5597 resultaten.
Een glimlach...
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
616 Een glimlach van mijn zoon
en ik zie jou verschijnen.
Hij weet niet wat het doet bij mij.
Hoe kan hij ook, de dood
liet jou verdwijnen.
Dit gaat al jaren zo
en echt het gaat niet weg.
’t Is steeds het onverwachte.
Een pijl scheurt door mijn hart,
nu ik het zeg.
Ik wil jouw naam niet langer dragen.
Te leven met een dode,
dat is niets…
Voor Anja
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
409 Ik denk, een meisje,
Ik wenk,
Ik bewijs je,
Mijn liefde voor jou.…
hier sta ik
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
604 hier sta ik dan
een oude eik
wiens takken ooit
jong en groen nog
zich verstrengelden
met een appelboom
uit de wortels
van die omhelzing
entten zich de loten
die schuilend eerst
groter groeiend later
uit onze schaduw traden
zo is vol het leven
in het kleine woud
dat wij samen waren
tot rot op zekere dag
ziek en dodelijk
mij…
Universum
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
887 Het hart gaat verder dan
enig etiket, hok of ziekte.
Het hart dat tikt, dat klopt
gaat verder dan enig medicijn:
ziekte en pillen zijn slechts hulpmiddelen
alles gaat
veel en veel verder
dan welk besef van de geest
dan de intelligentie van mensen
in de hersenen.
Het hart is uniek in zijn bestaan.
Het hart stopt pas
bij voleinding en voltooiing…
Libelle met je tere vleugeltjes
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
598 Mooie
Kleine
Libelle
Vanuit
de lucht
Je vrije
vlucht
Zit
Je nu
met je
Wonderlijk
mooie tere
Vleugeltjes
op mijn huid
Even landen
bij mij
met mij…
Delfse Vermeer, ziende naar Delft zoals hij het zal schilderen
poëzie
4.0 met 4 stemmen
2.661 "Een stad aan de overkant,
met torens, poorten, daken,
Walschoeiingen en aken,
Wolkschaduw, zonnebrand.
Wij zien van de overzij
Het voegschrift in haar muren,
Haar koele kleurglazuren,
Haar verte en haar nabij.
Hoe overtreft haar glans
Haar spiegelschijn in 't water! -
Straalt zo de Godsstad later
Tot schijn mijn stad van thans?"…
De reuzenketel
poëzie
3.7 met 11 stemmen
2.247 ‘Ja, wat men toch al vreemde dingen
in Frankrijk heeft,’ zei stuurman Jaap,
‘Zo zag ik daar eens op een akker
een raap, een echte reuzenraap.
Ze was zo groot als… dat huisje,
ik kon er heus niet óver zien,
en om ze van het land te halen,
gebruikte men een man of tien.’
-‘Wel, wel!’ sprak Teunis.’ Nu, ik reisde
in Duitsland, voor mijn ambacht…
DE DIENAAR
poëzie
3.2 met 6 stemmen
2.154 Zo ben ik dan de dienaar van mijn tijd geworden,
Ik, die mijn eigen dienaar was; -
Zo zwelt en slinkt de man bij ’t wentlen in twee oorden
Om de aarde en om haar eigen as.
Tezelfdertijd om bei. Ook ik, al mocht het schijnen,
Dat ik slechts om mij zelf bewoog, -
Al trek ik schijnbaar om mijn tijd alleen de lijnen
Van een nooit af te wenden boog…
Rosà
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.089 Ze is prinsesje van de straat
met liefgeschreven blauwe ogen
die verzweven op haar pasjes
die ze danst -steeds uit de maat
op brekebeentjes die te klein nog zijn
maar steeds weer opgetogen
me vertellen dat ze met een huppel
door het leven gaat
Toe -draai maar rond nog zeven rondjes
en vertel het ongewone
met je springerige beentjes
van…
Niet meer te redden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.366 Verdriet en pijn
Waarom moet dit zo zijn
Is dit je lot
Een verschrikkelijke ziekte maakt je kapot
De diagnose is gesteld
Heel voorzichtig is het verteld
Chemo om iets langer te leven
Maar tenslotte ga je het toch begeven
Vechten tot de laatste traan
En dan moet je het leven laten gaan.…
Gewicht van een ziel
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
916 Het zeker weten dat niets overblijft
als alles is geweken, een stem, een woord
dit lichaam bekend om zijn gebreken
De hand van de ander is naar huis gegaan
slaapt in een bed naast een vrouw op wie
iedereen verliefd worden zou
De kamer wacht op de laatste zucht
als de geest in het kippenhok, waar
de hennen en één haan het voorbijgaan…
Verrassend nieuws
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
643 Op een mooie pinksterdag
komt ze stralend thuis,
wat ik in haar ogen lees
als zij ons iets te zeggen heeft
brengt vreugde in ons huis.
Kind wat ben ik blij dat na het wachten
nu je hoop echt leven mag,
‘t is de mooiste pinksterdag
huil ik met een lach.
Dan laat zij de foto zien,
golven grijzig wit
tonen ons een stippellijn,
contouren…
In vijf minuten
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
496 In vijf minuten ga ik
Met mijn ogen dicht
De vroegste episode van
Mijn leven door -
Herbeleef ik tot in
Het miniemste detail
Alles dat mij in de
Eerste vijf jaren van
Mijn leven overkwam;
Vijf minuten lang ben ik
Dat kleine bange kind dat
In verwondering om zich heen kijkt
En op zijn ouders na niemand heeft
Om bij te horen…
Branden als een rots
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
522 Jaag bliksem door mijn donder.
Geef trappen onder mijn hol.
Laat me zoeken naar een wonder.
Bewonder zo mijn losse bol.
Verpulver laffe angsten.
Maak dood die valse God.
Verbied misplaatste trots.
Bied moed als hoogste bod.
Leer liefhebben, geef genot.
Laat me branden als een rots.…
Aan 't engeltje
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
797 Ik lig op bed
Ik huil, ik lach
Nu al voor 't vierde uur op rij
En ik denk aan haar
Aan hoe ik haar wangen streel
Aan hoe ik haar lippen kus
Aan hoe ik haar beide handen stevig omarm
met de mijne
Hoe ik haar nooit meer
zou laten gaan…
Ik, de zon
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
697 Ik leef
Ik huil , ik lach
Ik schijn
Ik zeg de zon straks weer gedag
Draaiend om mijn eigen as
Draai ik om haar heen
Dynamisch als een waterpas
Beschijn ik
haar horizon alleen…
Poppen ogen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
480 Bij de term " gebroken ogen" denk ik altijd weer terug aan jou,
we liepen samen ik droeg je, door de regen, zon maar ook de kou.
Ik hield je vast, alsof we nooit gescheiden konden worden van elkaar
en toch: gebeurde waar ik bang voor was, je ontglipte me zomaar!
Daar lag je op straat, je kopje in elkaar, je ogen stonden scheef
en ik huilde…
Zwart wit
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
817 www.metronieuws.nl/node/856683
Rijstvelden in Soekaboemi, regendruppels in Camellia thee..
zwarte thee, zwarte ogen, zwarte tranen,
Indische wortel en peroxyde, zo wit kan zwart zijn.
Haat uit verdriet, zo wit kan zwart zijn..
Gevang in opperst gevang,niets kan schelen.
Tarantella en hoeden, mannen in het zwart..
Minder,minder, niets…
Dankbaar
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
660 jij mooie man
jij wijze man
die het cement vormde
tussen dat, wat toen nog
in het verschiet lag
maar waar ik nu
dankzij jou
de vruchten
van pluk
door jouw
rotsvaste geloof
in verbinden
ben ik nog
iedere dag
dankbaar
dat jij
mijn vriend
bent…
Met vallen en opstaan...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
453 Wanneer een waterdruppel valt,
valt een oceaan.
Wanneer oceanen verdampen,
verschijnen wolken.
Wanneer wolken bevriezen,
vallen unieke ijskristallen.
Zoals ook unieke mensen bestaan.
Vallen, opstaan en verdampen.…
opa zaliger
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
718 ik zie je nog zitten
altijd op dezelfde plaats
het bankje in de tuin
een beetje pitten…
of naar vogeltjes staren
die ravotten tussen takken
rustig je pijpje trekkend
denkend aan vervlogen jaren
de rook steeg op
in witte pluimen
verdween in wolken
maar op een dag
stopte het leven
en je ziel volgde
de weg van witte rook
om al je…
De tijd vliegt voorbij
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
888 Achttien jaar vliegeren wij nu samen.
Trekken de touwtjes op en neer.
Onze vlieger duikt en stijgt,
naar onbekende hoogten.
Bleek bestand tegen wind en weer.
Wil met jou, nog wel 100 jaar samen,
aan de touwtjes trekken als weleer.
Met de wind van achter,
of van voren.
Naar onbekende hoogten,
keer op keer.…
Brussel, mijn alles?
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
543 Brussel,
waar ik mijn brood verdien
elke dag veel andere mensen zie
waar je makkelijk nog kan napraten
met wat vrienden over zus en zo.
Brussel,
waar je nog een glas kan drinken
om dan later de weg niet meer te vinden
waar je op houten banken nog kunt slapen
om dan s ’morgensvroeg wazig te ontwaken.
Brussel,
de hoofdstad van ons kleine…
Gevangen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
497 tussen vergetelheid en het grote niets
staat een koffer vol boosheid en verdriet
de kunst om haar daar uit te halen
uit het sombere, negatieve
zoek ik naar verhalen uit de oudheid
die ze zich nog feilloos kan herinneren
een naam, een gebeurtenis
tot de naald weer blijft hangen
in dezelfde groef, en ze wederom
in herhaling vervalt, bevestig…
Zoveel vragen
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
609 Zoveel vragen, spoken door mijn hoofd..
Ben jij de man, die mij van mijn hart heeft beroofd?
Zoveel vragen, spoken door mijn hoofd..
Ben jij de man, die wél in mijn toekomst geloofd?
Al die vragen, komen maar op 1 ding neer..
Ik twijfel over onze liefde, en dat doet mij zeer.
Ik weet dat ik van je hou, maar is dat wederzijds?
Ik investeer…
Toe
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
511 neem mij mee
naar ver van hier
neem mij mee
terug naar daar waar
ik de tred herken
vogels weer hoor fluisteren
bloemen zachtjes dansen
in het schijnsel van de maan
wolken tikkertje spelen
huizen weer kleur krijgen
zand mijn voeten
liefdevol omhelst
daar waar ik gekust word
door de wind
toe neem mij mee
en hou me vast
een leven…
Misnoegen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
532 zoals een draad dat door het oog van de naald zou moeten
passen er geen punten meer achter de zinnen
kromme zinnen, die niet recht te breien zijn
zitten de tranen hoog, viert frustratie hoogtij
is het geheugen één grote gatenkaas
waar alles uitvalt, maar dan ook echt alles
namen die niet meer worden herkent
de bril die wordt neergelegd zonder…
In de hoop
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 met mijn vlindernetje, dartel ik achter je aan
in de hoop je te kunnen vangen
vangen
op gepaste afstand, opdat ik niet in de gaten loop
in de hoop je te kunnen vangen
vangen
vrolijk dans jij door het leven, plots verdwijn je in het grijs
kijk uit, ze willen je gappen
ze willen je snaaien
hoe ik ook roep, of schreeuw, horen doe jij mij…
Verstrikt
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
638 gelijk een kwal
met vele tentakels
omsingelt hij mij
speelt hij spelletjes
ongezien gumt hij
mijn geheugen uit
onzekerheid maakt
zich meester
hoe ik ook controleer
vastgrijp aan wat ik
net nog wist, versterkt
de kwal zijn greep
en raak me kwijt…
Kwijt geraken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
489 alsof de duvel ermee speelt
vertragen data waar ik bij sta
kunnen dagen mij gestolen worden
zo ook het dwingende advies
van hen die het, zogenaamd, beter weten
ik bepaal zelf wel, altijd al gedaan
net ontvangen pasjes krijgen benen
spelen krijgertje met mijn onzekere brein
uren lang zoeken ogen naar hetgeen
ik zojuist nog in mijn handen…