn eigen hartenklop
nog leef ik
bruist mijn bloed
de overzijde zien doet me goed
ben op mijn
eigen wereld…
grensavond
netgedicht
2.2 met 22 stemmen
507 de zon weer boven land zal staan…
Kritisch
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
503 Vandaag is net als gisteren
een rotdag, kotsmisselijk
draai ik me weer om
Net als jullie wil ik
leven Op Mijn Manier
zonder kritisch gezeur
Dit is toch een vrij land
waarom dan moeilijk doen?
Waarom laat je me niet met rust
met jullie regels en jullie geleerde
meningen?…
O, rust van Tonbridge na 't rusteloos Londen
poëzie
2.7 met 19 stemmen
2.497 Mijn land? Waar vindt men schoner?'
En 't antwoord: 'Maat: ik heb mijn weg gewend
Van land naar land, niets heeft mij meer geleken
Dan uw dorp Tonbridge en uw heuvlend Kent.'…
Hoofdfilms
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
561 Van rust.…
Grootgrondgebied
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
623 De Ottomanen maakten een comeback
Riepen Palestina behoort weer aan ons
De Joden kregen op staande voet de bons
En pakten haastig hun koffers in voor vertrek
De Zoeloes schopten de boeren er uit
De Kaukasische Amerikanen
Maakten weer plaats voor de laatsten der Mohikanen
En werden op hun beurt door hen uitgebuit
De Maori's dreven de…
Vol van genade
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
525 Het leefde, leeft in mij:
vol van genade te zijn.
Mijn wil lag vastbesloten:
anders wilde ik niet bestaan.
Ergens elders liep het hart over
van pijn; echter,
ik kon vergiffenis
schenken.
Enkel de ziel van
een ander mens te wenken.…
De magiër
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.594 Een gouden ei rust in zijn linkerhand
zijn rechter houdt de toverstaf omsloten
en moedig stapt hij voort, en vastbesloten
op weg naar waar hij weet het magisch land
De maan verlicht hem onbekende wegen
eenvoudig weten is hem niet genoeg
verlangt te vinden waar hij niet om vroeg
te vinden om weer door te kunnen geven
Het regent sterren uit…
Zilveren golfjes
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
497 ik zag de zon
boven de plas
in zijn gerimpelde
weerkaatsing klonk
stralend jouw lach
de zilveren golfjes
gekuifd door de wind
liepen zacht dood
in het donker
van borders
die groen
overhuifden om
hun verdwijnen
te verfijnen in de
rust van het land
een schitterend plaatje
waarin onze blikken
zeilden over het water
naar een verre…
vol blonde nimfen
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
629 zacht zijn de sprookjes
die ik schrijf
vol blonde nimfen en
donkerogen die voor je
sloven ook jij gaat in
die werkelijkheid geloven
de gespierde borst
een schouder om te toeven
in rust van zekerheid
warmte om te proeven
ja, ben ik bij je in dat
vreemde land en knijp je hand
ik ben je prins
geloof in zon en zee
loop zachtjes…
De Zwarte Eenhoorn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
479 De zwarte eenhoorn is hebzuchtig
de zwarte eenhoorn is ongeduldig
de zwarte eenhoorn is onbegrepen
en aangezien voor een geest
of een symbool
Ze werd gegrepen
en meegenomen door een koud land
waar mist spotprenten schilderde
van mijn woede
Niet op haar schoot rust de hoorn
maar diep in haar maanzee
waar hij groeit
De zwarte eenhoorn is…
De polder waar ik geboren ben
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
487 Een grote vlakte door gras groen gekleurd
doorsneden met sloten en door heggen
ingelijst door muziek van vogels die daar leggen
langs de randen door silhouet van bos opgefleurd
bijna nergens was rust zo heerlijk te vinden
ideaal daar die ruimte van ’t polders land
natuur nog beheerst door boerenverstand
daar zwierf ik dagen door ’t veld met…
Vredeslied
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.166 Waarheen gaat het met een wereld
waarin landen worden aangezet soldaten te geven
en leiders van de kleine landen
niets anders doen dan bij de groten lekker kleven.
Wat moeten we met mensen
met leiders en met landen
die alles op alles zetten
om de wereld te verbranden.…
Avondrood
hartenkreet
3.7 met 33 stemmen
1.540 Men wist uit ervaring, na een blik op het land
dat het tijd was om te ruste te gaan
tijd om te dromen, tijd voor de maan
dat de zon voor die dag was opgebrand.…
Het lied van de nacht
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
921 Laat mij het lied zijn van de nacht
De duistere klanken van de aarde
De kille pijn, de stille kracht
Weinig zicht maar zoveel waarde
De dood is zachter dan het leven
Puur volmaakte rust en pijn
Laat mij de stille klanken geven
Van wie ik ben, wie ik wil zijn
Het licht verblindt mijn tere ogen
Het land des duivels voelt volmaakt…
Het brakke water
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
534 ik heb tal van
omzwervingen gedaan
ben in woestenijen langs
peilloze afgronden gegaan
het goede pad betreden
maar later weer afgegleden
naar diepe duisternis waar
zelfs schaduw nog gevaarlijk is
heb het land bezeild
steile rotsen beklommen
een zekering gemist in het
gaan naar de verdoemenis
alleen het brakke water
heeft mij rust gegeven…
Godin van Licht
netgedicht
4.5 met 14 stemmen
1.484 Kruimelzacht waren haar ogen
zachter dan de lange kusten
waarlangs zij mij steeds liet rusten
met haar vogels in het zand
Als ik moegestreden zocht
naar vertes die ik had vermeden
rolde zij de zee in schreden
voor mij uit tot lonkend land
Toch heeft zij nooit echt geweten
in die aangestaarde jaren
hoe verzacht haar ogen waren
die ik steeds…
De stilte van mijn thuis
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
468 uit
rust in de stilte van mijn thuis…
Midzomer
netgedicht
2.6 met 11 stemmen
963 rust te brengen
En wakker te zijn
Voor het jaar dat komen gaat
Met al zijn verrassingen
En liefde voor het leven…
Jij brak de wind
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
484 ik wist je
op het zwarte land
terwijl de regen striemde
zwoegend in
het zuigend slijk
gebogen naar de dijk
jij brak de wind
die gierend aardde
terwijl jij even rustte
en als kind
de mantra’s zong die
haar kracht bedaarde
jij bent geen heerser
over grond en lucht
maar deelt de elementen
in samen gaan
neemt ieder zo zijn vlucht…
Had mijn bodem lief
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
500 ik aardde diep
in vele generaties
had mijn bodem lief
het weidse land
onder de hoge lucht
stond altijd borg voor rust
nu scheurt de grond
trillen lagen in verzet
fundamenten zijn onthecht
mijn wortels
zijn gespleten
de toekomst is vergeten
het was geen menselijk falen
dat de grond zou dalen
maar een bewust genomen gok
als zij…
Nazondag
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
624 De zachte regendauw
ligt aan de voet van de dijk
het gras ontwaakt aarzelend
in zonnestralen
het pad is volmaakt
alleen mensenvoeten
kunnen verdwalen
vruchtbaar land, het rust
in de vroege ochtend
de zon schijnt
niets anders verlangend
zichzelf te zijn
de dag schrijft een gedicht
in een blauwe lucht
waar beelden zweven, wolkenwit…
De waterproef
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Oneindig water
voert de ogen mee,
vroeger of later
naar verdekte oorden
achter de horizon
in verzwegen woorden,
land van Babylon.
Van verneveld water
dat als mist rondwaart
en in de lucht rust vindt,
of gewoon het water van de vaart
dat beide oevers verbindt.…
Moment van hart tot hart
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
629 op mijn handen
de liefde zelf zal er in landen…
Veel wind
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
534 Veel winden doen water waaien
slopen kust na kust
in branding voor de duinen
breken daar de rust
verstoren gelijkmatige deining
overspoelen ’t blanke strand.…