7704 resultaten.
Niets
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
2.051 Vandaag begint het grote sterven, de tv gaat op zwart,
de radio zwijgt, vanavond. De kaken malen het zorgvuldig bereide voedsel, oorlog in de mond, een nooit voorbijgaande cyclus van het niets weten, niets denken.
Is de leegte niet de leegte. Is de stilte niet de stilte.
Is het zwarte toch altijd nog zwart.…
Op afstand
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.389 Nooit meer zal
het zwarte water
nog stilstaan
als toen die nacht
toen de dood
aan haar voeten lag.…
Eenvoud
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
999 Ik heb de eenvoud van het leven lief
het wuivend riet langs de waterkant
slierten ochtendnevel over het land
een nieuwe dageraad breekt aan
's avonds als de zon ter kimme neigt
de schemering met zijn zachtheid
de scherpe kantjes verhuld
voelt het leven aan als bevrijd
de nacht is als een schilderij
gekleed in zwart fluweel
laat ik de…
Roodborstje
gedicht
2.3 met 29 stemmen
11.034 Een zwarte zee, waarin witte vlakten drijven.
Geen vlakten maar bergen.
Geen ijs, maar graniet.
Nodig voor het roodborstje om zijn snaveltje te scherpen.
Zijn snaveltje sterker dan het ei.
Sterker dan Groenland.
---------------------------------------------
uit: 'Geen man, want geen vrouw', 2001…
zout water
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.008 in het nat van zijn verdriet
vegen lieflijk glimmende tanden
tot strepen van gefrons
en alle geluiden verdrinken
tot een schreeuwend modder
hij tracht als een egel
onder de koplampen van het leven
in zichzelf te vluchten
de pels stijft tot pinnen
in het brandend warme gal
schenk zijn bloemen de nacht
in wiens zwarte zon en…
De angst
hartenkreet
3.2 met 13 stemmen
1.660 Zwevend, vallend in een zwarte gat
Er niet meer eruit kunnen komen,
Dit is waar ik voor vrees
De angst van mijn dromen.
Proberend fier te blijven
klaarstaand voor je innerlijke strijd
oog in oog staan met je eigen
hopend dat die angst verdwijnt.…
Warme handen
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.275 Uit warme handen stroomt
levensenergie
liefdevol op zoek
naar disharmonie
Een zwakke plek gevonden
wordt warmte vuur
laat pijn verdwijnen
als helende kuur
Ook het zieleleven
door kwetsuren vaak gewond
trekt zij met zachte stralen
uit de diepe zwarte grond
Eens het stromen gestopt
ligt ‘t lichaam in rust
ontspannen materie
door…
Strasbourg
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
848 Het was dinsdag
de vogels slaan zwart
op het paleis,
net als zondag
ook de boot strak rondvoer,
net als vandaag
de stad zich roert
en ik verdwijnen zal
naar thuis - waar? -
en niks legt zich erbij neer.…
Het alfabet
hartenkreet
2.9 met 8 stemmen
1.101 Het alfabet is als een recept
Schrijven komt eerste plek
Het is als een zwarte vlek
Die verwijdt zich rap
Over het papier
En vormt vele woorden
Die zich in je hoofd boren
Een ingewikkeld concept
Volgorde bepaalt gelijkenis
Willekeur speelt geen rol
Kennis vraagt zijn tol
Van ons systeem
Zesentwintig tekens
Miljarden combinaties
Slechts…
handen los
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
1.839 gedachten
en een droom
beleef ik in wit-zwart
en worden
door verbeelding
naar believen ingekleurd
zilver
blijkt soms chroom
een einde soms een start
en blijdschap wordt
-maar al te vaak-
door anderen betreurd
het
veel te groene gras
bestaat
meestal uit mos
in welke tuin dan ook
vooral die van mijn buren
niets
lijkt wat…
Stilte voor de storm
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
1.591 De blauwe lucht
Een oase van rust
Een vogel zingt zijn prachtigste lied
Dat langs de wateren voorbijschiet
Onbezorgd
Vol goede moed
Leven in voorspoed
Maar dan opeens vanuit de horizon
Een zwarte lucht dient zich aan
Woeste golven doemen op vanuit het water
En vogels stoppen met het getater
Eén moment
Het omslagpunt is daar
Zijner…
Kringloop
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
893 De slotakkoorden spelen
het einde is nabij
als ik mijn armen uitstrekt
raast het zwart voorbij
Het water kabbelt verder
de zon schijnt in een plas
alles zal verdwijnen
De kringloop van wat was.…
Zielewraak...
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
764 Aanblik van trouweloze ogen,
in laaghartige kwelling,
met een glimlach die veinsde,
een hart genoegelijk onderwierp,
aan valse en zilte emotie's,
verteren zoetzwevende gedachten,
verhullen lustere wolken,
in duister gehuld met zwart agaat,
ontkiemen verfoeilijke tastzinnen,
die onbarmhartig toeslaan,
om de bespotting van liefde,
in lijdende…
Zonnemanen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.689 Blanke manen stillen ogen,
bij-licht, gedimd tot zwart
Ik jubel dan zeer ingetogen
als zij vragen om mijn part
In de rondte schijnen zonnen,
steeds groter, feller, over zee
Telkens geef ik me gewonnen;
ze deinen toch zo lekker mee
en draaien dag en nacht voorbij,
doen mij hen soms wat knijpen
Ik voel ze graag en allebei,
omdat ze mij…
De regenboog...
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
1.029 Buiten plenst de natte regen
Wolken jagen donker voorbij
Somber zit ik wat te staren
Hoor het onweer al dichtbij
Dan breken traag de wolken
Een regenboog met felle kleur
Vertoont zich spontaan
En verbetert mijn humeur
Zo'n regenboog lijkt op leven
Kleuren tussen zwart en grijs
Zolang ik dat kan blijven zien
Geniet ik van mijn levensreis…
Bevroren hart
hartenkreet
4.4 met 12 stemmen
1.698 hart te bevriezen
jij wilde je eigen leven leiden
en ik zou je gewoon verliezen
Het deed veel pijn en verdriet
om jou uit mijn leven te zetten
elke dag moest ik aan je denken
en me tegen mijn tranen verzetten
Een gevoel van gebrokenheid
maakte zich meester in mijn hart
de heldere kleuren van verliefdheid
werden vervangen door donker zwart…
Zorge, zorge
poëzie
2.9 met 18 stemmen
2.900 Zie, de nacht is zwoel en zwart.
Sluit mijn ogen, zorge,
Eerst uw ogen, dan uw hart...
Heeft mijn hart geen morgen?…
Dweilen
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.175 Ze dweilt de hele dag maar door
Verdrinkt in haar verdriet
Verslagen vrouw in triest decor
Troost bestaat er nu nog niet
Achterblijven, plompverloren
Niets dat haar verdriet verzacht
Haar geluk ligt diepbevroren
In een zwarte donkere nacht
Ze moet toch verder, ondanks alles
Zegt soms liegend dat het wel gaat
Maar ik weet beter, mijn ma blijft…
er zij licht
netgedicht
3.4 met 25 stemmen
980 diep zinken
is naar leegte dalen
treden overslaan
blindelings dralen
op één been hinken
nog minder dan dat
zal verdwalen zijn
in wat al verborgen is
roepen naar
gesloten oren
met minstens een
dikke laag vernis
de zwarte echo bekoren
geluiden die weerkaatsen
tegen gedeukte dromen
in de adem haasten
dat een bonkend hart
moet…
Ritueel
gedicht
2.6 met 37 stemmen
15.589 Zij hebben de zwarte zak
Van hun afwezigheid strak
Over ons heengetrokken
En toen onze oren verpest
Met de ruis van hun hemelse spraak.
Dus waar ik vandaan kom, daar
Moet je die opgebaarde
Nog lichtjes blozende doden
Lang en bedachtzaam slaan.
------------------------------
uit: 'Voorbijganger', 1999.…
oehoe
netgedicht
3.3 met 22 stemmen
1.437 op de grote roofvogelshow
bewoog de bazin
met haar vingers
zwart in het kleed
druk heen en weer
naar de europese oehoe
naar ze zei vier kilo
om zich in haar handschoen
betaald te laten hakken
voor gasten
die plaatjes schoten
mooi dat die reus
zich niet liet uitdagen
hij gaf me een knipoog
zij werd toen echt boos
met blote hand…
(onder) indruk van IJsland
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.010 enorme bergen
als slapende reuzen
in zwarte woestenij
van as en lava
verwrongen gesteente
uitgespuwd door vurige monden
vertellen verhalen
uit een onrustig verleden
grimmige wolken
hangen boven een dessolaat landschap
felle stukken groen
omringd door een muur van ijs
rijdend tussen
beeldhouwwerken van moeder natuur
bekruipt mij…
Zes
netgedicht
3.8 met 32 stemmen
3.279 meer dan een beeld
is mij bij van wit en
zwart in kleur gedacht
als het groen van ons in
het grasrollend oliedrum
vrienden voor mijn leven
met jou de heuvel neer
leven bevatte wat het kon
- blik liet niet verder zien -
van schoon en kwader goed
zoals het wassend water wit
in teil ons altijd deed
buiten op de stoep
- nog…
warmte
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.704 27 12 1989
je graf is een zwarte steen
met flakkerend kaarslicht
in een nevelige tuin
verkeer raast langs de heg
letters lees ik niet meer
de tekst is nietszeggend
alleen herinneringen spreken over
geborgenheid en liefde
waarvan het gele kaarslicht
het warme symbool is
het licht op die
natbesneeuwde steen
verwarmt hart en handen…
Sterren zeggen ...
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.025 als een firmament vol sterren
mij niet meer kan bekoren
of ik van verre
de stilte niet kan horen
dan sta ik stil en kijk omhoog
en zoek ik mijlenver
in de zwarte hemelboog
naar die ene ster
die mij kan vertellen
dat eenvoud 't raadsel vindt
maar niet kan voorspellen
hoe het leven zich windt
ach, als sterren konden spreken
zou 't…
Eendags-engel
hartenkreet
3.9 met 11 stemmen
2.272 Hoe zou het leven zijn
Als ze me zou verlaten
Mijn engel voor een dag
Zoals ze mijn leven inkwam
Een zilveren lijst om mijn zwart
Mijn engel voor een dag
Ze zweeft in mijn ziel
Maar kan niet worden gevangen
Mijn engel voor een dag
Ik ben nu al bang
Dat ze morgen weg is
Mijn engel voor een dag
Dus geniet ik
En vergeet morgen voor…
over de tijd heen
netgedicht
4.3 met 19 stemmen
996 achter het mijne
ligt jouw stilzwijgen
dat in niets verdwijnt
ik zou gebleven zijn
van binnenuit
misschien vreemd lachen
naar het requiem
op je lippen
en naar de korte slaap
van de late grafdelver
in ebben zwart
maar het wenken van de wind
laat mij dodelijk bewegen;
het lichaam vol
in hongerdagen van
bestreden besef…
Wrakken en koralen
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
713 ga de golven
voor je beuken
de zeeën splijten
in obsceen gebaar
op zoek naar het
ultieme waarvoor
ik altijd met je ga
duik naar dieptes
in het zwart
heb alles wel gehad
wrakken en koralen
haaien die me paaien
willen snaaien tot
ik jou eindelijk vind
in het labyrint
van riffen die
de dag bepalen
jij bent het kind
dat ik zo godvergeten…
de wereld en jij
netgedicht
4.3 met 21 stemmen
1.240 en waar is het raam
dat de wereld naar buiten
schrijft
tussen zwarte en witte
muren
de bloem die ademen wil
in haar zijn, boven en onder
bomen
het stille zwijgen
van silhouetten, die veel verder dan ogen
kunnen kijken
naar die ene droomseconde
van leven en het hartverscheurend geluid
dat zielenwervels brak
ongevraagd
in het…
Door klapwiekende muizen
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
640 klapwiekende muizen
stralen korten schaduw
tot ontkleurend duister
de grond is nog warm
als licht zich spiegelend
aan de hemel de aarde
een laatste veeg geeft
maanlicht versijpelt
in vallende schemering
een ongebroken witte roos
in geel verzachtende reflectie
roos en maan zijn roekeloos
in hun oplichtend spel
tegen het inktloze zwart…