Alle inzendingen over schaduw

5388 resultaten.

Sorteren op:

Pretletters

hartenkreet
4.3 met 26 stemmen aantal keer bekeken 1.503
Ik strijk de kreukels uit mijn hart Hang mijn tranen nu te drogen Bleek elke donkere schaduw wit Strooi pretletters in mijn ogen Ik geef mijn mond een glimlach Laat me met energie doorstromen Gooi alle pijn en hoop overboord Samen met mijn verloren dromen Ik laat mijn ziel een tijdje rusten Veel meer nodig…….. heb ik niet Doe mezelf…
car15 maart 2005Lees meer >

Nu nog niet...

hartenkreet
4.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.007
Het tranenzout droogt op mijn huid Je tilt mij op uit een zwarte droom Hierin kwam de dood mij halen Wilde vluchten achter een boom Ik schreeuwde, wilde nog niet mee Huilde mijn tranen bitterzout De zwarte schaduw fluisterde zacht Voelde mij verloren naakt en koud Ik gilde, vocht tegen de dood Wilde dat het fluisteren over ging Je zwarte…

Herinnering

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.018
In de schaduw van de palmen hinkten we naar de waterkant de voeten heet van zonnebrand. Aan het strand van Tanganica viel de wind vaak op het meer. Dan rezen hoge golven op en neer. Wij duikelden lijk hondjes over die reuzen, en dan weer. Aan het strand van Tanganica ademden we Afrika in en uit.…

Stervende liefde...

hartenkreet
3.3 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.116
De zon gaat onder over onze liefde Elke lichtstraal dooft langzaam uit Nu sluieren er schaduwen van verdriet Mijn hart schreeuwt zonder geluid Het moment van verlatenheid laat mij verteren door pijn Nog hoor ik onze liefdeswoorden dat we voor altijd samen zouden zijn Nu ligt de weg van eenzaamheid open Je sterke armen laten mij sterven…

Zwarte diepten

netgedicht
2.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 890
soms wandel ik in grijze luchten tesamen met de aarde geuren van zwoele rotting zonder kleuren dan breek ik stilte zonder zuchten mijn stappen dragen dan erbarmen zwaar aan de groene waterkant waar de bomen rusten aangeland mijn donkere schaduw zwart omarmen als fijne druppels regen zwermen spoelen zij soms mijn treurnis weg en sieren…

verdriet om jou

hartenkreet
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.088
Je gestalte in de deuropening was het laatste wat ik zag de tranen rolden over mijn wangen toen ik op mijn rug lag je verdween uit mijn leven als een schaduw op een roetzwarte muur ik bleef je maar zoeken maar vond je niet je was net een traan die ik verloor in een oceaan van verdriet dolend op het kerkhof zocht ik naar mijn graf want toen je…

Blauwe Diamanten

hartenkreet
2.5 met 10 stemmen aantal keer bekeken 2.033
om een prachtige zon Winterwarm hand in hand, zonder wanten de liefdevolle evolutie van onze oorsprong Blauwe ogen.. omgesmolten, glanzend staal de stervende planeet draait om dode zon Mijn liefde gever blijkt 'n wrede kannibaal pijn zonder weerga, onverzettelijk als beton Blauwe ogen.. mee gelogen, mee bedrogen koud vuur, verloren schaduwen…
Doortje22 september 2003Lees meer >

ik kwam uit de lengte

netgedicht
3.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 3.031
ik kwam uit de lengte jij uit de breedte bewogen schaduwen uit het zicht van licht zonder te spreken schudden we handen lachten we tanden en wilden gaan zitten maar de ontvangst was staand, ook het buffet dat later klaar werd gezet we neuzelden treuzelden, werkten net geleidelijk werden ook bloempjes buiten gezet mooie muziek…
wil melker6 oktober 2003Lees meer >

Berkenbos

hartenkreet
4.4 met 11 stemmen aantal keer bekeken 881
Het smalle pad tussen de berkenbomen Kronkelend door witte basten verlicht Heeft ook hier zijn eigen weg genomen Schaduwen vangen het laatste zonlicht Gefilterde stralen verwarmen het zand Resten van de herfst een kleurig gezicht Jonge aanplant eerste jaar hand in hand Door hun kwetsbare naaktheid gebogen Elementen boetseerden reeds een…

gaf een hand en ogen vol begrijpen

netgedicht
4.7 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.091
in het kristal klonk feest de drank was langs geweest zacht roezemoesde overal gezelligheid tot zij de kamer binnentrad het was alsof de bloemen snel verkleurden in haar schaduwen bespeurden we het wit van dood ze lachte zacht de stilte weg wenkte om een glas er haperde muziek omdat de achtergrond van schrik aan het verbleken…

Het licht in mijn ogen

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.082
De ondergaande zon waarin je schaduw staat treurt haar tranen rood wordt twee keer zo groot voor ze werkelijk gaat De opkomende maan verbleekt als weinig straalt huilt verlegen vol tot zij hoog en hol in het duister dwaalt Een fonkelende ster herdenkt jouw felle gloed vindt geen enk`le rust stort als kaars geblust `t vallen…

Verloren Liefde

hartenkreet
4.1 met 10 stemmen aantal keer bekeken 2.467
Zwarte schaduw voor mijn zon,terwijl het stralend mooi begon Je ogen sprankelend vol vuur,schenen door m'n dikste muur Ik werd geraakt tot in m'n ziel,vond mezelf vrij infantiel Als 'n kind weer verlegen,zeer onzeker in 't bewegen Samen werden we compleet,terwijl het nu zo anders heet Je glimlach lijkt nog zo vertrouwd,maar je ogen hard en…
Doortje18 april 2003Lees meer >

de wereld zal weer witter zijn

netgedicht
3.6 met 8 stemmen aantal keer bekeken 831
ik ben geen schaduw meer het licht is nu alleen voor jou zwaai nog een laatste keer je bent een zelfbewuste vrouw ik zie je lopen in de lengte van de zon je kiest voor altijd stilte blokkeert mijn warmte met kilte je gaat weer het verleden zien met hulp en andere ogen ik was je maat en gaf je raad jouw vrijheid kan mij niet gedogen…
wil melker21 november 2002Lees meer >

Een paar passen .....

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.159
Boven op het grillige duin kijkt zij uit over verleden ziet in een mist van tranen de vele gouden randjes om de grijze wolken en strekt haar handen uit richting horizon verward door golven van de tijd verdwijnt ze langzaam in de ondergaande zon, de laatste schaduw veegt het licht uit beide ogen terwijl haar mond geluidloos krijt in het…
metha6 september 2004Lees meer >

stralen doe je zelf al

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 973
stralen doe je zelf al ik kijk omlaag zie alle lichten vluchten nacht verjaagt de dag vandaag in hoger sferen ben je anders komt in flitsen dichterbij je aanraking, het tedere fluisteren is hemelse muziek voor mij we reizen snel met zonnewinden door de stelsels schaduw ijlt ons schitterend na jouw aura gaat de mijne vervolmaken…
wil melker22 november 2004Lees meer >

Schemerduster

netgedicht
2.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 2.687
Streellicht vonkelt mondjesmaat puilt zijn zuchten langs de tocht die nog zijdelings om ronding schuilt naadloos neemt het nauwelijks deel Flinter maanlicht raakt verstrikt maast zich tussen schaduw door schoort onthulling rank van waas likkend glans aan scheuten zinder Wadend in fluweel vertekend aan wellend wasem amper damp sleept de…
WOLF28 november 2004Lees meer >

Septemberlicht

netgedicht
3.4 met 8 stemmen aantal keer bekeken 658
Wellicht is het de spiegeling die ik bekoor, Reflecties van bomen, blad en natte klei, Of de lange schaduw hier tegenover mij, Typisch september, zeg ik zonder gehoor. Dan knipper ik twee keer met mijn ogen, Want het witte schaap en het groene gras, Worden één geheel langs deze zonnige as, Het lijkt wel of de kleuren elkaar opzogen.…
RutgerS7 september 2007Lees meer >

Credo

poëzie
3.3 met 11 stemmen aantal keer bekeken 3.206
Zij moeten langs Uw licht verschuiven Gelijk het schaduwend gespeel Van vingeren, en aller deel Is, dat de dood hen komt omhuiven.…

Goffertpark dagdromen

hartenkreet
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.568
de avondzon schijnt afzwakkend licht door de kerkhoge bomen en kleurt het bloemenbed goud net als mijn verliefde dagdromen de schaduwen trekken lange strepen lang en tijdrekkend duurt het wachten van begraven bloembollen op de lente die hier zolang overnachten twee bomen leunen tegen elkaar ik leun tegen spelende gedachten de bladeren…
Namasté1 januari 2006Lees meer >

eight days a week

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 612
hoe dikwijls was ik niet verdwaald in het leven begaf ik mij bekaf op onbegaanbare wegen en ontmoette er hindernissen op mijn pad klauterend over dwarsbalken van weerstand en springend voorbij greppels van wanhoop moest ik wel toezien hoe de dood mij quasie onverschillig doch nauwgezet als een schaduw bleef volgen vooralsnog met de hakken…

het oude pad

netgedicht
3.9 met 18 stemmen aantal keer bekeken 684
stilte verstijfd in een zilverblanke kuil waterdruppen druppen het licht vast onder de bomen en wij wij staan te luisteren naar de stemmen uit weleer wat geweest is, is voorbij aan ons oog en oor maar we kunnen het niet loslaten tot een eeuwig moment van gebrek nog één keer licht het op voor onze ogen en wat ons bindt tot schrikbeeld de schaduw…
klaes24 juni 2007Lees meer >

Vrije geest

hartenkreet
4.4 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.364
Als de avond valt Is hij de donkere schaduw Als hij een blok op het vuur gooit Is hij het droge hout Als hij de gordijnen sluit Is hij de stille nacht Als hij naar bed gaat Is hij de sleutel in de deur Alles kan hij zijn Terwijl de sterren stralen In een donkere nacht Hij denkt aan morgen En hij is de trap naar boven Hij zet een raam…

tot ik je ken

hartenkreet
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.453
zo graag is het dat ‘k stil op zachte lippen rust mijn mond laat zwijgen daar wat in de droefheid staat in ’t avondlijke neigen alleen met jou spreek ik als bloem een vlokje sneeuw misschien achter een schaduw vanachter ieder masker bovendien jij, ik in sterven mijn wee ons de tijd die nooit te moe rust in de kronen ongeteld…
sunset9 september 2008Lees meer >

Kleinerende lust

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 655
het klinkt als een klokje luidt hoge tonen sprankelt de lucht met verwachting dwarrelt omlaag in een flard raakt mijn ziel en mijn hart donker genot mensonterende passie kleinerende lust de schaduw van mensen verdonkert het licht van de wijsheid vermindert zijn goedheid verwatert tot smart ik wil terug naar die wijsheid…
wil melker10 november 2006Lees meer >

zichtbaar terugkomen

netgedicht
4.8 met 13 stemmen aantal keer bekeken 676
getemperde liefde in getraliede woorden in gevang van denken,geschreven op een blocnote klein formaat in en schuldig tekort van kale uitvoering in de maalstroom van zuchten waar liefde vergeeld en verglanst weggekropen in rijkdom van duister denderend over het hobbelpad maar wees wie je bent,laat nevel optrekken verschuil je niet langer in schaduwen…
Klaes24 november 2006Lees meer >

Dood in Cordoba

netgedicht
4.2 met 19 stemmen aantal keer bekeken 1.032
De dag is een kwijnend kind dat altijd onverwachts als een gewonde engel op de oever ligt, er hurkt een schaduw onder de brug. Wanneer de avond valt in Córdoba, steeds wanneer de avond valt in Córdoba, sterft het licht en stroomt het donker binnensmonds vloekend onder de brug.…

De moeder

gedicht
2.6 met 52 stemmen aantal keer bekeken 20.108
Ik zie haar na het scheren elke morgen voor me, en sta een voetstap in haar schaduw stil. Haar lach tast mij in oog en mondhoek aan, breekt uit zijn glazen kooi de kamer in en zwijgt wat aldoor was verzwegen: dat ze begraven lag onder de duim van een man, in een gat waar een bouwvallige god het werktuig van haar buik niet ontzag.…

Mijn mooiste plekje

hartenkreet
3.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.529
De schaduw van de hoge bomen beschutting tegen de felle zon, lekker luieren met z'n tweetjes 'k zou willen dat het altijd kon.…
Moeke4 april 2004Lees meer >

gekraamd in aardse elementen

netgedicht
3.1 met 12 stemmen aantal keer bekeken 4.959
de lucht strakt blauwer in een zinderende zon schaduw krimpt tot iel bestaan, de hete wind laat je niet verder gaan je vingers spelen met de tijd op rotsen uit de eeuwigheid je raakt ze strelend aan met handen die verbanden leggen in hun stil vergaan je drukt je lichaam tegen steen dat weet en in structuur geen enkel voorval meer vergeet…

Oorlog in Sebastopol

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.052
Maar tevergeefs ga je op zoek naar de aard van haar reumatische aandoeningen, de schaduw van haar verdriet. Wat een leven, mompel ik, terwijl ik mijn koffie drink voor het venster dat de winden en de stormen weerspiegelt. En dan, zeg ik: foert, dan maar! We eten, we stoppen met ontwaken. We worden menselijk.…