5388 resultaten.
Pretletters
hartenkreet
4.3 met 26 stemmen
1.503 Ik strijk de kreukels uit mijn hart
Hang mijn tranen nu te drogen
Bleek elke donkere schaduw wit
Strooi pretletters in mijn ogen
Ik geef mijn mond een glimlach
Laat me met energie doorstromen
Gooi alle pijn en hoop overboord
Samen met mijn verloren dromen
Ik laat mijn ziel een tijdje rusten
Veel meer nodig…….. heb ik niet
Doe mezelf…
Nu nog niet...
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.007 Het tranenzout droogt op mijn huid
Je tilt mij op uit een zwarte droom
Hierin kwam de dood mij halen
Wilde vluchten achter een boom
Ik schreeuwde, wilde nog niet mee
Huilde mijn tranen bitterzout
De zwarte schaduw fluisterde zacht
Voelde mij verloren naakt en koud
Ik gilde, vocht tegen de dood
Wilde dat het fluisteren over ging
Je zwarte…
Herinnering
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.018 In de schaduw van de palmen
hinkten we naar de waterkant
de voeten heet van zonnebrand.
Aan het strand van Tanganica
viel de wind vaak op het meer.
Dan rezen hoge golven op en neer.
Wij duikelden lijk hondjes
over die reuzen, en dan weer.
Aan het strand van Tanganica
ademden we Afrika in en uit.…
Stervende liefde...
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
1.116 De zon gaat onder over onze liefde
Elke lichtstraal dooft langzaam uit
Nu sluieren er schaduwen van verdriet
Mijn hart schreeuwt zonder geluid
Het moment van verlatenheid
laat mij verteren door pijn
Nog hoor ik onze liefdeswoorden
dat we voor altijd samen zouden zijn
Nu ligt de weg van eenzaamheid open
Je sterke armen laten mij sterven…
Zwarte diepten
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
890 soms wandel ik in grijze luchten
tesamen met de aarde geuren
van zwoele rotting zonder kleuren
dan breek ik stilte zonder zuchten
mijn stappen dragen dan erbarmen
zwaar aan de groene waterkant
waar de bomen rusten aangeland
mijn donkere schaduw zwart omarmen
als fijne druppels regen zwermen
spoelen zij soms mijn treurnis weg
en sieren…
verdriet om jou
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.088 Je gestalte in de deuropening was het laatste wat ik zag
de tranen rolden over mijn wangen toen ik op mijn rug lag
je verdween uit mijn leven als een schaduw op een roetzwarte muur
ik bleef je maar zoeken maar vond je niet
je was net een traan die ik verloor in een oceaan van verdriet
dolend op het kerkhof zocht ik naar mijn graf
want toen je…
Blauwe Diamanten
hartenkreet
2.5 met 10 stemmen
2.033 om een prachtige zon
Winterwarm hand in hand, zonder wanten
de liefdevolle evolutie van onze oorsprong
Blauwe ogen.. omgesmolten, glanzend staal
de stervende planeet draait om dode zon
Mijn liefde gever blijkt 'n wrede kannibaal
pijn zonder weerga, onverzettelijk als beton
Blauwe ogen.. mee gelogen, mee bedrogen
koud vuur, verloren schaduwen…
ik kwam uit de lengte
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
3.031 ik kwam uit de lengte
jij uit de breedte
bewogen schaduwen
uit het zicht van licht
zonder te spreken
schudden we handen
lachten we tanden en
wilden gaan zitten
maar de ontvangst
was staand, ook
het buffet dat later
klaar werd gezet
we neuzelden
treuzelden, werkten net
geleidelijk werden ook
bloempjes buiten gezet
mooie muziek…
Berkenbos
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
881 Het smalle pad tussen de berkenbomen
Kronkelend door witte basten verlicht
Heeft ook hier zijn eigen weg genomen
Schaduwen vangen het laatste zonlicht
Gefilterde stralen verwarmen het zand
Resten van de herfst een kleurig gezicht
Jonge aanplant eerste jaar hand in hand
Door hun kwetsbare naaktheid gebogen
Elementen boetseerden reeds een…
gaf een hand en ogen vol begrijpen
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
1.091 in het kristal klonk
feest de drank was
langs geweest
zacht roezemoesde
overal gezelligheid tot
zij de kamer binnentrad
het was alsof
de bloemen snel
verkleurden
in haar schaduwen
bespeurden we
het wit van dood
ze lachte zacht
de stilte weg
wenkte om een glas
er haperde muziek omdat
de achtergrond van schrik
aan het verbleken…
Het licht in mijn ogen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.082 De ondergaande zon
waarin je schaduw staat
treurt haar tranen rood
wordt twee keer zo groot
voor ze werkelijk gaat
De opkomende maan
verbleekt als weinig straalt
huilt verlegen vol
tot zij hoog en hol
in het duister dwaalt
Een fonkelende ster
herdenkt jouw felle gloed
vindt geen enk`le rust
stort als kaars geblust
`t vallen…
Verloren Liefde
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
2.467 Zwarte schaduw voor mijn zon,terwijl het stralend mooi begon
Je ogen sprankelend vol vuur,schenen door m'n dikste muur
Ik werd geraakt tot in m'n ziel,vond mezelf vrij infantiel
Als 'n kind weer verlegen,zeer onzeker in 't bewegen
Samen werden we compleet,terwijl het nu zo anders heet
Je glimlach lijkt nog zo vertrouwd,maar je ogen hard en…
de wereld zal weer witter zijn
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
831 ik ben geen schaduw meer
het licht is nu alleen voor jou
zwaai nog een laatste keer
je bent een zelfbewuste vrouw
ik zie je lopen
in de lengte van de zon
je kiest voor altijd stilte
blokkeert mijn warmte met kilte
je gaat weer het verleden zien
met hulp en andere ogen
ik was je maat en gaf je raad
jouw vrijheid kan mij niet gedogen…
Een paar passen .....
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.159 Boven op het grillige duin
kijkt zij uit over verleden
ziet in een mist van tranen
de vele gouden randjes om de
grijze wolken en strekt haar
handen uit richting horizon
verward door golven van de tijd
verdwijnt ze langzaam in de
ondergaande zon, de laatste
schaduw veegt het licht uit
beide ogen terwijl haar mond
geluidloos krijt in het…
stralen doe je zelf al
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
973 stralen doe je zelf al
ik kijk omlaag
zie alle lichten vluchten
nacht verjaagt de dag vandaag
in hoger sferen
ben je anders
komt in flitsen dichterbij
je aanraking,
het tedere fluisteren
is hemelse muziek voor mij
we reizen snel met
zonnewinden door de stelsels
schaduw ijlt ons schitterend na
jouw aura gaat
de mijne vervolmaken…
Schemerduster
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
2.687 Streellicht vonkelt mondjesmaat
puilt zijn zuchten langs de tocht die
nog zijdelings om ronding schuilt
naadloos neemt het nauwelijks deel
Flinter maanlicht raakt verstrikt
maast zich tussen schaduw door
schoort onthulling rank van waas
likkend glans aan scheuten zinder
Wadend in fluweel vertekend
aan wellend wasem amper damp
sleept de…
Septemberlicht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
658 Wellicht is het de spiegeling die ik bekoor,
Reflecties van bomen, blad en natte klei,
Of de lange schaduw hier tegenover mij,
Typisch september, zeg ik zonder gehoor.
Dan knipper ik twee keer met mijn ogen,
Want het witte schaap en het groene gras,
Worden één geheel langs deze zonnige as,
Het lijkt wel of de kleuren elkaar opzogen.…
Credo
poëzie
3.3 met 11 stemmen
3.206 Zij moeten langs Uw licht verschuiven
Gelijk het schaduwend gespeel
Van vingeren, en aller deel
Is, dat de dood hen komt omhuiven.…
Goffertpark dagdromen
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.568 de avondzon schijnt afzwakkend licht
door de kerkhoge bomen
en kleurt het bloemenbed goud
net als mijn verliefde dagdromen
de schaduwen trekken lange strepen
lang en tijdrekkend duurt het wachten
van begraven bloembollen op de lente
die hier zolang overnachten
twee bomen leunen tegen elkaar
ik leun tegen spelende gedachten
de bladeren…
eight days a week
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
612 hoe dikwijls was ik niet verdwaald in het leven
begaf ik mij bekaf op onbegaanbare wegen
en ontmoette er hindernissen op mijn pad
klauterend over dwarsbalken van weerstand
en springend voorbij greppels van wanhoop moest ik
wel toezien hoe de dood mij quasie onverschillig
doch nauwgezet als een schaduw bleef volgen
vooralsnog met de hakken…
het oude pad
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
684 stilte verstijfd
in een zilverblanke kuil waterdruppen druppen
het licht vast onder de bomen en wij
wij staan te luisteren naar de stemmen uit weleer
wat geweest is, is voorbij aan ons oog en oor
maar we kunnen het niet loslaten
tot een eeuwig moment van gebrek
nog één keer licht het op voor onze ogen
en wat ons bindt tot schrikbeeld
de schaduw…
Vrije geest
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
1.364 Als de avond valt
Is hij de donkere schaduw
Als hij een blok op het vuur gooit
Is hij het droge hout
Als hij de gordijnen sluit
Is hij de stille nacht
Als hij naar bed gaat
Is hij de sleutel in de deur
Alles kan hij zijn
Terwijl de sterren stralen
In een donkere nacht
Hij denkt aan morgen
En hij is de trap naar boven
Hij zet een raam…
tot ik je ken
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.453 zo graag is het
dat ‘k stil op zachte lippen
rust mijn mond
laat zwijgen daar
wat in de droefheid staat
in ’t avondlijke neigen
alleen met jou
spreek ik als bloem
een vlokje sneeuw
misschien achter een schaduw
vanachter ieder masker
bovendien
jij, ik
in sterven mijn
wee ons de tijd
die nooit te moe
rust in de kronen
ongeteld…
Kleinerende lust
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
655 het klinkt
als een klokje
luidt hoge tonen
sprankelt de lucht
met verwachting
dwarrelt omlaag
in een flard
raakt mijn ziel
en mijn hart
donker genot
mensonterende passie
kleinerende lust
de schaduw van mensen
verdonkert het licht
van de wijsheid
vermindert zijn
goedheid verwatert
tot smart
ik wil terug
naar die wijsheid…
zichtbaar terugkomen
netgedicht
4.8 met 13 stemmen
676 getemperde liefde in getraliede woorden
in gevang van denken,geschreven
op een blocnote klein formaat
in en schuldig tekort van kale uitvoering
in de maalstroom van zuchten
waar liefde vergeeld en verglanst
weggekropen in rijkdom van duister
denderend over het hobbelpad
maar wees wie je bent,laat nevel optrekken
verschuil je niet langer in schaduwen…
Dood in Cordoba
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
1.032 De dag is een kwijnend kind
dat altijd onverwachts als een
gewonde engel op de oever ligt,
er hurkt een schaduw onder de brug.
Wanneer de avond valt in Córdoba,
steeds wanneer de avond valt in Córdoba,
sterft het licht en stroomt het donker
binnensmonds vloekend onder de brug.…
De moeder
gedicht
2.6 met 52 stemmen
20.108 Ik zie haar na
het scheren elke morgen voor me, en sta
een voetstap in haar schaduw stil. Haar lach
tast mij in oog en mondhoek aan, breekt uit
zijn glazen kooi de kamer in en zwijgt wat
aldoor was verzwegen: dat ze begraven lag
onder de duim van een man, in een gat
waar een bouwvallige god het werktuig
van haar buik niet ontzag.…
Mijn mooiste plekje
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
1.529 De schaduw van de hoge bomen
beschutting tegen de felle zon,
lekker luieren met z'n tweetjes
'k zou willen dat het altijd kon.…
gekraamd in aardse elementen
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
4.959 de lucht strakt blauwer
in een zinderende zon
schaduw krimpt tot
iel bestaan, de hete wind
laat je niet verder gaan
je vingers spelen met de tijd
op rotsen uit de eeuwigheid
je raakt ze strelend aan
met handen die verbanden
leggen in hun stil vergaan
je drukt je lichaam
tegen steen dat weet
en in structuur geen enkel
voorval meer vergeet…
Oorlog in Sebastopol
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.052 Maar tevergeefs ga je op zoek naar
de aard van haar reumatische aandoeningen,
de schaduw van haar verdriet.
Wat een leven, mompel ik,
terwijl ik mijn koffie drink
voor het venster
dat de winden en de stormen
weerspiegelt. En dan, zeg ik:
foert, dan maar!
We eten,
we stoppen met ontwaken.
We worden menselijk.…