7547 resultaten.
KEUZES....EUROPESE VERKIEZINGEN
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
441 De keuzes van mensen
zijn te vaak ingegeven
door zelf niet te kiezen
maar zomaar te volgen
ook niet na te denken
wat de gevolgen zijn
het effect, het resultaat
voor hem of haar als individu
en de mensen om ons heen
laat staan de collectieve massa
In die negatieve spiraal zit
onze Nederlandse samenleving gevangen
ons als geheel niet beseffend…
Ieder jaar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
876 ik kom hier als het kan
ieder jaar om mijn land
te groeten, zittend aan
de rivier
een stille tuin vol groen
wonderlijke vlinders
een strakblauwe lucht
genietend van mijn familie
zie een blozend, donker
meisjes gezicht, zwart haar
gevangen in goudgeel licht
ik flirt een beetje met haar
dat is zo de gewoonte daar
groet de buurman…
Gerijpt en zuur.
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
503 Steeds sneller gevangen in
de jaren sluipt de melancholie
door de versleten vingers
de ziel raakt zwanger van een
ongeëvenaarde zachtheid
De gouden tonen vloeien weg
de oude troubadour wedijvert
met z’n melodie, geroofd uit tijd
en zinnen en zwijgt in het beminnen
Wikkelt zich het zwart fluweel van
de naderende nacht, huivert In…
BRUSSEL BRUXELLES
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
573 gij reus
robuust en bruisend Brel
stads tweetalig tafereel
melkkoe van Europa’s ramp
bewind pleite met de wind
petieterig Manneken Pis
aan de Grote Markt
rijst schuimend schoon
groezelig en sluimer
op terrassen Duvel blond
ik wieg u in mijn keel
jubel in het Jubelpark
gelijk Johan Verminnen
vanuit de goestingpoort
kruip ik als gevangen…
DIRECTEUR
gedicht
4.0 met 11 stemmen
12.152 Er schoot een scherpte door mijn ingewanden,
omdat hij mij gevangen houden kan
zolang hij wil, want duizend wegen leiden
naar Rome, één verkeerd gekozen woord
staat nog dezelfde avond in 't rapport
en blijft bewaard tot aan het eind der tijden.
Onmacht en rechtloosheid ontbinden
de ziel, die langzaam onpersoonlijk wordt.…
het hek
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
541 liggende staven
palen rechtop
ijzer en hout
gevangen vrijheid
geprikkelde grens
rechthoekig denken
erover erdoor
verdeelde mens
bladerend donker
naderend licht
doodlopend pad
geen vergezicht
maar………………………
flitsende beelden
krachtig moment
intense ideeën
gedreven gedachten
gaan……………………..…
Die schitterende regenboog
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
487 Kleurt een evenwichtig
spectrum, waarin heel
de mensheid wordt gevangen.
Die regenboog gratie
kleurt waarin alle mensen
hun eenheid voelen in alle
aspecten waarin zij verbonden
kunnen zijn. Niet te wit,
niet te zwart. De kleur van
keuze maakt duidelijk,
waartoe zij op aarde geroepen
zijn.…
Brussel Bruxelles
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
645 robuust en bruisend Brel
stads tweetalig tafereel
melkkoe Europa’s twijfel
bewind pleite met de wind
petieterig Manneken Pis
aan de Grote Markt
rijst schuimend schoon
groezelig en sluimer
op terrassen Duvel blond
ik wieg u in mijn keel
jubel in het Jubelpark
gelijk Johan Verminnen
vanuit de goestingpoort
kruip ik als gevangen…
Mens zijn
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
534 Een strijder voor zijn geluk blijft
vragen iets van zichzelf te mogen delen met die
ander die niet in eenzaamheid gevangen,
maar simpelweg gelukkig wil zijn.…
contrapunttrapezist 'Joe Pass'
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
564 Ik denk soms ieder lied is schuifelbaar
maar beter laat je het poplied liggen
en verdiep je in het potentieel
van de jazzimprovisatie
dat vergroot enig mysterie in ’t leven
de spanning gevangen
tussen de tonica en de kwint
valt alles plat als de rust voorspelbaar
geef mij dan maar de koning van het contrapunt
leunend op de verlaagde nones…
wuifwilgen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
580 ze staan er nog
de wind, gevangen in hun kruinen
struint de kale takken door
je hoort ze zachtjes kraken
en hun blaadjes raken
stil de grond
de vooravond van winter
wint met lange passen tijd
je schuifelt mee en kwijt
melancholie aan koude voeten
met een neus vol rottigheid
het laat de regen wenen
in een langgerekt verwijt
als weemoed…
Een laag octaaf
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
468 zacht golfden
geluiden in een
zee van ongekleurde
decibellen langs
ons heen de
wijde wereld in
alleen gevangen
door lucht en wind
donker
bromden tonen
uit een laag octaaf
vlak bij de grond
zich onderscheidend
kenbaar maken los van
de spirit der jeugd in
hun super actieve vreugd
zij missen nog
identiteit hebben
andere zaken nodig…
wit
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
462 wit is de jurk
in het stille ochtendlicht
wit de wapperende vlag
uit de kapot geschoten muur
wit de woedende knokkels
van vastgesnoerde vuisten
wit zijn gevangen geesten
in een web van rokerige mist
wit is het gelaat
dat in de ijle verte staart
wit is het lege doek dat
wacht op beelden en pigmenten
wit de gierende storm…
DENKENDE OORLOG
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
521 Het land waarin
de enige God
over wereld en heelal
beleden en vereerd werd
vecht thans
verwoed en meedogenloos
veel bezongen Israël
en landstreek Gaza
u strijdt vernielzuchtig
tegen elkaar
houdt onschuldigen gevangen
met eindeloze vragen
bidt men tot de Heer
van al het leven
misschien schuilt vrede
in het verre verschiet…
Helder
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
581 wit is de jurk
in het stille ochtendlicht
wit de wapperende vlag
uit de kapot geschoten muur
wit de woedende knokkels
van de gebalde vuist
wit de gevangen geesten
in een web van rokerige mist
wit is het gelaat
dat in de ijle verte staart
wit het roerloze doek
dat leeg op beelden in pigmenten wacht
wit is de razende storm
die…
voorheen wemelde het
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
273 wemelde het
buiten van anderen
naar binnen in mij
waar alles en iedereen
zich vrij nestelde
op vertakkingen van
míjn corpus callosum
intussen dus
hang ik hier afgedankt
zonder lumpsumvergoeding
voor iets noch iemand
aan de rand van het ravijn
een diepere bedoeling
zoekend voor dit zijn
de doorwoekerende tijd
in onbepaaldheid gevangen…
In Sluimerende Dromen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
344 vierdimensionale dromen
dansend op het getij
breek ik door de illusie
voor even ben ik vrij
Ontketend,
een sluimerend geweten
knagend aan mijn essentie
mijn geest geschonden,
geketend aan existentie
Meegesleurd,
naar diepe duisternis
verlangend naar het lumineuze licht
het koude ijs dat langzaam scheurt
woede getemd door doorleefd inzicht
Gevangen…
Zinnen zonder toekomst
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.302 stilte
in lang vervlogen
tijden, waar letters
waarheid lazen in
geschreven zinnen
hoe fluister ik liefde
in tedere gedachten
waar opengevouwen
handen mij niet meer
kunnen bereiken
hoe fluister ik dagen
vooruit naar jouw
armen, als nachten
zwart en eenzaam
zullen zijn
hoe fluister ik een
toekomst zonder
schreeuw van het
verleden…
De reden omslachtig
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
1.288 Want in het verleden niet daadkrachtig,
blijkt vandaag de ommekeer……
aarde
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
869 ken je de plaatsen waar de aarde ademt,
waar heden en verleden samengaan,
en dus de tijd wel stil moet staan?
voel je de plaatsen waar de aarde ademt,
voel je het kloppen van de eeuwigheid,
in een ritme zonder tijd?
oh, bewaar de plaatsen waar de aarde ademt,
het zijn de schakels in de keten
van altijd weten en vergeten……
Waterval
hartenkreet
3.8 met 25 stemmen
3.471 Gebroken door het verleden.
Wou dat ik het kon vergeten.
Praten helpt niet echt.
Het is een dagelijks gevecht.
De pijn in mijn hart.
Doet me vaak zien in het zwart.
Tranen zo groot in aantal,
Aan het water lijk ik wel een waterval
Kon ik het maar accepteren.
Het zou me dan niet kunnen deren.…
rust zacht
hartenkreet
2.9 met 9 stemmen
3.261 met kunst en vliegwerk
hielden we jou in leven
tot je uitgemergeld
je laatste adem uitblies
zonder kracht
je kon niet meer lopen
niet meer praten
je ogen zagen zonder zicht
flarden uit het verleden
spraken zonder inhoud,
zonder bericht
je handen lagen stil
huid om skelet
we hebben je laten leven
dood in je bed
rust zacht…
HET IS TIJD
netgedicht
3.2 met 18 stemmen
3.150 het grijze ledikant verbleekt
twee ogen turen van verleden
vragen niets dan stervend keren
van de tijd
tijd, verloochent tijd;
bedekt het gaan van ‘t leven
ontbindt verdoken onder dekens
eenzaamheid
het blanke ledikant verstijft
tien ogen turen van verlaten
zeggen niets dan lekkend staren
naar de tijd…
ongeluk
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.049 zijn weg versperd door tegenslag
alleen een mist in zijn gezicht
nog nazwaaiend met de witte vlag
en zijn ogen op de toekomst gericht
was alles opeens verdwenen
als de lucht in een ballon
die, wanneer men erin prikt
niet snel genoeg ontsnappen kon
grote katers in zijn denken
door een bom van ongeluk
hij viel neer in het verleden
maar…
Kloosterling
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
719 Gelijk ooit 't verleden is begonnen...
Een tel,
tot eeuwigheid gesponnen
uit draden van geluk.…
vaarwel
netgedicht
3.2 met 23 stemmen
4.703 Jij was toen Groot
En ik werd steeds kleiner toen ik groter werd
Boven was ik bang
En onveilig
Niet alleen in de deuren zaten gaten
Toen
Zo ook
In mijn hoofd
En mijn lichaam
Liever was
Ik er toen niet
Geweten heb ik
Verder ga ik
Anders door het leven
Afstand is verleden tijd in mijn leven
Rouwen mag jij doen
Wanneer je aan…
zielsverwant
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.567 zielsverwant
herkenning gevonden
in alle mogelijke facetten
een zielsverwant
mijn zinnen onvoltooid
worden moeiteloos afgemaakt
zonder dat er woorden nodig zijn
touwen omhelzen onze levens
verleden is het wat ons verbind
een hechte vriendschapsband
grote monden en kleine hartjes
een blik of een gebaar zegt genoeg
met jou deel…
Polijstte zacht oneffenheden
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
732 laag voor laag
de ondergrond
bleef traag
wilde niet witten
schuurde
tot het bot
polijstte zacht
oneffenheden
toch donkert
het verleden
breekt wit door
alle kwetsbaarheden
ik heb je
nerf ontdekt
en schaaf het
oude hout snel weg
je vlamt in weer
geboren worden
jouw kleur zal ieder
nu opnieuw bekoren…
Innerlijke krijs
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
698 verdwijnt in het grijs
Mijn bewustzijn valt uiteen
in een innerlijke krijs:
Hoe bedacht men gedachten
die wijzen op nut en streven
Nu ik veracht al de rationelen
en volgens wijsheid dien te leven
Wat is het meer dan hoop
verpakt in alles van het heden
Vroeger staat nu voor dat
wat we zo fout en slechter deden
Ons nu is later ook verleden…
onderweg
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
1.145 ik ben niets meer
dan twee schaduwen uit
dag en nacht
soms als bomen, vermoeid
door wolken die uit
kruinen klimmen
om de eerste en laatste
vogels te wekken
waar het licht de veren snijdt
met telkens een nieuw verleden
van eenzaamheid
in het land vol stilte dat woorden
leest van de langzame reiziger
die verlaten kouder wordt…